Ένα πρότυπο για να μελετήσουμε την παγκοσμιοποίηση, τις νέες ευκαιρίες και δυνατότητες αλλά και τις αντιθέσεις και ανισότητες.
Βλέπουμε ότι με την παγκοσμιοποίηση το ποδόσφαιρο δεν αποτελεί μονοπώλιο δύο ηπείρων αλλά αναδύονται νέες δυνάμεις στην Αφρική, Ωκεανία, Ασία ακόμη και στην Αμερική. Διαμορφώνεται μία παγκόσμια αγορά «εργασίας» των παικτών. Η ‘φυγή των ποδιών’ είναι αντίστοιχο φαινόμενο με τη φυγή των εγκεφάλων στη γνώση και την έρευνα και υπάρχει ένα κρίσιμο στοίχημα για τις συνέπειες που έχει στις χώρες προέλευσης, θετικές και αρνητικές. Η Γκάνα και το Ελεφαντοστούν ή το Εκουαδόρ αναδύονται ταχύτατα ως νέες ποδοσφαιρικές δυνάμεις με σχετικά ισχυρές ποδοσφαιρικές εθνικές ομάδες, γίνονται αποδέκτες σημαντικών χρηματικών ποσών, αποκτούν γνώσεις και εντάσσονται σε μία παγκόσμια αγορά. Έτσι εμφανίζεται το φαινόμενο από τη μία να έχουμε ισχυρές εθνικές ομάδες αφού οι παίχτες τους πρωταγωνιστούν στα μεγάλα κλαμπ της Ευρώπης ενώ έχουμε αδύνατα εθνικά πρωταθλήματα στις χώρες αυτές. Το ερώτημα είναι σε ποιο βαθμό αυτό το στράγγισμα των ταλέντων αναπληρώνεται από μία μεγαλύτερη ταχύτητα γέννησης και ανάδειξής τους στο εθνικό έδαφος;
Η παγκοσμιοποίηση του ποδοσφαίρου με χωνευτήρι τα ισχυρά εθνικά κλαμπ της Ευρώπης μπορεί να οδηγήσει σε μία ομογενοποίηση του στυλ, σε μία ισοπεδωτική ομοιομορφία που εξαφανίζει τον εθνικό και τοπικό ποδοσφαιρικό πλούτο; Μαζί με την όσμωση ανάμεσα στο λατινοαμερικάνικο και ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο που οδηγεί σε υψηλότερα στάνταρντ απόδοσης μπορεί να αναπτυχθεί σε βάθος ή εθνική ιδιαιτερότητα; Δηλαδή το ποδόσφαιρο θα είναι glo(bal) – (glo)cal;
Τα αισθήματα των Ελλήνων φιλάθλων κατά κανόνα υπέρ των Βραζιλιάνων και των Αργεντίνων αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει αυτό που θα λέγαμε ένας ευρωπαϊκός «πατριωτισμός», μία ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, δεν υπάρχει δηλαδή ένα ευρωπαϊκό, φαντασιακό, βιωματικό, συναισθηματικό υπόβαθρο της λαϊκής ψυχής που θα έδινε ορμή στο αίτημα για μία ευρωπαϊκή ομοσπονδία. Το κρίσιμο ερώτημα και στο ποδόσφαιρο είναι: πόσο νιώθουμε Έλληνες (ή Γάλλοι, ή Ιταλοί), μέλη μίας εθνικής κοινότητας, πόσο ευρωπαίοι και πόσο πολίτες του κόσμου.
Υ.Γ.: συνεχίζουμε κανονικά και τη συζήτηση για την παιδεία...
Τετάρτη 21 Ιουνίου 2006
Δευτέρα 19 Ιουνίου 2006
“Πρωθυπουργέ, κάνε την υπέρβαση”
Κάποιες σκέψεις σε συνέχεια του προηγούμενου post και σαν απάντηση σε μερικά από τα σχόλιά σας.
Κάθε γενιά στο ξεμύτισμά της θέλει να αφήσει το δικό της ίχνος στην ιστορία. Αυτό είναι καλοδεχούμενο. Στους δρόμους ναι αλλά με τι στόχο; Για τη διατήρηση του παρακμιακού status quo που σαπίζει το πανεπιστήμιο και πνίγει τις προοπτικές της χώρας ή για την αλλαγή του; Συνεπώς το ερώτημα είναι: “ποια αλλαγή;”. Το πολιτικό σύστημα και τώρα η κυβέρνηση έχει δείξει ανικανότητα να τραβήξει τον “ένα”, τον βασικό κρίκο της αλυσίδας ώστε με τη μικρότερη ενέργεια να επιτύχει τη μέγιστη δυνατή μετατόπισή της και όλα τα άλλα να έρθουν μόνα τους με τη μέθοδο της “επιδημίας”. Η προηγούμενη κυβέρνηση σπατάλησε υπερβολικές δυνάμεις στο εξεταστικό, τούτη δω δεν ξέρει από πού να αρχίσει, σε κατάσταση νευρικής κρίσης χάθηκε στις ακαδημαϊκές λεπτομέρειες ενός εικαζόμενου “νόμου-πλαισίου”, ομοιόμορφου για όλες τις σχολές.
Μία και μόνη θεμελιώδης κίνηση χρειάζεται. Το κράτος μονομερώς απελευθερώνει από τη γραφειοκρατία του τα πανεπιστήμια που γίνονται πλήρως αυτόνομα – αυτοδιαχειριζόμενα, συνεπώς και χρηματοοικονομικά αυτόνομα, και κρατά μόνο το εργαλείο της χρηματοδότησης – αξιολόγησης με βάση τα αποτελέσματα ώστε να διεγείρει τον ανταγωνισμό τους και να ανεβάζει τα στάνταρτ της ποιότητας στη διδασκαλία, στη βασική και εφαρμοσμένη έρευνα. Τέρμα στην ισοπέδωση και την ομοιομορφία, ανταγωνισμός των ιδρυμάτων για καλύτερους φοιτητές, ανταγωνισμός για καλύτερους καθηγητές, ανταγωνισμός για περισσότερους οικονομικούς πόρους από δημόσιους και μη φορείς με πλήρη σεβασμό στα ακαδημαϊκά κριτήρια.
