Ρίξτε μία ματιά στις σκέψεις μου και στις επιλογές μου και αν σας διεγείρουν ανυπομονώ για τα σχόλιά σας.
Τρίτη 21 Αυγούστου 2007
Κυριακή 19 Αυγούστου 2007
Δεν έχουμε ανάγκη από από «κρυμμένους άσσους στο μανίκι»
Το παρακάτω είναι μία συνέντευξη που έδωσα στην Ιωάννα Μουτσανά για την εφημερίδα "Άποψη":
Κε Ανδρουλάκη δύο μήνες πριν την ανακοίνωση των ονομάτων που θα στελεχώσουν πλήρως τα ψηφοδέλτια του κόμματος, αναλάβατε επίσημα το «χρίσμα» του υποψηφίου στη Β΄ Αθήνας. Πέραν της εντολής που λάβατε, είναι για εσάς ένα προσωπικό στοίχημα, δεδομένου ότι η συγκεκριμένη εκλογική περιφέρεια θεωρείται από τις πλέον δύσκολες;
Όχι, το στοίχημα δεν είναι αν θα βγω στη Β΄ Αθηνών. Πιστεύω ότι θα βγω. Το στοίχημα είναι: θα φτιάξουμε το ΠΑΣΟΚ της επόμενης εικοσαετίας; Θα συνδημιουργήσουμε μια μεγάλη, σύγχρονη, πλειοψηφική, προοδευτική παράταξη με το άρωμα του 21ου αιώνα; Θα φέρουμε ένα νέο τρόπο διακυβέρνησης, ένα νέο δημόσιο μάνατζμεντ που θα συνδέσει για πρώτη φορά τις χρηματοδοτήσεις με τα τελικά αποτελέσματα σε ποσότητα και ποιότητα υπηρεσιών;
Ναι αλλά στη Β’ Αθηνών; Γιατί την επιλέξατε;
Γιατί τα έχει «όλα» σε κοινωνικό επίπεδο. Αντιπροσωπεύει την πρόκληση να υπερβούμε τα κοινωνικά και οικολογικά χάσματα ανάμεσα στις διαφορετικές «Αθήνες». Ύστερα επειδή είναι μεγάλη, χαοτική, λειτουργούν σχετικά λιγότερο οι πολυέξοδοι μηχανισμοί και τα πελατειακά δίκτυα τα οποία έχουν στηρίξει ολόκληροι προϋπολογισμοί. Σ’ αυτά είμαι γυμνός. Ζητώ να με ψηφίσουν για τις ιδέες μου, για ό,τι κάνω και αντιπροσωπεύω πολιτικά. Αλλά δεν ήταν η Β΄ Αθηνών μόνο μια από τις προσωπικές επιλογές μου. Το κόμμα εκτίμησε ότι μπορώ να επικοινωνήσω καλύτερα μ’ έναν κόσμο που έχει δυσαρέσκεια με το πολιτικό σκηνικό και νιώθει μια ψυχολογική απόσταση με τον υπουργοκεντρισμό που ακόμα κυριαρχεί στην κεντρική έκφραση του κόμματος. Άλλωστε η Β΄ Αθηνών είναι το «Στάλινγκραντ» του ΠΑΣΟΚ. Ή κερδίζει ή χάνει τον «πόλεμο».
Προβλέπετε να είναι μία δύσκολη εκλογική αναμέτρηση; (΄H σας ευνοούν οι τρέχουσες πολιτικές συγκυρίες και ποιες είναι αυτές;)
Ναι, υπάρχει μια τάση ισοπαλίας και το ζήτημα είναι ποιος θα καταφέρει πάνω στο νήμα να κερδίσει την εμπιστοσύνη ή έστω την ψήφο κριτικής υποστήριξης για να δημιουργήσει την πλημμυρίδα της τελευταίας στιγμής. Υπάρχει «κάτι» παραπάνω που μπορεί και πρέπει να κάνει το ΠΑΣΟΚ.
Κε Ανδρουλάκη δύο μήνες πριν την ανακοίνωση των ονομάτων που θα στελεχώσουν πλήρως τα ψηφοδέλτια του κόμματος, αναλάβατε επίσημα το «χρίσμα» του υποψηφίου στη Β΄ Αθήνας. Πέραν της εντολής που λάβατε, είναι για εσάς ένα προσωπικό στοίχημα, δεδομένου ότι η συγκεκριμένη εκλογική περιφέρεια θεωρείται από τις πλέον δύσκολες;
Όχι, το στοίχημα δεν είναι αν θα βγω στη Β΄ Αθηνών. Πιστεύω ότι θα βγω. Το στοίχημα είναι: θα φτιάξουμε το ΠΑΣΟΚ της επόμενης εικοσαετίας; Θα συνδημιουργήσουμε μια μεγάλη, σύγχρονη, πλειοψηφική, προοδευτική παράταξη με το άρωμα του 21ου αιώνα; Θα φέρουμε ένα νέο τρόπο διακυβέρνησης, ένα νέο δημόσιο μάνατζμεντ που θα συνδέσει για πρώτη φορά τις χρηματοδοτήσεις με τα τελικά αποτελέσματα σε ποσότητα και ποιότητα υπηρεσιών;
Ναι αλλά στη Β’ Αθηνών; Γιατί την επιλέξατε;
Γιατί τα έχει «όλα» σε κοινωνικό επίπεδο. Αντιπροσωπεύει την πρόκληση να υπερβούμε τα κοινωνικά και οικολογικά χάσματα ανάμεσα στις διαφορετικές «Αθήνες». Ύστερα επειδή είναι μεγάλη, χαοτική, λειτουργούν σχετικά λιγότερο οι πολυέξοδοι μηχανισμοί και τα πελατειακά δίκτυα τα οποία έχουν στηρίξει ολόκληροι προϋπολογισμοί. Σ’ αυτά είμαι γυμνός. Ζητώ να με ψηφίσουν για τις ιδέες μου, για ό,τι κάνω και αντιπροσωπεύω πολιτικά. Αλλά δεν ήταν η Β΄ Αθηνών μόνο μια από τις προσωπικές επιλογές μου. Το κόμμα εκτίμησε ότι μπορώ να επικοινωνήσω καλύτερα μ’ έναν κόσμο που έχει δυσαρέσκεια με το πολιτικό σκηνικό και νιώθει μια ψυχολογική απόσταση με τον υπουργοκεντρισμό που ακόμα κυριαρχεί στην κεντρική έκφραση του κόμματος. Άλλωστε η Β΄ Αθηνών είναι το «Στάλινγκραντ» του ΠΑΣΟΚ. Ή κερδίζει ή χάνει τον «πόλεμο».
Προβλέπετε να είναι μία δύσκολη εκλογική αναμέτρηση; (΄H σας ευνοούν οι τρέχουσες πολιτικές συγκυρίες και ποιες είναι αυτές;)
Ναι, υπάρχει μια τάση ισοπαλίας και το ζήτημα είναι ποιος θα καταφέρει πάνω στο νήμα να κερδίσει την εμπιστοσύνη ή έστω την ψήφο κριτικής υποστήριξης για να δημιουργήσει την πλημμυρίδα της τελευταίας στιγμής. Υπάρχει «κάτι» παραπάνω που μπορεί και πρέπει να κάνει το ΠΑΣΟΚ.