Πρέπει να δημιουργήσουμε ισχυρά κίνητρα ώστε κάθε ίδρυμα μόνο του να απορροφήσει, όπως εκείνο πιστεύει ότι ανεβάζει τα στάνταρτ του, αρκετές από τις ιδέες της επιτροπής “Σοφών” ή άλλες εξίσου ενδιαφέρουσες. Δεν είναι δική μας δουλειά να κρίνουμε π.χ. τον αριθμό των μεταφερόμενων μαθημάτων. Εμείς θα αξιολογήσουμε την απόδοση με ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια. Άμεσα πρέπει να αυξήσουμε τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων αλλά τα χρήματα μόνα τους δεν λύνουν το πρόβλημα. Χρειάζεται σύνδεση με τα τελικά αποτελέσματα. Χρήμα έναντι μεταρρυθμίσεων. Εδώ αρχίζουν τα πραγματικά προβλήματα και οι δυσκολίες που πρέπει να αντιμετωπίσει η μεταρρύθμιση. Διεθνής πείρα και πρακτικές ιδέες υπάρχουν. Οι γενικοί νόμοι – πλαίσιο της ομοιομορφίας ανήκουν στην ξεπερασμένη πλέον κουλτούρα της δεκαετίας του ’80, την οποία πρέπει να υπερβούμε θετικά. Έχω καλέσει επανειλημμένα τον πρωθυπουργό να κάνει αυτή την υπέρβαση.
Το πολιτικό σύστημα μπροστά στην ανικανότητά του να μετασχηματίσει σε ανταγωνιστικό το δημόσιο πανεπιστήμιο υπεκφεύγει ακόμα μία φορά με στείρες συγκρούσεις για το φάντασμα κάποιων απροσδιόριστων “ιδιωτικών” πανεπιστημίων. Τα ίδια τα δημόσια πανεπιστήμια πρέπει να λειτουργούν ως εάν ήταν μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά με υψηλό μάνατζμεντ, μ’ ένα ρυθμιζόμενο ανταγωνισμό ποιότητας, σε μια ιδιόρρυθμη εσωτερική “δημόσια αγορά”. Η αξιολόγηση θα είναι μια υποστηρικτική, όχι τιμωρητική διαδικασία διαρκούς αυτοβελτίωσης αλλά θα δίνει πρόσθετα οικονομικά κίνητρα στα ιδρύματα και στους καθηγητές που κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους. Αν προχωρήσουμε σ’ αυτό το δρόμο της μεταρρύθμισης μικρή σημασία θα έχει αν αλλάξει ή δεν αλλάξει στο άμεσο μέλλον το άρθρο 16. Διαφορετικά η καχυποψία των φοιτητών και των καθηγητών, αυτών που πραγματικά νοιάζονται, θα είναι δικαιολογημένη αφού θα πιστεύουν ότι δίπλα στα υποχρηματοδοτούμενα σε συνεχή παρακμή δημόσια πανεπιστήμια πάμε να κολλήσουμε κάποιες σχολές της πλάκας που πουλούν πτυχία. Μακάρι ένα υψηλού κύρους πανεπιστήμιο της Ευρώπης ή της Αμερικής να προχωρούσε στην ίδρυση ενός αντίστοιχου πανεπιστημίου στην Ελλάδα, αυτό πράγματι θα ενίσχυε τον ανταγωνισμό ποιότητας, αλλά ανήκει παντελώς στη σφαίρα της φαντασίας, δεν έχει την παραμικρή οικονομική ή άλλη λογική. Το ίδιο γελοίες είναι οι απόψεις όλων αυτών που υπερασπίζονται το σάπιο status quo με το επιχείρημα ότι πάνε να γίνουν επιχειρήσεις τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Άλλωστε στην Ευρώπη δεν υπάρχουν σοβαρά ιδιωτικά πανεπιστήμια, ενώ στα ελίτ μη κρατικά μη κερδοσκοπικά της Αμερικής όλα τα “κέρδη” επανεπενδύονται στο ίδρυμα, δεν διανέμονται.
Από την πλευρά των φοιτητών απαιτείται συνεχής αγώνας, φοιτητικός και ευρύτερα κοινωνικός – παλλαϊκός με ανοιχτά πανεπιστήμια από το φθινόπωρο για την αύξηση της χρηματοδότησης και την αλλαγή. Τα μονίμως κλειστά πανεπιστήμια, οι αυτοκαταστροφικές τάσεις εντείνουν την παρακμή και τον εκφυλισμό και εξυπηρετούν όσους θέλουν να θάψουν οριστικά τις προοπτικές του δημόσιου πανεπιστημίου.
(μία παραλλαγή του παραπάνω κειμένου θα δημοσιευθεί σήμερα στον Ελεύθερο Τύπο)
Κάθε γενιά στο ξεμύτισμά της θέλει να αφήσει το δικό της ίχνος στην ιστορία. Αυτό είναι καλοδεχούμενο. Στους δρόμους ναι αλλά με τι στόχο; Για τη διατήρηση του παρακμιακού status quo που σαπίζει το πανεπιστήμιο και πνίγει τις προοπτικές της χώρας ή για την αλλαγή του; Συνεπώς το ερώτημα είναι: “ποια αλλαγή;”. Το πολιτικό σύστημα και τώρα η κυβέρνηση έχει δείξει ανικανότητα να τραβήξει τον “ένα”, τον βασικό κρίκο της αλυσίδας ώστε με τη μικρότερη ενέργεια να επιτύχει τη μέγιστη δυνατή μετατόπισή της και όλα τα άλλα να έρθουν μόνα τους με τη μέθοδο της “επιδημίας”. Η προηγούμενη κυβέρνηση σπατάλησε υπερβολικές δυνάμεις στο εξεταστικό, τούτη δω δεν ξέρει από πού να αρχίσει, σε κατάσταση νευρικής κρίσης χάθηκε στις ακαδημαϊκές λεπτομέρειες ενός εικαζόμενου “νόμου-πλαισίου”, ομοιόμορφου για όλες τις σχολές.
Μία και μόνη θεμελιώδης κίνηση χρειάζεται. Το κράτος μονομερώς απελευθερώνει από τη γραφειοκρατία του τα πανεπιστήμια που γίνονται πλήρως αυτόνομα – αυτοδιαχειριζόμενα, συνεπώς και χρηματοοικονομικά αυτόνομα, και κρατά μόνο το εργαλείο της χρηματοδότησης – αξιολόγησης με βάση τα αποτελέσματα ώστε να διεγείρει τον ανταγωνισμό τους και να ανεβάζει τα στάνταρτ της ποιότητας στη διδασκαλία, στη βασική και εφαρμοσμένη έρευνα. Τέρμα στην ισοπέδωση και την ομοιομορφία, ανταγωνισμός των ιδρυμάτων για καλύτερους φοιτητές, ανταγωνισμός για καλύτερους καθηγητές, ανταγωνισμός για περισσότερους οικονομικούς πόρους από δημόσιους και μη φορείς με πλήρη σεβασμό στα ακαδημαϊκά κριτήρια.
Πρέπει να δημιουργήσουμε ισχυρά κίνητρα ώστε κάθε ίδρυμα μόνο του να απορροφήσει, όπως εκείνο πιστεύει ότι ανεβάζει τα στάνταρτ του, αρκετές από τις ιδέες της επιτροπής “Σοφών” ή άλλες εξίσου ενδιαφέρουσες. Δεν είναι δική μας δουλειά να κρίνουμε π.χ. τον αριθμό των μεταφερόμενων μαθημάτων. Εμείς θα αξιολογήσουμε την απόδοση με ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια. Άμεσα πρέπει να αυξήσουμε τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων αλλά τα χρήματα μόνα τους δεν λύνουν το πρόβλημα. Χρειάζεται σύνδεση με τα τελικά αποτελέσματα. Χρήμα έναντι μεταρρυθμίσεων. Εδώ αρχίζουν τα πραγματικά προβλήματα και οι δυσκολίες που πρέπει να αντιμετωπίσει η μεταρρύθμιση. Διεθνής πείρα και πρακτικές ιδέες υπάρχουν. Οι γενικοί νόμοι – πλαίσιο της ομοιομορφίας ανήκουν στην ξεπερασμένη πλέον κουλτούρα της δεκαετίας του ’80, την οποία πρέπει να υπερβούμε θετικά. Έχω καλέσει επανειλημμένα τον πρωθυπουργό να κάνει αυτή την υπέρβαση.
Το πολιτικό σύστημα μπροστά στην ανικανότητά του να μετασχηματίσει σε ανταγωνιστικό το δημόσιο πανεπιστήμιο υπεκφεύγει ακόμα μία φορά με στείρες συγκρούσεις για το φάντασμα κάποιων απροσδιόριστων “ιδιωτικών” πανεπιστημίων. Τα ίδια τα δημόσια πανεπιστήμια πρέπει να λειτουργούν ως εάν ήταν μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά με υψηλό μάνατζμεντ, μ’ ένα ρυθμιζόμενο ανταγωνισμό ποιότητας, σε μια ιδιόρρυθμη εσωτερική “δημόσια αγορά”. Η αξιολόγηση θα είναι μια υποστηρικτική, όχι τιμωρητική διαδικασία διαρκούς αυτοβελτίωσης αλλά θα δίνει πρόσθετα οικονομικά κίνητρα στα ιδρύματα και στους καθηγητές που κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους. Αν προχωρήσουμε σ’ αυτό το δρόμο της μεταρρύθμισης μικρή σημασία θα έχει αν αλλάξει ή δεν αλλάξει στο άμεσο μέλλον το άρθρο 16. Διαφορετικά η καχυποψία των φοιτητών και των καθηγητών, αυτών που πραγματικά νοιάζονται, θα είναι δικαιολογημένη αφού θα πιστεύουν ότι δίπλα στα υποχρηματοδοτούμενα σε συνεχή παρακμή δημόσια πανεπιστήμια πάμε να κολλήσουμε κάποιες σχολές της πλάκας που πουλούν πτυχία. Μακάρι ένα υψηλού κύρους πανεπιστήμιο της Ευρώπης ή της Αμερικής να προχωρούσε στην ίδρυση ενός αντίστοιχου πανεπιστημίου στην Ελλάδα, αυτό πράγματι θα ενίσχυε τον ανταγωνισμό ποιότητας, αλλά ανήκει παντελώς στη σφαίρα της φαντασίας, δεν έχει την παραμικρή οικονομική ή άλλη λογική. Το ίδιο γελοίες είναι οι απόψεις όλων αυτών που υπερασπίζονται το σάπιο status quo με το επιχείρημα ότι πάνε να γίνουν επιχειρήσεις τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Άλλωστε στην Ευρώπη δεν υπάρχουν σοβαρά ιδιωτικά πανεπιστήμια, ενώ στα ελίτ μη κρατικά μη κερδοσκοπικά της Αμερικής όλα τα “κέρδη” επανεπενδύονται στο ίδρυμα, δεν διανέμονται.
Από την πλευρά των φοιτητών απαιτείται συνεχής αγώνας, φοιτητικός και ευρύτερα κοινωνικός – παλλαϊκός με ανοιχτά πανεπιστήμια από το φθινόπωρο για την αύξηση της χρηματοδότησης και την αλλαγή. Τα μονίμως κλειστά πανεπιστήμια, οι αυτοκαταστροφικές τάσεις εντείνουν την παρακμή και τον εκφυλισμό και εξυπηρετούν όσους θέλουν να θάψουν οριστικά τις προοπτικές του δημόσιου πανεπιστημίου.
(μία παραλλαγή του παραπάνω κειμένου θα δημοσιευθεί σήμερα στον Ελεύθερο Τύπο)
Τετάρτη 7 Ιουνίου 2006
Κρίση εμπιστοσύνης και κενό πρωτοβουλίας στα Πανεπιστήμια
Το Υπουργείο Παιδείας βρίσκεται σε νευρική παράκρουση και αδυνατεί να δώσει διέξοδο στην κρίση μέσα από κλίμα εμπιστοσύνης και διαλόγου. Ο Πρωθυπουργός, όλα τα πολιτικά κόμματα πρέπει να παρέμβουν άμεσα. Απαιτείται πρωτοβουλία για μία μίνιμουμ συμφωνία ώστε να μη χαθεί η εξεταστική περίοδος και να συνεχιστεί ο αγώνας με ανοιχτά πανεπιστήμια.
Το κλειδί για μία ευρύτερη συναίνεση στα πανεπιστήμια είναι:
Η αύξηση της χρηματοδότησης συν αξιόπιστες διαδικασίες αξιολόγησης που δεν καταλήγουν σε νέο υπερσυγκεντρωτισμό, στον «μεγάλο ελεγκτή» - το Υπουργείο Παιδείας.
Το κράτος, μονομερώς, με ιστορική πρωτοβουλία ανακυρήσσει πλήρως αυτόνομα τα πανεπιστήμια, όχι μόνο με την ακαδημαϊκή και διοικητική έννοια αλλά και την χρηματοοικονομική.