Νομίζετε ότι το σκάνδαλο των ομολόγων ήταν αρκετό για να κλονιστεί η εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού στο πρόσωπο του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης; Δεν έχει ήδη αρχίσει να ξεθωριάζει;
Το σκάνδαλο των ομολόγων, ακόμα κι αν δεν υπήρχε η συμμορία της μίζας, αποκάλυψε ότι έχουμε μια κυβέρνηση η οποία δανείστηκε, ευνοϊκά υποτίθεται, με προϊόντα υψηλού ρίσκου μεταβιβάζοντας όμως με αδιαφάνεια τους κινδύνους στον πιο ακατάλληλο παίκτη της χρηματοοικονομικής αλυσίδας, τα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτός είναι ασύλληπτος κυνισμός αν συνυπολογίσεις ότι η τραγωδία του ασφαλιστικού μας συστήματος είναι το μικρό έως ανύπαρκτο αποθεματικό. Ασφαλώς ο τρόπος που έπιασε το κόμμα μας αυτό το συγκλονιστικό θέμα δεν ήταν πάντα ο πιο αποδοτικός πολιτικά. Αλλά προσέξτε τι άλλο αποκάλυψε η υπόθεση των ομολόγων όπως και των πυρκαγιών ή των υποκλοπών: Έχουμε έναν Πρωθυπουργό που έμαθε να διαβάζει καλά τις ομιλίες του, «μπήκε» στα πολιτικά κόλπα αλλά δεν είναι ο άνθρωπος που θα αρχίσει μια δουλειά και θα την τελειώσει, δεν είναι ο ηγέτης που τη δύσκολη ώρα, σε μια κρίση, θα πιάσει δυνατά το τιμόνι και θα πει στο πλήρωμα τι θα κάνει, θα τραβήξει «αυτιά», θα συντονίσει, θα απαντήσει με υψηλά αντανακλαστικά στους κινδύνους και θα εμψυχώσει τους ανθρώπους να τα βγάλουν πέρα. Κρύβεται μέχρι να κοπάσει η μπόρα.
Έχει κι άλλους κρυμμένους προεκλογικούς «άσσους» το ΠΑΣΟΚ στο μανίκι του, για να διεκδικήσει μια δυναμική πλειοψηφία;
Παρ’ ότι τα τυχερά παιχνίδια στην μαθηματική εκδοχή τους με εμπνέουν στη στρατηγική και στα χρηματοοικονομικά, όπως θα είδατε και στο τελευταίο βιβλίο μου «Θηλυκό Πόκερ», δεν νομίζω ότι έχουμε ανάγκη από «κρυμμένους άσσους στο μανίκι». Το ΠΑΣΟΚ υπερέχει της Νέας Δημοκρατίας σε κρυφές εφεδρείες σε ιδέες, προγραμματικές λύσεις, διαχειριστικές δυνατότητες, πρόσωπα, και δημιουργικές κοινωνικές δυνάμεις. Δυστυχώς έχει ενεργοποιήσει ένα σχετικά μικρό μέρος απ’ αυτές τις κρυφές εφεδρείες του κοινωνικού ΠΑΣΟΚ.
Γιατί;
Έχω πει πολλές φορές ότι υπάρχει στην Ελληνική πολιτική ζωή αλλά και στην οικονομία μια διάχυτη «θρησκεία» του στάτους κβο, των επετηρίδων και των κλειδωμένων εκ των άνω ιεραρχιών κυρίως σε βάρος των νεότερων γενεών.
Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται ανανεωμένο και απαλλαγμένο από καθεστωτικές συνήθειες που του στέρησαν την εκλογική νίκη το 2004; Έχουν γίνει κατά τη γνώμη σας οι απαραίτητες ανατροπές;
Στο DNA του ΠΑΣΟΚ υπάρχει μια ιδρυτική αρχή: «αλλαγή, αλλαγή, αλλαγή!». Για να αλλάξουμε την πολιτική και την κοινωνία πρέπει να αλλάξουμε και εμείς. Μ’ αυτό το κριτήριο της αλλαγής δεν είμαστε ακόμα όσο «νέοι» θα έπρεπε, ούτε τόσο ΠΑΣΟΚ. Μπορούμε να κάνουμε μεγαλύτερα βήματα. Δεν ξεχνώ ότι το ΠΑΣΟΚ κέρδιζε μόνο όταν αντιπροσώπευε τη φρεσκάδα στις ιδέες και στα πρόσωπα, όταν έκανε χτυπητή τη διαφορά με τη Δεξιά και τη συντήρηση, όταν κατάφερνε τις νέες προγραμματικές ιδέες να τις μεταβολίζει στο βιωματικό, φανταστικό και ψυχολογικό υπόβαθρο της ψυχής του λαού. Οι καθεστωτικές νοοτροπίες είναι ασυμβίβαστες με το γενετικό υλικό του ΠΑΣΟΚ.
Ποιες είναι οι βασικές αδυναμίες της κυβέρνησης οι οποίες θα αποτελέσουν και το επικοινωνιακό σας ατού;
Η ανικανότητά της να φτάσει σε τελικά αποτελέσματα που να οδηγούν σε μια δικαιότερη κοινωνία και σε μια ισχυρή Ελλάδα. Δεν κατάφερε καν να επωφεληθεί από την ευνοϊκή μέχρι σήμερα παγκόσμια συγκυρία της μεγάλης ρευστότητας για να ανασυγκροτήσει βασικούς τομείς της οικονομίας. Όταν αντιστραφεί η πλημμυρίδα του χρήματος θα δείτε να επιπλέουν «κορμοί» δέντρων και πολλά «πτώματα». Δεν έκανε τίποτα για τα μεγάλα διαρθρωτικά προβλήματα της Ελληνικής οικονομίας και της δημόσιας διοίκησης κι όταν πήγε να αγγίξει κάτι έκανε τα πράγματα χειρότερα ή πολύ φασαρία για το τίποτα όπως στα Πανεπιστήμια.
Ναι αλλά έκανε εξαγγελίες για την εθνική σύνταξη…
Η παγκόσμια Δεξιά, οι πιο επιθετικές δυνάμεις του Νέου Καπιταλισμού θέλουν να αφήσουν το ασφαλιστικό σύστημα να πέσει με το νόμο της βαρύτητας, να το ξεφορτωθούν και σταδιακά μετατοπίζουν τη δημόσια συζήτηση στην «παγίδα των ελαχίστων», στην ελάχιστη προνοιακή κρατική σύνταξη. Η λεγόμενη εθνική σύνταξη είναι το προοίμιο αυτής της ενδεχόμενης δυσάρεστης εξέλιξης.
Υπάρχουν θεωρείτε τα περιθώρια, όταν όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν οριακή επικράτηση του πρώτου κόμματος, το ΠΑΣΟΚ να αφήνει εκτός ψηφοδελτίων σημαντικά στελέχη της παράταξης;
Το καθοριστικό πάντως για εμάς είναι να εκφραστούν στα ψηφοδέλτια και να εκλεγούν και νέες δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνικής αριστεράς και κεντροαριστεράς που θα συμβάλλουν στην αυτοανανέωση του ΠΑΣΟΚ. Χρειαζόμαστε ένα πιο ελκυστικό και πειστικό μίγμα «παλαιών» και νέων προσώπων. Όχι τα ίδια και τα ίδια. Υπάρχει η αρνητική παράδοση στα κόμματα τα ψηφοδέλτια να ετοιμάζονται την τελευταία στιγμή πράγμα που αναπαράγει το στάτους κβο και τις ολιγαρχίες.