Τα δημόσια πανεπιστήμια θα λειτουργούν ως εάν ήταν μη κρατικά – μη κερδοσκοπικά, δηλαδή αποδεσμεύονται από την ένταξή τους στο διοικητικό – γραφειοκρατικό σύστημα. Το κράτος χρησιμοποιώντας το εργαλείο της χρηματοδότησης με ποιοτικά και ποσοτικά κριτήρια διεγείρει τον ανταγωνισμό ανάμεσά τους και προς τα αντίστοιχα μέσου και ανώτερου επιπέδου της Ευρώπης.
Τα θέματα που αναδεικνύει η «Επιτροπή Σοφών» δεν μπορούν να επιβληθούν εκ των άνω, με μία ντιρεκτίβα αλλά αφήνονται να ρυθμιστούν από τα ίδια τα ιδρύματα στα πλαίσια της αυτονομίας και αυτοδιαχείρησής τους. Δεν έχει κανένα νόημα ένας νόμος να ρυθμίζει κεντρικά όλες τις λεπτομέρειες που αφορούν τη διάταξη των μαθημάτων και το καθεστώς φοίτησης.
Η συζήτηση για το άρθρο 16 πρέπει να γίνει ψύχραιμα σε ένα κλίμα εμπιστοσύνης και δεν έχει κανένα επείγοντα χαρακτήρα. Το επείγον για το πολιτικό σύστημα είναι να κάνει ανταγωνιστικά τα δημόσια πανεπιστήμια. Στις δημόσιες τοποθετήσεις υπό τον τίτλο ‘μη κρατικά – μη κερδοσκοπικά’ εννοούνται τελείως διαφορετικές πολιτικές για το πανεπιστήμιο και συνεπώς χρειάζεται ψύχραιμη ιδεολογική και προγραμματική συζήτηση.
Το κλειδί για μία ευρύτερη συναίνεση στα πανεπιστήμια είναι:
Η αύξηση της χρηματοδότησης συν αξιόπιστες διαδικασίες αξιολόγησης που δεν καταλήγουν σε νέο υπερσυγκεντρωτισμό, στον «μεγάλο ελεγκτή» - το Υπουργείο Παιδείας.
Το κράτος, μονομερώς, με ιστορική πρωτοβουλία ανακυρήσσει πλήρως αυτόνομα τα πανεπιστήμια, όχι μόνο με την ακαδημαϊκή και διοικητική έννοια αλλά και την χρηματοοικονομική.
Τα δημόσια πανεπιστήμια θα λειτουργούν ως εάν ήταν μη κρατικά – μη κερδοσκοπικά, δηλαδή αποδεσμεύονται από την ένταξή τους στο διοικητικό – γραφειοκρατικό σύστημα. Το κράτος χρησιμοποιώντας το εργαλείο της χρηματοδότησης με ποιοτικά και ποσοτικά κριτήρια διεγείρει τον ανταγωνισμό ανάμεσά τους και προς τα αντίστοιχα μέσου και ανώτερου επιπέδου της Ευρώπης.
Τα θέματα που αναδεικνύει η «Επιτροπή Σοφών» δεν μπορούν να επιβληθούν εκ των άνω, με μία ντιρεκτίβα αλλά αφήνονται να ρυθμιστούν από τα ίδια τα ιδρύματα στα πλαίσια της αυτονομίας και αυτοδιαχείρησής τους. Δεν έχει κανένα νόημα ένας νόμος να ρυθμίζει κεντρικά όλες τις λεπτομέρειες που αφορούν τη διάταξη των μαθημάτων και το καθεστώς φοίτησης.
Η συζήτηση για το άρθρο 16 πρέπει να γίνει ψύχραιμα σε ένα κλίμα εμπιστοσύνης και δεν έχει κανένα επείγοντα χαρακτήρα. Το επείγον για το πολιτικό σύστημα είναι να κάνει ανταγωνιστικά τα δημόσια πανεπιστήμια. Στις δημόσιες τοποθετήσεις υπό τον τίτλο ‘μη κρατικά – μη κερδοσκοπικά’ εννοούνται τελείως διαφορετικές πολιτικές για το πανεπιστήμιο και συνεπώς χρειάζεται ψύχραιμη ιδεολογική και προγραμματική συζήτηση.
Δευτέρα 5 Ιουνίου 2006
"Θηλυκό" vs. "Αρσενικό"
Θα ήθελα να διαβάσω τις απόψεις σας και να συζητήσουμε πάνω σε τρια κρίσιμα ερωτήματα που θεωρώ ότι πάνε παραπέρα από τον ορίζοντα του φεμινισμού και μπορούν να συμβάλλουν στην περαιτέρω αποδέσμευση της ενέργειας και της πρωτοβουλίας των γυναικών:
Οι διαφορές που παρατηρούμε στις επιδόσεις ανδρών και γυναικών σε τομείς όπως τα μαθηματικά, η φυσική, τα επαγγέλματα των μηχανικών, σε ποιο βαθμό σχετίζονται με διαφορετικές κλίσεις που οφείλονται στην ανατροφή και τις προσδοκίες των γονιών και της κοινωνίας, ισως γενικότερα σε ιστορικούς, κοινωνικούς, πολιτιστικούς παράγοντες και περιορισμούς, και σε ποιο με τις διαφοροποιήσεις στη δομή και τη «χημεία» του εγκεφάλου; Είναι γνωστός ο σάλος που ξέσπασε με τις δηλώσεις του Larry Summers (πρώην υπουργού Οικονομικών επί Κλίντον και νυν Προέδρου του Harvard) ο οποίος απέδωσε τις διαφορές αυτές σε βιολογικούς παράγοντες.
Τι αποτελέσματα και εμπειρίες έχουμε από τις επιδόσεις των γυναικών σε τομείς όπως η υψηλή οικονομική σκέψη, το μάνατζμεντ και γενικότερα σε δραστηριότητες με υψηλό βαθμό ανταγωνισμού; Υπάρχει τελικά κάτι το «θηλυκό» που πρέπει να απορροφήσει η πολιτική οικονομία, η τέχνη του μάνατζμεντ και η επιστήμη γενικότερα;
Υπάρχουν όντως διαφοροποιήσεις στις ικανότητες ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες που έχουν το ίδιο επίπεδο γενικής ευφυΐας;
Από εδώ και πέρα αν για κάποιο θέμα υπάρχει υλικό που αξίζει τον κόπο και μπορεί να βοηθήσει ή να επεκτείνει τη συζήτηση θα μπαίνει στο Η2Ο Playlist - δείτε και την παραπομπή στα αριστερά. Περισσότερες πληροφορίες για το συγκεκριμένο μπορείτε να διαβάστε στο πρώτο σχόλιο σε αυτό το θέμα από τον Θανάση Δεληγιάννη.