Κε Ανδρουλάκη, γνωρίζουμε όλοι ότι προέρχεστε από τους παραδοσιακούς κόλπους της Αριστεράς. Σας λείπει, αναρωτιέμαι, κάτι από εκείνους τους αγώνες στους οποίους αφήσατε την υπογραφή σας;
Η ιστορική αριστερά με διέγραψε γιατί δεν άντεξε το μήνυμα του ΜΕΤΑ, του βιβλίου μου που πρότεινε την ριζική ανανέωσή της, την υπέρβαση του οδυνηρού σχίσματος ΠΑΣΟΚ – Αριστεράς, την προγραμματική σύγκλιση μ’ ένα επίσης ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ για να δημιουργήσουμε ένα «νέο αστερισμό» της δημοκρατικής αριστεράς και κεντροαριστεράς. Δυστυχώς η ιστορική αριστερά αναδιπλώθηκε, «κλείστηκε» αμυντικά και διασπάστηκε. Το ΜΕΤΑ με οδήγησε πάνω από τρεις τετραετίες εκτός πολιτικής, η ελπίδα του ΜΕΤΑ με ξαναφέρνει πίσω.
Πόσο ώριμους διακρίνετε τους σημερινούς αγώνες της Αριστεράς;
Η αριστερά αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πρόκληση του Νέου Καπιταλισμού. Δεν έχει δυστυχώς καταλάβει ακόμα σε ποιο κόσμο ζούμε. Η σκέψη της έχει πάει πολύ πίσω από τη μεγάλη διανοητική καινοτομία που αντιπροσώπευε το Κεφάλαιο του Καρλ Μαρξ.
Ποιο θα είναι το προσωπικό σας σύνθημα στις εκλογές που έρχονται;
Είμαι στο σταυροδρόμι, στον ιδεολογικό κόμβο όπου το πράσινο συναντά το κόκκινο και δίνουν ένα νέο νόημα στο γαλάζιο. Πράσινο είναι το βιώσιμο περιβάλλον, κόκκινο η κοινωνική δικαιοσύνη, γαλάζιο η ελληνικότητα, η ανοιχτή στην Ευρώπη και στον κόσμο. Πιστεύω ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Ένας καινούργιος άνεμος χρειάζεται στην Ελληνική κοινωνία και οικονομία.
Πέμπτη 19 Ιουλίου 2007
Blogger: Ο Διπλός Άνθρωπος
Φίλη, φίλε blogger μην ανησυχείς! Δεν εννοώ ότι είσαι ένας ψυχωσικός του διαδικτύου, ένας ψηφιακός Τζέκιλ και Χάιντ. Έτσι είμαστε φτιαγμένοι. Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν καλά τα «δύο» πρόσωπα ή τα «τρία» σε ένα. «Εκάτη – Περσεφόνη – Δήμητρα» σε ένα. «Είμαι Εγώ και ο Άλλος» γράφει ο Μπόρχες. «Δεν ξέρω ποιος από τους δύο γράφει αυτή τη σελίδα». Στο κάτω – κάτω η ψηφιακή επικοινωνία όπως κάθε δημιουργία είναι μια πράξη αυτοδιχασμού. Ένα κομμάτι του Ομήρου δημιουργεί τον Οδυσσέα. Ένα κομμάτι του Σοφοκλή τον Οιδίποδα. Ένα του Σαίξπηρ τον Άμλετ. Ένα του Ντοστογιέφσκι τον Καραμαζόφ. Ένα του Γκαίτε τον Βέρθερο. Ακόμα και ένα κομμάτι του Φλωμπέρ την Μαντάμ Μποβαρύ. Ένα του Καζαντζάκη τον Ζορμπά. Καθένας από σας μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι, με τη γλώσσα του Πιραντέλο, «Ένας, Κανένας και Εκατό Χιλιάδες». Ας μη μιλώ όμως ουδέτερα και ενοχοποιώ εσάς. Παρουσιάζω αυτοπροσώπως τη δική μου θεμελιώδη διχοτομία. Ιδού η εξοχότητά μου, ο Μίμης, σαν ψηφιακός Διπλός Άνθρωπος.
Φως ή Ημίφως;
Διεκδικώ το δικαίωμα σε μια επικοινωνία και διαφάνεια δίχως όρια στο διαδίκτυο για τις ξεχωριστές προσωπικές στιγμές μου, τη δημόσια και ιδιωτική ζωή μου, τις ώριμες ή τις ασχημάτιστες και μύχιες σκέψεις μου. Κανένα χώρο μου δεν θεωρώ ιερό και απαραβίαστο. Φως, παντού περισσότερο φως! Κάποτε στη γενιά μου σ’ όλο τον κόσμο άνθιζαν τα κοινόβια των παιδιών των λουλουδιών που ταύτιζαν τους τοίχους των σπιτιών με τους τοίχους των φυλακών. Ούτε οι κρεβατοκάμαρες και οι τουαλέτες δεν είχαν πόρτες. Τα πάντα μοιράζονταν ελεύθερα: σκέψεις, εργασία, τρόφιμα ακόμα και το σεξ!
Λες μπαγιάτικες ανοησίες! Η ζωή όπως η τέχνη ζητά τις ελαφρές φωτοσκιάσεις. Διεκδικώ το δικαίωμα της αδιαφάνειας, της ιδωτικότητας, του υπαινικτικού, του απωθημένου, του μυστικού, του απόκρυφου. Ημίφως, Ημίφως, Ημίφως! Το φως σε τυφλώνει. Μέσα στην απόλυτη διαφάνεια παράγεται η εκτυφλωτική αδιαφάνεια.
Διεκδικώ το δικαίωμα στην πρόσβαση, παντού, πάντα, κάθε στιγμή από οποιοδήποτε μέσο – κινητό, κομπιούτερ, τηλεόραση. Το δικαίωμα να συνδέομαι μαζί σας μέρα με τη μέρα, λεπτό το λεπτό, να συνεργάζομαι, να μοιράζομαι, να ανταλλάσσω ιδέες, πληροφορίες, εικόνες, ήχους, μουσικές.
Κι όμως διεκδικώ το δικαίωμα να φεύγω μακριά με κάθε τίμημα, να χάνομαι, να αποσυνδέομαι, να μονάζω σε περισυλλογή, να συνδιαλέγομαι με τις εσωτερικές φωνές μου, με τις φωνές των άλλων μέσα από τη λογοτεχνία, το σινεμά, τη μουσική, την ιστορία, τα μαθηματικά, τη φυσική, τη βιολογία, τα οικονομικά.
Ποθώ να γνωρίζω νέους ανθρώπους και να αποκτώ φίλους μέσα από το διαδίκτυο. Social networking! Η ψηφιακή κοινωνικότητα διεγείρει τη φαντασία μου. Η ψηφιακή απόσταση με βοηθά να δω καλύτερα τον εαυτό μου και τους άλλους όπως ένας αρχιτέκτονας που απομακρύνεται για να δει προοπτικά όλες τις όψεις ενός κτιρίου. Ακόμα και οι μεταμφιέσεις, οι μάσκες παράγουν ταυτότητες, πραγματικές, δανεικές ή κατασκευασμένες. Καθένας από μας είναι αυτό που είναι και αυτό που θα ήθελε να είναι και δεν είναι. Μιγαδικός, μια διαρκής διαβούλευση του πραγματικού και του φανταστικού. Ένα email φέτος με το ψευδώνυμο «Μαίρη Παναγιωταρά» κι ένα άλλο με το όνομα Μόκα, της ηρωίδας μου στο Θηλυκό Πόκερ προκάλεσαν μέσα μου τις μεγαλύτερες δονήσεις σε σχέση με τα πρόσωπα που συνάντησα ζωντανά. Άλλωστε το τελευταίο βιβλίο μου διαμορφώθηκε στη blogόσφαιρα.