Σε συνέχεια τώρα, έστω και με πλάγιο τρόπο, της συζήτησης για την εσωστρέφεια της Θεσσαλονίκης μπορείτε να διαβάσετε ένα κείμενο μου με τίτλο "Εξωστρέφεια: Ευκαιρίες και Κίνδυνοι / Εσωστρέφεια: Μαράζωμα και Φθηνή Εξαγορά. Μία συζήτηση για τη διαχείριση του οικονομικού και πολιτικού κινδύνου στην εξαγορά της Finansbank από την Εθνική Τράπεζα", μέρος του οποίου δημοσιεύθηκε το Σάββατο 3/6 στην «Ημερησία».
Περιμένω τα σχόλιά σας και για τα δύο…
Οι διαφορές που παρατηρούμε στις επιδόσεις ανδρών και γυναικών σε τομείς όπως τα μαθηματικά, η φυσική, τα επαγγέλματα των μηχανικών, σε ποιο βαθμό σχετίζονται με διαφορετικές κλίσεις που οφείλονται στην ανατροφή και τις προσδοκίες των γονιών και της κοινωνίας, ισως γενικότερα σε ιστορικούς, κοινωνικούς, πολιτιστικούς παράγοντες και περιορισμούς, και σε ποιο με τις διαφοροποιήσεις στη δομή και τη «χημεία» του εγκεφάλου; Είναι γνωστός ο σάλος που ξέσπασε με τις δηλώσεις του Larry Summers (πρώην υπουργού Οικονομικών επί Κλίντον και νυν Προέδρου του Harvard) ο οποίος απέδωσε τις διαφορές αυτές σε βιολογικούς παράγοντες.
Τι αποτελέσματα και εμπειρίες έχουμε από τις επιδόσεις των γυναικών σε τομείς όπως η υψηλή οικονομική σκέψη, το μάνατζμεντ και γενικότερα σε δραστηριότητες με υψηλό βαθμό ανταγωνισμού; Υπάρχει τελικά κάτι το «θηλυκό» που πρέπει να απορροφήσει η πολιτική οικονομία, η τέχνη του μάνατζμεντ και η επιστήμη γενικότερα;
Υπάρχουν όντως διαφοροποιήσεις στις ικανότητες ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες που έχουν το ίδιο επίπεδο γενικής ευφυΐας;
Από εδώ και πέρα αν για κάποιο θέμα υπάρχει υλικό που αξίζει τον κόπο και μπορεί να βοηθήσει ή να επεκτείνει τη συζήτηση θα μπαίνει στο Η2Ο Playlist - δείτε και την παραπομπή στα αριστερά. Περισσότερες πληροφορίες για το συγκεκριμένο μπορείτε να διαβάστε στο πρώτο σχόλιο σε αυτό το θέμα από τον Θανάση Δεληγιάννη.
Σε συνέχεια τώρα, έστω και με πλάγιο τρόπο, της συζήτησης για την εσωστρέφεια της Θεσσαλονίκης μπορείτε να διαβάσετε ένα κείμενο μου με τίτλο "Εξωστρέφεια: Ευκαιρίες και Κίνδυνοι / Εσωστρέφεια: Μαράζωμα και Φθηνή Εξαγορά. Μία συζήτηση για τη διαχείριση του οικονομικού και πολιτικού κινδύνου στην εξαγορά της Finansbank από την Εθνική Τράπεζα", μέρος του οποίου δημοσιεύθηκε το Σάββατο 3/6 στην «Ημερησία».
Περιμένω τα σχόλιά σας και για τα δύο…
Δευτέρα 22 Μαΐου 2006
Πτωχοκομείο ή Εξωστρέφεια;
Η Ελλάδα της εξωστρέφειας κάνει σημαντικά βήματα στα Βαλκάνια και την Τουρκία και εμφανίζει τη δυνατότητα να γίνει το χρηματοοικονομικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Η Θεσσαλονίκη είναι αντικειμενικά ο προνομιακός τόπος γι'’ αυτή την αποστολή η οποία θα αυξήσει τις ευκαιρίες, τις θέσεις απασχόλησης και τα εισοδήματα.
Κι όμως κάθε βράδυ στα δελτία των 8, με την μία ή την άλλη αφορμή, τρεις -– τέσσερις «Ελληναράδες» με θεσμικό ρόλο προβάλλουν ένα φοβικό, συντηρητικό, κλειστό πρόσωπο της πόλης που υπονομεύει το συμφέρον και την προοπτική της και την κάνει απωθητική στους κατοίκους των γειτονικών χωρών.
Η Ελλάδα του Άνθιμου, του Ψωμιάδη, του Καλαϊτζή, ονειρεύεται μία Θεσσαλονίκη "‘πτωχοκομείο"’ με αποκλειστική παρηγοριά τα λάβαρα και τις λειτουργίες. Κι έτσι υποβαθμίζουν την Ελληνικότητα και την Ορθοδοξία στο χαμηλότερο δυνατό κοινό παρονομαστή.
----------------------------------
Ανανέωση (30 Μαΐου,18:20)
----------------------------------
O Θοδωρής Γούτας έγραψε στο blog του για μία έρευνα που παρουσίασε η "Ελευθεροτυπία" σε άρθρο της και κατατάσσει τη Θεσσαλονίκη 254η ανάμεσα σε 258 πόλεις της Ευρωπαΐκής Ένωσης. Μπορείτε να ρίξετε μία ματιά στα στοιχεία της έρευνας αυτής στην ιστοσελίδα της Urban Audit.
Κι όμως κάθε βράδυ στα δελτία των 8, με την μία ή την άλλη αφορμή, τρεις -– τέσσερις «Ελληναράδες» με θεσμικό ρόλο προβάλλουν ένα φοβικό, συντηρητικό, κλειστό πρόσωπο της πόλης που υπονομεύει το συμφέρον και την προοπτική της και την κάνει απωθητική στους κατοίκους των γειτονικών χωρών.
Η Ελλάδα του Άνθιμου, του Ψωμιάδη, του Καλαϊτζή, ονειρεύεται μία Θεσσαλονίκη "‘πτωχοκομείο"’ με αποκλειστική παρηγοριά τα λάβαρα και τις λειτουργίες. Κι έτσι υποβαθμίζουν την Ελληνικότητα και την Ορθοδοξία στο χαμηλότερο δυνατό κοινό παρονομαστή.