Προσποιείσαι! Είσαι ανίκανος για οποιαδήποτε επικοινωνία δίχως το βλέμμα, το άγγιγμα, έστω το ηχόχρωμα της φωνής. Είσαι αμετάκλητα παλαιός. Ανήκεις στο Ελληνικό ΄60 και ΄70. Ούτε το τηλέφωνο δεν είσαι ικανός να χρησιμοποιήσεις σωστά. Δεν είχες άλλωστε τηλέφωνο μέχρι τα είκοσι τρία σου. Ανήκεις σ’ ένα βιωματικό, προφορικό πολιτισμό της άμεσης επικοινωνίας της επαρχίας σου. Είναι αδύνατο να κατανοήσεις ή να επινοήσεις ένα οποιοδήποτε θέμα – λογοτεχνικό, μαθηματικό, ιστορικό ή πολιτικό – αν δεν μουτζουρώνεις, δεν σχολιάζεις στα κενά των σελίδων ενός βιβλίου, δεν υπογραμμίζεις, δεν σχεδιάζεις ακαθόριστα ελλειπτικά ή προβολικά σχήματα. Προσαρμόζεσαι στο διαδίκτυο ψυχαναγκαστικά. Το πολύ κρατάς μια ψηφιακή επαφή μ’ ότι κινείται αλλά στο βάθος ανήκεις αλλού.
ο χρήστης ή ο μηχανικός;
ο καταναλωτής ή ο παραγωγός;
Διεκδικώ, εγώ ο χρήστης, το δικαίωμα να είμαι δημιουργός στον κόσμο της ψηφιακής επικοινωνίας. Τέρμα το σχίσμα ανάμεσα στις δύο φυλές: από δω ο χρήστης από κει ο ειδικός υψηλού επιπέδου, από δω ο καταναλωτής από κει η εταιρεία παραγωγής. Για πρώτη φορά στην ιστορία κινητήρας και πρωταγωνιστής στην τεχνολογική καινοτομία είναι ο χρήστης, ο καταναλωτής. Οι υπολογιστές, το λογισμικό, οι εταιρείες πληροφορικής θα προσαρμόζονται στις ανάγκες των χρηστών. Το παιχνίδι της τεχνολογίας δεν παίζεται πια σε απομονωμένα εργαστήρια πανεπιστημίων, ερευνητικών κέντρων και επιχειρήσεων. Τώρα γινόμαστε όλοι δημιουργοί. Η καινοτομία μετασχηματίζεται ριζικά. Δημοκρατικοποιείται, κοινωνικοποιείται, διαχέεται.
Υπερβολές, υπερβολές! Σ’ όλες τις καινοτομίες έπαιζαν ρόλο οι χρήστες. Δεν υπήρξε ποτέ το απομονωμένο «εύρηκα, εύρηκα!». Ακόμα και ο Γκούτενμπεργκ απάντησε στη λυσσασμένη ανάγκη των χρηστών, στη μανία των καθολικών ιερέων και μοναχών να αναπαράγουν τη Βίβλο. Ήδη υπήρχαν πιεστικές μηχανές που έκοβαν τα νομίσματα των κρατιδίων. Ο καινοτόμος στην ιστορία άρπαζε με ετοιμότητα αυτό που υπήρχε στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αυτό που κι άλλοι το ακουμπούσαν, το ψηλαφούσαν αλλά δεν έκαναν την τελική κίνηση, δεν ολοκλήρωναν, δεν είχαν τη δημιουργική φαντασία να συλλάβουν τις έσχατες συνέπειές του. Αυτό συνέβη ακόμα και στα ποδήλατα και στους ηλεκτρικούς γλόμπους. Προς θεού, αν εκχωρήσουμε την καινοτομία αποκλειστικά στο χρήστη, αν σταματήσουμε να δημιουργούμε μαθηματικούς, ηλεκτρονικούς μηχανικούς υψηλού επιπέδου, αν σταματήσουν οι εταιρείες και το δημόσιο να χρηματοδοτούν την έρευνα, αν εξατμιστεί το ρίσκο και η ανταμοιβή της επιχειρηματικότητας τότε η τεχνολογική καινοτομία θα υποστεί τις συνέπειες του οικονομικού νόμου των φθινουσών αποδόσεων.
Παθιάζομαι με το δικαίωμα να μετέχω σε μια κοινότητα ελεύθερων συνδημιουργών, σ’ αυτό που ανταλλάσσεται, μοιράζεται ελεύθερα, σ’ αυτό που δεν πουλιέται δεν αγοράζεται, δεν εμπορευματοποιείται. Υποστήριζα εδώ και χρόνια το λογισμικό ανοιχτού κώδικα (open source) σαν το νέο κίνημα νεολαίας. Μετα-Κίνημα Linux! Περιμένω πολλά από το επόμενο big bang της τεχνολογίας. Μια μετα-web καινοτομία που θα διευρύνει και θα δώσει νέο βάθος και περιεχόμενο στο μοντέλο Wikipedia, στη διαρκή συμμετοχή, στην ελεύθερη συλλογική «σοφία του πλήθους» (wisdom of crowds). Ριζοσπαστική διαφάνεια στην επιστήμη, στην έρευνα, στην επιχειρηματικότητα, στο χρηματοοικονομικό. Τέρμα οι περιφράξεις και οι οικοπεδοποιήσεις στο διαδίκτυο, τα κλειστά πνευματικά δικαιώματα, η εμμονή στη μονοπωλιακή ή ατομική ιδιοκτησία. Όλα WiKi!
Παλιμπαιδισμός! Μετά τα πενήντα επιστρέφεις και αναπαράγεις σε ψηφιακή εκδοχή τις αριστερές αυτοδιαχειριστικές ουτοπίες της νεότητάς σου! Φίλε, οι άνθρωποι κάνουν ό,τι πληρώνονται να κάνουν και δεν κάνουν ό,τι δεν πληρώνονται. Αυτή είναι η πολιτική οικονομία. Η απλήρωτη εργασία που αναδεικνύεις στο Θηλυκό Πόκερ έχει τα όριά της. Ξέχνα τη δημιουργία και την καινοτομία δίχως ανταμοιβή, υλική ή ηθική. Τίποτα δημιουργικό δεν γίνεται δίχως τα κίνητρα του εισοδήματος και του κέρδους ή τουλάχιστον της εκτίμησης και της δημόσιας αναγνώρισης. Γιατί να ξοδεύω το χρήμα μου και το χρόνο μου στην έρευνα και τη δημιουργία αν δεν έχω κανένα ιδιαίτερο δικαίωμα στους καρπούς της; Γιατί να προμηθεύω με ιδέες, καινοτομίες και τεχνικές τους ανταγωνιστές της επιχείρησής μου; Τίποτα δεν κερδίζεται δωρεάν στη ζωή! Η γνώση απαιτεί κόπο. Αυτό που μοιράζεται δωρεάν, αυτό που παράγουν οι χρήστες δημιουργεί ένα νέο χώρο για τους διαφημιστές, μια νέα ανεξάντλητη πηγή κέρδους. Η Google είναι το πρότυπο. Το MySpace το αγόρασε ο Μέρντοχ για $580 εκατομμύρια και το Facebook το κυνηγούν η Yahoo, η Google και η Microsoft. Το Linux, το ελεύθερο λογισμικό ανοιχτού κώδικα δημιουργεί ένα νέο πεδίο για εμπορικές χρήσεις. Μην έχεις ενοχές με την εμπορευματοποίηση. Καμία μαγείρισσα δεν θα φθάσει στο επίπεδο γνώσης ενός Πρωθυπουργού, όπως ονειρευόταν ο Λένιν. Κανείς blogger δεν θα γίνει δημιουργικός επιστήμονας επειδή κάθεται με τις ώρες μπροστά στον υπολογιστή του.
Απαιτώ το δικαίωμα να έχω στη διάθεσή μου κάθε πληροφορία για την πολιτική, την επιστήμη και τις αγορές σε πραγματικό χρόνο, λεπτό με λεπτό.
Ξέρεις πολύ καλά τι σημαίνει υπερπληροφόρηση, information overload. Μπλοκάρει το μυαλό σου. Είσαι ανίκανος να διακρίνεις τις βαθύτερες τάσεις της οικονομίας και της κοινωνίας, αυτό που κινείται κάτω από τον αφρό και έτσι διαρκώς πέφτεις έξω στις προγνώσεις σου και αιφνιδιάζεσαι. Αυτό είναι άλλωστε το συγκριτικό πλεονέκτημά σου, ενός ερασιτέχνη μελετητή των χρηματοοικονομικών αγορών σε σχέση με τους αναλυτές που βρίσκονται στην πρίζα σε χρόνο dt. Ακόμα μια φορά τα έχασαν μπροστά στην πιστωτική κρίση από τα στεγαστικά δάνεια υψηλού κινδύνου στις ΗΠΑ όπως παλαιότερα με τα χρηματιστήρια.
Α! Ο Διπλός Άνθρωπος μέσα μου παρασύρθηκε σε περιττές εξομολογήσεις. Ξέχασε το χειρότερο απ’ όλα: ότι γράφεται στο διαδίκτυο με ακολουθεί, θα με κυνηγά για πάντα και μία μέρα θα χρησιμοποιηθεί εναντίον μου. Πολλοί bloggers ξεθαρρεύουν, λένε πολλά και μία μέρα ίσως δεν θα βρίσκουν δουλειά. Εντάξει, υπάρχει το δικαίωμα να κατοχυρώνω ψηφιακά τη συνέχεια της σκέψης μου, το ημερολόγιο των αναζητήσεών μου, αλλά υπάρχει το υπέρτερο δικαίωμα της ασυνέχειας, του άλματος, της ποιοτικής μεταβολής, το δικαίωμα να αντιφάσκω δημιουργικά και να συγκρούομαι με τον εαυτό μου.
Ποιος γράφει τελικά αυτή την ιστοσελίδα; Εγώ ή ο Άλλος. Ημίφως! Ημίφως! Ημίφως!
(image copyright: TIME Magazine)
Φως ή Ημίφως;
Διεκδικώ το δικαίωμα σε μια επικοινωνία και διαφάνεια δίχως όρια στο διαδίκτυο για τις ξεχωριστές προσωπικές στιγμές μου, τη δημόσια και ιδιωτική ζωή μου, τις ώριμες ή τις ασχημάτιστες και μύχιες σκέψεις μου. Κανένα χώρο μου δεν θεωρώ ιερό και απαραβίαστο. Φως, παντού περισσότερο φως! Κάποτε στη γενιά μου σ’ όλο τον κόσμο άνθιζαν τα κοινόβια των παιδιών των λουλουδιών που ταύτιζαν τους τοίχους των σπιτιών με τους τοίχους των φυλακών. Ούτε οι κρεβατοκάμαρες και οι τουαλέτες δεν είχαν πόρτες. Τα πάντα μοιράζονταν ελεύθερα: σκέψεις, εργασία, τρόφιμα ακόμα και το σεξ!
Λες μπαγιάτικες ανοησίες! Η ζωή όπως η τέχνη ζητά τις ελαφρές φωτοσκιάσεις. Διεκδικώ το δικαίωμα της αδιαφάνειας, της ιδωτικότητας, του υπαινικτικού, του απωθημένου, του μυστικού, του απόκρυφου. Ημίφως, Ημίφως, Ημίφως! Το φως σε τυφλώνει. Μέσα στην απόλυτη διαφάνεια παράγεται η εκτυφλωτική αδιαφάνεια.
Διεκδικώ το δικαίωμα στην πρόσβαση, παντού, πάντα, κάθε στιγμή από οποιοδήποτε μέσο – κινητό, κομπιούτερ, τηλεόραση. Το δικαίωμα να συνδέομαι μαζί σας μέρα με τη μέρα, λεπτό το λεπτό, να συνεργάζομαι, να μοιράζομαι, να ανταλλάσσω ιδέες, πληροφορίες, εικόνες, ήχους, μουσικές.
Κι όμως διεκδικώ το δικαίωμα να φεύγω μακριά με κάθε τίμημα, να χάνομαι, να αποσυνδέομαι, να μονάζω σε περισυλλογή, να συνδιαλέγομαι με τις εσωτερικές φωνές μου, με τις φωνές των άλλων μέσα από τη λογοτεχνία, το σινεμά, τη μουσική, την ιστορία, τα μαθηματικά, τη φυσική, τη βιολογία, τα οικονομικά.
Ποθώ να γνωρίζω νέους ανθρώπους και να αποκτώ φίλους μέσα από το διαδίκτυο. Social networking! Η ψηφιακή κοινωνικότητα διεγείρει τη φαντασία μου. Η ψηφιακή απόσταση με βοηθά να δω καλύτερα τον εαυτό μου και τους άλλους όπως ένας αρχιτέκτονας που απομακρύνεται για να δει προοπτικά όλες τις όψεις ενός κτιρίου. Ακόμα και οι μεταμφιέσεις, οι μάσκες παράγουν ταυτότητες, πραγματικές, δανεικές ή κατασκευασμένες. Καθένας από μας είναι αυτό που είναι και αυτό που θα ήθελε να είναι και δεν είναι. Μιγαδικός, μια διαρκής διαβούλευση του πραγματικού και του φανταστικού. Ένα email φέτος με το ψευδώνυμο «Μαίρη Παναγιωταρά» κι ένα άλλο με το όνομα Μόκα, της ηρωίδας μου στο Θηλυκό Πόκερ προκάλεσαν μέσα μου τις μεγαλύτερες δονήσεις σε σχέση με τα πρόσωπα που συνάντησα ζωντανά. Άλλωστε το τελευταίο βιβλίο μου διαμορφώθηκε στη blogόσφαιρα.
Προσποιείσαι! Είσαι ανίκανος για οποιαδήποτε επικοινωνία δίχως το βλέμμα, το άγγιγμα, έστω το ηχόχρωμα της φωνής. Είσαι αμετάκλητα παλαιός. Ανήκεις στο Ελληνικό ΄60 και ΄70. Ούτε το τηλέφωνο δεν είσαι ικανός να χρησιμοποιήσεις σωστά. Δεν είχες άλλωστε τηλέφωνο μέχρι τα είκοσι τρία σου. Ανήκεις σ’ ένα βιωματικό, προφορικό πολιτισμό της άμεσης επικοινωνίας της επαρχίας σου. Είναι αδύνατο να κατανοήσεις ή να επινοήσεις ένα οποιοδήποτε θέμα – λογοτεχνικό, μαθηματικό, ιστορικό ή πολιτικό – αν δεν μουτζουρώνεις, δεν σχολιάζεις στα κενά των σελίδων ενός βιβλίου, δεν υπογραμμίζεις, δεν σχεδιάζεις ακαθόριστα ελλειπτικά ή προβολικά σχήματα. Προσαρμόζεσαι στο διαδίκτυο ψυχαναγκαστικά. Το πολύ κρατάς μια ψηφιακή επαφή μ’ ότι κινείται αλλά στο βάθος ανήκεις αλλού.