----------------------------------
Ανανέωση (30 Μαΐου,18:20)
----------------------------------
O Θοδωρής Γούτας έγραψε στο blog του για μία έρευνα που παρουσίασε η "Ελευθεροτυπία" σε άρθρο της και κατατάσσει τη Θεσσαλονίκη 254η ανάμεσα σε 258 πόλεις της Ευρωπαΐκής Ένωσης. Μπορείτε να ρίξετε μία ματιά στα στοιχεία της έρευνας αυτής στην ιστοσελίδα της Urban Audit.
Δευτέρα 8 Μαΐου 2006
Σύνταξη στα δεκαοκτώ
Ελλάς, Ελλήνων Συνταξιούχων! "Σύνταξη στα δεκαοκτώ" έγραφαν στους τοίχους προφητικά οι αναρχικοί των Εξαρχείων στη δεκαετία του ’80. Το απόλυτο “Greek Dream”, η απόλυτη αποεπένδυση στον άνθρωπο: μία θεσούλα στο Δημόσιο και μία σύνταξη σε μικρή ηλικία. Ένα αντικίνητρο χωρίς όρια στην αναζήτηση εργασίας, στη δια βίου κατάρτιση, στην καινοτομία, στη μαχόμενη ατομικότητα. Η άλλη όψη του νομίσματος είναι το δικαίωμα της εργοδοσίας για ελευθερία απολύσεων στους μελλοντικούς συνταξιούχους.
Θα σηκώσουμε ψηλά τα χέρια σαν κοινωνία; Θα σταματήσουμε να δημιουργούμε νέες ευκαιρίες, νέες δυνατότητες και επιλογές; Θα δημιουργήσουμε μία πρόωρα κουρασμένη και γερασμένη κοινωνία;
Όταν μία περιοχή ή ένας κλάδος βυθίζεται χρειάζεται ένα “emergency plan” με μία υψηλού επιπέδου διευθυντική ομάδα. Ο άνεργος πρέπει εθελοντικά να δηλώσει ότι προσχωρεί σε μία τοπική κοινωνική συμφωνία η οποία του προσφέρει εναλλακτικές επιλογές:
- Ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα με την απαράβατη προϋπόθεση ότι έμπρακτα αναζητά εργασία ή εντάσσεται σε ένα πρόγραμμα κατάρτισης με βάση το προφίλ του και τις συγκεκριμένες ανάγκες τις αγοράς.
- Χρηματοδότηση και συμβουλευτική βοήθεια για αυτοαπασχόληση ή για την έναρξη μίας επιχείρησης.
- Οικονομική και συμβουλευτική υποστήριξη για την κινητικότητά του σε περιοχές και κλάδους όπου υπάρχουν θέσεις εργασίας.
- Απασχόληση σε κοινωνικές υπηρεσίες σε δημοτικές ή μη κρατικές – μη κερδοσκοπικές οργανώσεις.
- Έσχατη επιλογή και λιγότερο δελεαστική, πρόγραμμα πρόωρης συνταξιοδότησης σε όσους προσεγγίζουν τα προβλεπόμενα ηλικιακά όρια ή έχουν καταβάλλει ένα εύλογο μέρος των ασφαλιστικών εισφορών τους.
Αυτά άμεσα. Μεσοπρόθεσμα η περιοχή «εκτάκτου ανάγκης» εντάσσεται σε πρόγραμμα δημιουργίας νέων υποδομών, νέων παραγωγικών κλάδων και νέων υπηρεσιών οικονομικής αναγέννησης. Προωθούνται έξυπνες λύσεις ανάπτυξης και υιοθετούνται ειδικές ρυθμίσεις για φορολογικούς συντελεστές και ασφαλιστικές εισφορές για την περιοχή υψηλού κινδύνου. Ταυτόχρονα έχουμε την διαχείριση και επαναδιαπραγμάτευση των στεγαστικών και άλλων χρεών όσων εντάσσονται στην τοπική κοινωνική συμφωνία.
Με λίγα λόγια «Γνώση, Ασφάλιση, Δουλειά σε αυτούς που μπορούν, ισχυρή Αλληλεγγύη σε αυτούς που πράγματι δεν μπορούν».
Θα σηκώσουμε ψηλά τα χέρια σαν κοινωνία; Θα σταματήσουμε να δημιουργούμε νέες ευκαιρίες, νέες δυνατότητες και επιλογές; Θα δημιουργήσουμε μία πρόωρα κουρασμένη και γερασμένη κοινωνία;
Όταν μία περιοχή ή ένας κλάδος βυθίζεται χρειάζεται ένα “emergency plan” με μία υψηλού επιπέδου διευθυντική ομάδα. Ο άνεργος πρέπει εθελοντικά να δηλώσει ότι προσχωρεί σε μία τοπική κοινωνική συμφωνία η οποία του προσφέρει εναλλακτικές επιλογές:
- Ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα με την απαράβατη προϋπόθεση ότι έμπρακτα αναζητά εργασία ή εντάσσεται σε ένα πρόγραμμα κατάρτισης με βάση το προφίλ του και τις συγκεκριμένες ανάγκες τις αγοράς.
- Χρηματοδότηση και συμβουλευτική βοήθεια για αυτοαπασχόληση ή για την έναρξη μίας επιχείρησης.
- Οικονομική και συμβουλευτική υποστήριξη για την κινητικότητά του σε περιοχές και κλάδους όπου υπάρχουν θέσεις εργασίας.
- Απασχόληση σε κοινωνικές υπηρεσίες σε δημοτικές ή μη κρατικές – μη κερδοσκοπικές οργανώσεις.
- Έσχατη επιλογή και λιγότερο δελεαστική, πρόγραμμα πρόωρης συνταξιοδότησης σε όσους προσεγγίζουν τα προβλεπόμενα ηλικιακά όρια ή έχουν καταβάλλει ένα εύλογο μέρος των ασφαλιστικών εισφορών τους.
Αυτά άμεσα. Μεσοπρόθεσμα η περιοχή «εκτάκτου ανάγκης» εντάσσεται σε πρόγραμμα δημιουργίας νέων υποδομών, νέων παραγωγικών κλάδων και νέων υπηρεσιών οικονομικής αναγέννησης. Προωθούνται έξυπνες λύσεις ανάπτυξης και υιοθετούνται ειδικές ρυθμίσεις για φορολογικούς συντελεστές και ασφαλιστικές εισφορές για την περιοχή υψηλού κινδύνου. Ταυτόχρονα έχουμε την διαχείριση και επαναδιαπραγμάτευση των στεγαστικών και άλλων χρεών όσων εντάσσονται στην τοπική κοινωνική συμφωνία.
Με λίγα λόγια «Γνώση, Ασφάλιση, Δουλειά σε αυτούς που μπορούν, ισχυρή Αλληλεγγύη σε αυτούς που πράγματι δεν μπορούν».
Παρασκευή 28 Απριλίου 2006
Τα παιχνίδια με το πετρέλαιο
Παρακολουθούμε όλοι την ξέφρενη άνοδο των τιμών του πετρελαίου η οποία έχει πάρει δραματικές διαστάσεις το τελευταίο διάστημα. Έβλεπα χθες στο CNN αμερικανό οικονομολόγο, αναλυτή σε μεγάλη εταιρία συμβούλων, ο οποίος ανοικτά μιλούσε για τιμές οι οποίες μπορεί μελλοντικά να ξεπεράσουν και τα 100 δολάρια το βαρέλι. Την ίδια στιγμή ο Bernanke, έστω και προσεκτικά, μιλά για πιθανή επιβράδυνση της αμερικάνικης οικονομίας εξαιτίας της ανόδου αυτής.
Στο μεταξύ ένα φοβερό παιχνίδι εξελίσσεται μεταξύ ΗΠΑ, Ιράν, Ρωσίας, Ευρωπαϊκής Ένωσης, Κίνας και Ινδίας. Η αύξηση της κατανάλωσης που συνεπάγεται η άνθηση της Κίνας και της Ινδίας ωθεί τις δύο χώρες αυτές στην εξασφάλιση των όποιων διαθέσιμων αποθεμάτων, όπως κάνει η Κίνα με την Νιγηρία.
Οι ΗΠΑ από τη μία πλευρά επιθυμούν να αναχαιτίσουν τη διείσδυση των Ρώσων με το φυσικό τους αέριο στις Ευρωπαϊκές αγορές. Προσπάθησαν αρχικά να τα βρουν με τον Πούτιν αλλά το deal χάλασε και οι Ρώσοι προχωρούν μόνοι τους. Από την άλλη επιδίδονται σε μία «κόντρα» με το Ιράν η οποία τελικά (τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα) μπορεί να ευνοεί και τις δύο χώρες. Να πως: οι αγορές πανικοβάλλονται, οι τιμές ανά βαρέλι αναβαίνουν, τα - κυρίως αμερικάνικα - hedge funds που διαχειρίζονται το ρίσκο θησαυρίζουν. Ακόμη και το κέρδος που αποκομίζει το Ιράν κατευθύνεται τελικά σε αγορές χρυσού, σε Αμερικανικά ομόλογα με χαμηλή απόδοση και αγορές ακινήτων στις ΗΠΑ! Με λίγα λόγια το Ιράν χρηματοδοτεί το τεράστιο έλλειμμα των Αμερικανών την ίδια ώρα που ο Bush ικανοποιεί την βάση του, δηλαδή τους πετρελαιάδες του Τέξας, παίρνοντας το πετρέλαιο στα 20 δολάρια και φθάνοντας το στα 70 και βάλε.
Και στη μέση η Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία προσπαθεί να εξασφαλίσει διαφοροποιημένες πηγές, χρηματοδοτεί την έρευνα για τις κυψέλες καυσίμου υδρογόνου ελπίζοντας σε μία τεχνολογική λύση στο (πολύ) απώτερο μέλλον.
Ποια μπορεί να είναι η λύση; Η συζήτηση για τις εναλλακτικές μορφές ενέργειας δεν είναι βέβαια καινούργια. Όμως σε πολλές χώρες επανέρχονται στο προσκήνιο λύσεις όπως αυτή της πυρηνικής ενέργειας. Ρίξτε μία ματιά σε αυτό και αυτό το άρθρο στο Wired για να δείτε τι εννοώ.
Για την Ελλάδα ίσως η συνδυασμένη χρήση των διαθέσιμων πηγών, ένα μοίρασμα του ρίσκου δηλαδή, να είναι η καλύτερη δυνατή λύση. Αυτό σημαίνει εκμετάλλευση στο έπακρο των φυσικών ανανεώσιμων πηγών με σεβασμό στο περιβάλλον, διασφάλιση κοιτασμάτων άνθρακα για το μέλλον και ταυτόχρόνη αναβάθμιση των διατάξεων περιβαλλοντικής προστασίας των εργοστασίων, εισαγωγές ενέργειας αν χρειαστεί και αν συμφέρει, στροφή σε ένα ποσοστό στα βιοκαύσιμα ιδιαίτερα αν συνεχιστεί η άνοδος των τιμών του πετρελαίου ή έχουμε σταθεροποίηση πάνω από τα 70 δολάρια.
Η χρήση των βιοκαυσίμων μπορεί να αποτελέσει και κίνητρο για την στροφή μερικών Ελλήνων καλλιεργητών στις βιομηχανικές καλλιέργειες, βοηθώντας έτσι και στην επίλυση προβλημάτων του αγροτικού κόσμου. Σε κάθε κρίση υπάρχει και μία ευκαιρία.
Τετάρτη 19 Απριλίου 2006
Πληροφορική Γενικώς...
Θα ήθελα να προσθέσω κάποια πράγματα , ως απαντήσεις αν θέλετε, σε μερικά από τα σχόλιά σας στις ερωτήσεις που έθεσα για την πληροφορική στην εκπαίδευση. Είναι γεγονός ότι τα αποτελέσματα των ερευνών για την διείσδυση των υπολογιστών και κυρίως του διαδικτύου στα ελληνικά νοικοκυριά είναι απογοητευτικές. Από ότι φαίνεται μάλιστα το τελευταίο διάστημα πηγαίνουμε προς τα πίσω. Ρίξτε μία ματιά εδώ Δεν συμφωνώ όμως ότι το τρένο έχει χαθεί οριστικά. Η αγορά του hardware στην Ελλάδα για παράδειγμα είναι μία από τις πιο ανταγωνιστικές (και φθηνές) στην Ευρώπη.Οι τηλεπικοινωνιακές χρεώσεις, και μιλάω γενικά για σταθερά, κινητά, roaming και διαδίκτυο είναι όντως εξαιρετικά υψηλές και χρειάζεται συντονισμένη δράση από φορείς και χρήστες μαζί ώστε να πετύχουμε την μείωσή τους. Όσοι ασχολείστε με το θέμα είδατε ότι ο ΟΤΕ θορυβήθηκε από τις αντίδρασεις των χρηστών – αν και φαίνεται ότι προσπαθεί να περάσει τις ίδιες αυξήσεις από την πίσω πόρτα.