ο χρήστης ή ο μηχανικός;
ο καταναλωτής ή ο παραγωγός;
Διεκδικώ, εγώ ο χρήστης, το δικαίωμα να είμαι δημιουργός στον κόσμο της ψηφιακής επικοινωνίας. Τέρμα το σχίσμα ανάμεσα στις δύο φυλές: από δω ο χρήστης από κει ο ειδικός υψηλού επιπέδου, από δω ο καταναλωτής από κει η εταιρεία παραγωγής. Για πρώτη φορά στην ιστορία κινητήρας και πρωταγωνιστής στην τεχνολογική καινοτομία είναι ο χρήστης, ο καταναλωτής. Οι υπολογιστές, το λογισμικό, οι εταιρείες πληροφορικής θα προσαρμόζονται στις ανάγκες των χρηστών. Το παιχνίδι της τεχνολογίας δεν παίζεται πια σε απομονωμένα εργαστήρια πανεπιστημίων, ερευνητικών κέντρων και επιχειρήσεων. Τώρα γινόμαστε όλοι δημιουργοί. Η καινοτομία μετασχηματίζεται ριζικά. Δημοκρατικοποιείται, κοινωνικοποιείται, διαχέεται.
Υπερβολές, υπερβολές! Σ’ όλες τις καινοτομίες έπαιζαν ρόλο οι χρήστες. Δεν υπήρξε ποτέ το απομονωμένο «εύρηκα, εύρηκα!». Ακόμα και ο Γκούτενμπεργκ απάντησε στη λυσσασμένη ανάγκη των χρηστών, στη μανία των καθολικών ιερέων και μοναχών να αναπαράγουν τη Βίβλο. Ήδη υπήρχαν πιεστικές μηχανές που έκοβαν τα νομίσματα των κρατιδίων. Ο καινοτόμος στην ιστορία άρπαζε με ετοιμότητα αυτό που υπήρχε στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αυτό που κι άλλοι το ακουμπούσαν, το ψηλαφούσαν αλλά δεν έκαναν την τελική κίνηση, δεν ολοκλήρωναν, δεν είχαν τη δημιουργική φαντασία να συλλάβουν τις έσχατες συνέπειές του. Αυτό συνέβη ακόμα και στα ποδήλατα και στους ηλεκτρικούς γλόμπους. Προς θεού, αν εκχωρήσουμε την καινοτομία αποκλειστικά στο χρήστη, αν σταματήσουμε να δημιουργούμε μαθηματικούς, ηλεκτρονικούς μηχανικούς υψηλού επιπέδου, αν σταματήσουν οι εταιρείες και το δημόσιο να χρηματοδοτούν την έρευνα, αν εξατμιστεί το ρίσκο και η ανταμοιβή της επιχειρηματικότητας τότε η τεχνολογική καινοτομία θα υποστεί τις συνέπειες του οικονομικού νόμου των φθινουσών αποδόσεων.
Παθιάζομαι με το δικαίωμα να μετέχω σε μια κοινότητα ελεύθερων συνδημιουργών, σ’ αυτό που ανταλλάσσεται, μοιράζεται ελεύθερα, σ’ αυτό που δεν πουλιέται δεν αγοράζεται, δεν εμπορευματοποιείται. Υποστήριζα εδώ και χρόνια το λογισμικό ανοιχτού κώδικα (open source) σαν το νέο κίνημα νεολαίας. Μετα-Κίνημα Linux! Περιμένω πολλά από το επόμενο big bang της τεχνολογίας. Μια μετα-web καινοτομία που θα διευρύνει και θα δώσει νέο βάθος και περιεχόμενο στο μοντέλο Wikipedia, στη διαρκή συμμετοχή, στην ελεύθερη συλλογική «σοφία του πλήθους» (wisdom of crowds). Ριζοσπαστική διαφάνεια στην επιστήμη, στην έρευνα, στην επιχειρηματικότητα, στο χρηματοοικονομικό. Τέρμα οι περιφράξεις και οι οικοπεδοποιήσεις στο διαδίκτυο, τα κλειστά πνευματικά δικαιώματα, η εμμονή στη μονοπωλιακή ή ατομική ιδιοκτησία. Όλα WiKi!
Παλιμπαιδισμός! Μετά τα πενήντα επιστρέφεις και αναπαράγεις σε ψηφιακή εκδοχή τις αριστερές αυτοδιαχειριστικές ουτοπίες της νεότητάς σου! Φίλε, οι άνθρωποι κάνουν ό,τι πληρώνονται να κάνουν και δεν κάνουν ό,τι δεν πληρώνονται. Αυτή είναι η πολιτική οικονομία. Η απλήρωτη εργασία που αναδεικνύεις στο Θηλυκό Πόκερ έχει τα όριά της. Ξέχνα τη δημιουργία και την καινοτομία δίχως ανταμοιβή, υλική ή ηθική. Τίποτα δημιουργικό δεν γίνεται δίχως τα κίνητρα του εισοδήματος και του κέρδους ή τουλάχιστον της εκτίμησης και της δημόσιας αναγνώρισης. Γιατί να ξοδεύω το χρήμα μου και το χρόνο μου στην έρευνα και τη δημιουργία αν δεν έχω κανένα ιδιαίτερο δικαίωμα στους καρπούς της; Γιατί να προμηθεύω με ιδέες, καινοτομίες και τεχνικές τους ανταγωνιστές της επιχείρησής μου; Τίποτα δεν κερδίζεται δωρεάν στη ζωή! Η γνώση απαιτεί κόπο. Αυτό που μοιράζεται δωρεάν, αυτό που παράγουν οι χρήστες δημιουργεί ένα νέο χώρο για τους διαφημιστές, μια νέα ανεξάντλητη πηγή κέρδους. Η Google είναι το πρότυπο. Το MySpace το αγόρασε ο Μέρντοχ για $580 εκατομμύρια και το Facebook το κυνηγούν η Yahoo, η Google και η Microsoft. Το Linux, το ελεύθερο λογισμικό ανοιχτού κώδικα δημιουργεί ένα νέο πεδίο για εμπορικές χρήσεις. Μην έχεις ενοχές με την εμπορευματοποίηση. Καμία μαγείρισσα δεν θα φθάσει στο επίπεδο γνώσης ενός Πρωθυπουργού, όπως ονειρευόταν ο Λένιν. Κανείς blogger δεν θα γίνει δημιουργικός επιστήμονας επειδή κάθεται με τις ώρες μπροστά στον υπολογιστή του.
Απαιτώ το δικαίωμα να έχω στη διάθεσή μου κάθε πληροφορία για την πολιτική, την επιστήμη και τις αγορές σε πραγματικό χρόνο, λεπτό με λεπτό.
Ξέρεις πολύ καλά τι σημαίνει υπερπληροφόρηση, information overload. Μπλοκάρει το μυαλό σου. Είσαι ανίκανος να διακρίνεις τις βαθύτερες τάσεις της οικονομίας και της κοινωνίας, αυτό που κινείται κάτω από τον αφρό και έτσι διαρκώς πέφτεις έξω στις προγνώσεις σου και αιφνιδιάζεσαι. Αυτό είναι άλλωστε το συγκριτικό πλεονέκτημά σου, ενός ερασιτέχνη μελετητή των χρηματοοικονομικών αγορών σε σχέση με τους αναλυτές που βρίσκονται στην πρίζα σε χρόνο dt. Ακόμα μια φορά τα έχασαν μπροστά στην πιστωτική κρίση από τα στεγαστικά δάνεια υψηλού κινδύνου στις ΗΠΑ όπως παλαιότερα με τα χρηματιστήρια.
Α! Ο Διπλός Άνθρωπος μέσα μου παρασύρθηκε σε περιττές εξομολογήσεις. Ξέχασε το χειρότερο απ’ όλα: ότι γράφεται στο διαδίκτυο με ακολουθεί, θα με κυνηγά για πάντα και μία μέρα θα χρησιμοποιηθεί εναντίον μου. Πολλοί bloggers ξεθαρρεύουν, λένε πολλά και μία μέρα ίσως δεν θα βρίσκουν δουλειά. Εντάξει, υπάρχει το δικαίωμα να κατοχυρώνω ψηφιακά τη συνέχεια της σκέψης μου, το ημερολόγιο των αναζητήσεών μου, αλλά υπάρχει το υπέρτερο δικαίωμα της ασυνέχειας, του άλματος, της ποιοτικής μεταβολής, το δικαίωμα να αντιφάσκω δημιουργικά και να συγκρούομαι με τον εαυτό μου.
Ποιος γράφει τελικά αυτή την ιστοσελίδα; Εγώ ή ο Άλλος. Ημίφως! Ημίφως! Ημίφως!
(image copyright: TIME Magazine)
Τρίτη 17 Ιουλίου 2007
Πολιτικό blog
To Πολιτικό blog δημοσίευσε την συζήτηση που κάναμε με τον Ανδρέα και την Κάλι. Μπορείτε να την δείτε εδώ.Επίσης, την Κυριακή (15/6) ΤΟ ΒΗΜΑ δημοσίευσε συνέντευξή μου στην οποία συνεχίζω τη συζήτηση που ξεκινήσαμε με αυτό το post. Το κείμενό της είναι εδώ (pdf).
Τρίτη 10 Ιουλίου 2007
Ηγεμονία με «πρόσληψη» των αντιπάλων
Είσαι ο μελλοντικός αξιόμαχος αντίπαλός μου στην επόμενη κούρσα των προεδρικών εκλογών; Σε υιοθετώ και σε προσλαμβάνω!
Αυτή τη συνταγή εφαρμόζει ο Σαρκοζί απέναντι στους Σοσιαλιστές για να τσιμεντάρει την ηγεμονία του στο πολιτικό σκηνικό της Γαλλίας! Μετά τον διορισμό του «χαρισματικού» αριστερού Μπερνάρ Κουσνέρ στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών της Γαλλίας, ο Σαρκοζί προτείνει τον πιθανό μελλοντικό του αντίπαλο Ντομινίκ Στρος - Καν, τον «εκσυγχρονιστή» πρώην υπουργό οικονομικών του Λιονέλ Ζοσπέν, για τη θέση του επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. «Είναι ο πιο ικανός, ο πιο έμπειρος, ο πλέον πολύγλωσσος» δηλώνει ο Σαρκό.
Διόρισε λοιπόν τους αντιπάλους σου! Να μια άλλη όψη της μάχης της ηγεμονίας που νομίζαμε ότι είναι κυρίως ηγεμονία ιδεολογική, προγραμματική, ηθική, αισθητική και διαχειριστική – κυβερνητική. Ο Καραμανλής πρότεινε τον Κάρολο Παπούλια μια συμβολική προσωπικότητα του Παπανδρεϊσμού αλλά βετεράνο, απόμαχο όχι μελλοντικό αντίπαλό του. Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αντλήσει διδάγματα από το αρνητικό πρότυπο του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος: συντηρητική περιχαράκωση – ιδεολογική και προγραμματική - στα ίδια και τα ίδια και status quo των βαρώνων του. Τώρα μοιράζονται τα ιμάτιά του! Τι κρίμα για το κόμμα του Μιττεράν! Η κρίση του είναι βαθειά!
Η μάχη για την ηγεμονία είναι σίγουρα, εκτός των άλλων, και μια μάχη μεταξύ των αντιπάλων για την προσέλκυση των πιο ταλαντούχων και δημιουργικών νέων ανθρώπων. Όχι βέβαια απαραίτητα αντιπάλων. Ηγεμονία δεν κερδίζεις με τη θρησκεία του status quo.
Αυτή τη συνταγή εφαρμόζει ο Σαρκοζί απέναντι στους Σοσιαλιστές για να τσιμεντάρει την ηγεμονία του στο πολιτικό σκηνικό της Γαλλίας! Μετά τον διορισμό του «χαρισματικού» αριστερού Μπερνάρ Κουσνέρ στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών της Γαλλίας, ο Σαρκοζί προτείνει τον πιθανό μελλοντικό του αντίπαλο Ντομινίκ Στρος - Καν, τον «εκσυγχρονιστή» πρώην υπουργό οικονομικών του Λιονέλ Ζοσπέν, για τη θέση του επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. «Είναι ο πιο ικανός, ο πιο έμπειρος, ο πλέον πολύγλωσσος» δηλώνει ο Σαρκό.
Διόρισε λοιπόν τους αντιπάλους σου! Να μια άλλη όψη της μάχης της ηγεμονίας που νομίζαμε ότι είναι κυρίως ηγεμονία ιδεολογική, προγραμματική, ηθική, αισθητική και διαχειριστική – κυβερνητική. Ο Καραμανλής πρότεινε τον Κάρολο Παπούλια μια συμβολική προσωπικότητα του Παπανδρεϊσμού αλλά βετεράνο, απόμαχο όχι μελλοντικό αντίπαλό του. Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αντλήσει διδάγματα από το αρνητικό πρότυπο του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος: συντηρητική περιχαράκωση – ιδεολογική και προγραμματική - στα ίδια και τα ίδια και status quo των βαρώνων του. Τώρα μοιράζονται τα ιμάτιά του! Τι κρίμα για το κόμμα του Μιττεράν! Η κρίση του είναι βαθειά!
Η μάχη για την ηγεμονία είναι σίγουρα, εκτός των άλλων, και μια μάχη μεταξύ των αντιπάλων για την προσέλκυση των πιο ταλαντούχων και δημιουργικών νέων ανθρώπων. Όχι βέβαια απαραίτητα αντιπάλων. Ηγεμονία δεν κερδίζεις με τη θρησκεία του status quo.
Δευτέρα 9 Ιουλίου 2007
«Πρόεδρε, φρέσκαρε την ομάδα για να κερδίσεις»
Το παρακάτω είναι το πλήρες κείμενο μίας συνέντευξης που έδωσα στο Βασίλη Σκουρή και δημοσιεύθηκε στο σημερινό (9/7) Έθνος.
Ο Καραμανλής από τα ομόλογα και την Πάρνηθα στο συνέδριο της Ν.Δ.…
Ο Καραμανλής έμαθε να διαβάζει καλά, αν και μονότονα, τις γραπτές ομιλίες του, έδειξε ότι πιάνει τα κόλπα του πολιτικού τακτικισμού αλλά σαν κυβερνήτης είναι « ο άνθρωπος που απέτυχε να διαχειριστεί κρίσεις και κινδύνους», ο άνθρωπος που αδυνατεί να οδηγήσει σ’ οποιονδήποτε τομέα σε τελικά αποτελέσματα, να αρχίσει δηλαδή μια δουλειά και να την τελειώσει και επίσης αυτός που καταφεύγει συστηματικά σε ηθικές συμψηφισμού.