Δευτέρα 10 Απριλίου 2006
Πληροφορική και Εκπαίδευση
Πρόσφατα το Κέντρο Εναλλακτικών Αναζητήσεων Νέων (ΚΕΑΝ) σε συνεργασία με το ΙΣΤΑΜΕ πραγματοποίησαν μία πολύ καλή εκδήλωση με θέμα: "Νέες Τεχνολογίες για την Πόλη".
Καλεσμένοι ήταν ο κ.Μιχάλης Μπλέτσας από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Οne Laptop per Child (OLPC) και ο κ.James Skinner από τη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου. Μπορείτε να ακούσετε μέρος της εκδήλωσης – κυρίως την ομιλία του κ. Μπλέτσα - εδώ (ή να την κατεβάσετε σε mp3).
Με αφορμή αυτή την εκδήλωση θα ήθελα τα σχόλια σας σχετικά με την κατάσταση της πληροφορικής στην Ελλάδα και ιδιαίτερα τις απόψεις για το πώς θα πρέπει ενσωματωθεί η χρήση της πληροφορικής στην εκπαίδευση.
Για παράδειγμα, θα πρέπει να διδάσκεται σαν ένα ξεχωριστό μάθημα όπως σήμερα ή πρέπει να δεχθούμε ότι η πληροφορική είναι ένα εργαλείο ακριβώς όπως ένα μολύβι και θα πρέπει να χρησιμοποιείται διαρκώς κατά την εκπαιδευτική διαδικασία;
Δευτέρα 3 Απριλίου 2006
Ο Πλούτος των Πόλεων
Έδωσα πρόσφατα μία ομιλία με τίτλο «Ο Πλούτος των Πόλεων» στα πλαίσια του ανοιχτού διαλόγου που έχει ξεκινήσει το ΙΣΤΑΜΕ για την πόλη που θέλουμε. Μπορείτε να την ακούσετε όπως πραγματοποιήθηκε (mp3) την Τετάρτη 29 Μαρτίου στο Γαλλικό Ινστιτούτο ή να διαβάσετε το αρχικό και εκτενέστερο κείμενο (pdf).
Τετάρτη 29 Μαρτίου 2006
Ενα fund ασφάλειας για τις νέες γενιές
Όπως περιγράφω στο βιβλίο μου “Βαμπίρ και Κανίβαλοι”, βαδίζουμε σ’όλη την Ευρώπη τα επόμενα χρόνια, αν δεν πάρουμε έγκαιρα τα μέτρα μας, στην πλέον προβλέψιμη οικονομική και κοινωνική κρίση στην ιστορία και σε μια νέου τύπου σύγκρουση των γενεών εξαιτίας της δημογραφικής ανατροπής.
Κάθε φορά που κοιτούμε τις διαδηλώσεις στην Γαλλία πρέπει να θυμόμαστε ότι έχουμε το ίδιο αντινεανικές αγορές εργασίας, υψηλά ποσοστά ανεργίας των νέων, ηλικιακά συστήματα αμοιβής και ανάδειξης. Ελλάδα και Γαλλία έχουν σχεδόν το ίδιο συντηρητικό κοινωνικό και ηλικιακό status quo που αγκαλιάζει όλο το πολιτικό φάσμα. Ξεπερνά την γραμμική αντίθεση “αριστεράς” - “δεξιάς”.
Υπάρχει ένα επείγον, πρώτο βήμα εμπιστοσύνης και κάνω έκκληση στην κυβέρνηση, στα κόμματα, στα συνδικάτα και στα μέσα ενημέρωσης να συζητήσουν μια πρόταση που εδώ και χρόνια μάταια υποστηρίζω μέσα σε μια παράδοξη συνωμοσία σιωπής.
Οι αποκρατικοποιήσεις αφαιρούν σε τελευταία ανάλυση περιουσία και μερίσματα από τις επερχόμενες γενιές. Σε αντιστάθμιση πρέπει να δεσμεύσουμε όλα τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις και από την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου για να δημιουργήσουμε ένα “επενδυτικό κεφάλαιο” (Fund) με σύγχρονες διεθνείς προδιαγραφές ώστε με τις αποδόσεις του να στηρίξουμε το ασφαλιστικό σύστημα μετά την οριακή χρονιά 2015 και να αποτρέψουμε την κατάρρευσή του. Σκεφθείτε ότι από το `95 έχουμε εισπράξει από τις αποκρατικοποιήσεις πάνω από το 10% του ΑΕΠ. Πρόκειται για ένα κολοσσιαίο ποσό το οποίο με τις αποδόσεις που θα μας εξασφαλίζει το “καλάθι” των επενδυτικών του προϊόντων μπορεί να δώσει μια δυνατή αλλά όχι βέβαια επαρκή τονωτική ένεση στο ασφαλιστικό σύστημα στη δυσκολότερη του ώρα.
Χρειαζόμαστε ένα Νέο Συμβόλαιο των γενεών που θα αφορά την δίκαιη κατανομή των πόρων και των βαρών ανάμεσά τους. Διαφορετικά θα γίνει “της Γαλλίας”.
Πέμπτη 23 Μαρτίου 2006
Η αγορά Ενέργειας στην Ελλάδα
Πρόσφατα μίλησα σε συνέδριο υπό την αιγίδα του Υπουργείου Ανάπτυξης με θέμα "Ελλάδα, Περιφερειακός Ενεργειακός Κόμβος¨. Ηχογραφήσαμε αυτή την ομιλία, η οποία διαρκεί περίπου 20 λεπτά και θα κάνουμε την πρώτη προσπάθεια να την προσφέρουμε σαν podcast.
Το RSS feed για εγγραφή υπάρχει στα δεξιά της σελίδας, στις συνδέσεις. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε όποιο πρόγραμμα θέλετε βέβαια αλλά υπάρχουν κάποια που είναι δωρεάν και ανοιχτού κώδικα, όπως το Juice για παράδειγμα.
Μπορείτε επίσης να "κατεβάσετε" την ομιλία σε μορφή mp3 (2.5Mb) ή να την ακούσετε τώρα
(χρειάζεται Apple Quicktime).
Το RSS feed για εγγραφή υπάρχει στα δεξιά της σελίδας, στις συνδέσεις. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε όποιο πρόγραμμα θέλετε βέβαια αλλά υπάρχουν κάποια που είναι δωρεάν και ανοιχτού κώδικα, όπως το Juice για παράδειγμα.
Μπορείτε επίσης να "κατεβάσετε" την ομιλία σε μορφή mp3 (2.5Mb) ή να την ακούσετε τώρα
(χρειάζεται Apple Quicktime).
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)