Αυτό είναι πρόβλημα μόνο του Καραμανλή;
Όχι, αυτός όμως είναι Πρωθυπουργός και συμπυκνώνει βαθύτερες αδυναμίες στον τρόπο διακυβέρνησης και διαχείρισης και αποκαλύπτει γενικότερα την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού. Εξάλλου ο αντίπαλος μας προσφέρει πάντα έναν καθρέπτη για να δούμε το αρνητικό είδωλο και του δικού μας εαυτού. Αξιολόγησε ας πούμε τον χ «Πολύδωρα» σαν δημόσιο μάνατζερ.
Ωστόσο θα ζητήσει απ’ ότι φαίνεται σύντομα εκλογές στο όνομα της συνέχισης και ολοκλήρωσης των μεταρρυθμίσεων...
Κλείσε τα μάτια και φαντάσου τον Καραμανλή σε δεύτερη θητεία. Γιατί να κάνει με ισχνή πλειοψηφία ό,τι δεν τόλμησε να αγγίξει όταν είχε ισχυρή πλειοψηφία και πολιτική υπεροχή; Θα είναι το απόλυτο τέλμα. Κι αυτό ο λαός το πιάνει και θα υπάρξει πιστεύω πλημμυρίδα της τελευταίας στιγμής υπέρ του ΠΑΣΟΚ.
Τα γκάλοπ τουλάχιστον μέχρι στιγμής δεν το επιβεβαιώνουν
Ένας αναποφάσιστος κόσμος πιάνει το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ και ταλαντεύεται «να το ρίξω, να μη το ρίξω». Εκεί χρειάζεται η πειστική ώθηση του «ρίξτο» ή εκείνες οι τελευταίες κινήσεις που θα απαντήσουν στις έντονες και εύλογες επιφυλάξεις αυτού του κόσμου και θα του δώσουν τη δυνατότητα να δώσει έστω ψήφο κριτικής υποστήριξης στον Παπανδρέου ή μια διεκδικητική ψήφο στο ΠΑΣΟΚ που θα εκφράζει την απαίτηση για αλλαγές στον τρόπο διακυβέρνησης, αλλαγές στο ίδιο ΠΑΣΟΚ, αλλαγές στο κορεσμένο, κουρασμένο και εξαντλημένο πολιτικό σκηνικό.
Ο πολιτικός λόγος των στελεχών σας διευκολύνει αυτή την κίνηση;
Όχι αρκετά. Τα στελέχη αγορεύουν και ανταγωνίζονται κατά κανόνα για να διαμοιράσουν το θεωρούμενο στάνταρτ σώμα των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και παραβλέπουν το ενδιάμεσο που κρίνει τις εκλογές. Άσε που το «δεδομένο» κομματικό ακροατήριο είναι το πιο υποψιασμένο, προβληματισμένο και ανήσυχο.
Ο Παπανδρέου τι πρέπει να κάνει;
Κανονικά έπρεπε με τέτοια άχρηστη κυβέρνηση να έχουμε φέρει το παιχνίδι στο 3-1 αλλά τουλάχιστον κατάφερε ο Πρόεδρος να το ισοφαρίσει και πρέπει τώρα να κάνει ό,τι ένας κόουτς όταν πάει το μάτς στην παράταση για να το κερδίσει: να επιχειρήσει έγκαιρα ένα δυνατό τελευταίο φρεσκάρισμα της «ομάδας» - συμβολικό και ουσιαστικό - σε δημιουργικά πρόσωπα και κυρίως σε πιο έξυπνες ιδέες και τακτικές.
Πιστεύεις ότι έκανε λάθος το ΠΑΣΟΚ και σήκωσε ψηλά και αποκλειστικά τη σημαία των σκανδάλων;
Όταν έχεις έναν αντίπαλο που πέφτει ελεύθερα με τη δύναμη της «βαρύτητας» από την ανικανότητα και τα σκάνδαλα του κάνεις ευφυή σπρωξίματα , αποδεκτά από την κοινωνία, στους αδύνατους κρίκους του για να επιταχύνεις την πτώση του, αλλά φροντίζεις να μην απαξιώνεις ηθικά όλον τον χώρο του με γενικευμένες καταγγελίες και αφορισμούς που τον συσπειρώνουν και ενισχύουν τα αμυντικά αντανακλαστικά του. Ορισμένοι ίσως πήγαν ακόμη και στο Χάρβαρντ αλλά πρέπει πρώτα απ’ όλα να μάθουν την «άλφα – βήτα» της πολιτικής, να έχουν κάνει πραγματικό πεζοδρόμιο.
Συνεπώς θεωρείς ότι δεν διαχειρίζεστε σαν κόμμα ικανοποιητικά το κεφάλαιο Παπανδρέου…
Η Αφήγηση «Γιώργος Παπανδρέου» μπορεί και πρέπει να γίνει πιο ελκυστική και διεισδυτική σ’ όλη την κοινωνία και σ’ αυτούς που δεν πρόκειται να μας ψηφίσουν. Αυτό σημαίνει ηγεμονία – ιδεολογική, ηθική, προγραμματική. Να επηρεάζεις ακόμα και τις αξίες, τα γούστα και τις κρίσεις των οπαδών των άλλων κομμάτων. Πρέπει να υπερασπίσουμε και να αναπτύξουμε θετικά αυτό το «κάτι» διαφορετικό που είχε ο Πρόεδρός μας στην πολιτική ζωή. Το στοιχείο της υπέρβασης από το φθαρμένο σκηνικό. Γιατί ειδικά αυτή τη φορά το ΠΑΣΟΚ δεν θα έρθει απλώς σαν εναλλαγή στη Ν.Δ. αλλά σαν υπέρβαση παθολογιών του πολιτικού και οικονομικού συστήματος στις οποίες εμπλέκεται σ’ έναν βαθμό και το ίδιο.
Η περίπτωση Παπακωνσταντίνου πώς αξιολογείται σ’ αυτόν τον προβληματισμό; Ήταν σωστά τα αντανακλαστικά σας;
Πέρα από το προσωπικό ξεκατίνιασμα του Πρωθυπουργού και το αν υπάρχει ή όχι, όπως υποθέτω, κάποια αθέμιτη πρακτική από το συγκεκριμένο πρόσωπο, το οποίο προσωπικά δεν γνωρίζω, θέλω να πάω σε μια δευτεροβάθμια ανάγνωση αυτής της υπόθεσης . Γιατί θα πρέπει αυτές οι κομματικές θέσεις να μονοπωλούνται από ενδεχομένως άξια κατά τα άλλα πρόσωπα που δημιουργούν όμως στην κοινωνία την λανθασμένη εντύπωση ότι είμαστε ένα άθροισμα από ισόβιους πρώην κρατικούς αξιωματούχους σε αναμονή ενόψει επιστροφής στη νομή της εξουσίας; Πώς θα διαλύσουμε, τώρα τουλάχιστον που είμαστε στην αντιπολίτευση, τις καταστάσεις κρατικοποίησης του κόμματος που οδηγούν σε εκφυλιστικά φαινόμενα, τους δεσμούς νομής εξουσίας, τα φαινόμενα κόμματος- καρτέλ καθιερωμένων προσώπων, τη θρησκεία του στάτους- κβό, όλα όσα οδηγούν στον αποκλεισμό νέων δημιουργικών δυνάμεων από την κοινωνία και τα οποία είναι ασύμβατα με την επαγγελία του Γιώργου Παπανδρέου για ανοιχτό κόμμα; Σ’ αυτό το βασικό ερώτημα των μελών και φίλων του κόμματος το οποίο το συναντώ κάθε μέρα μπροστά μου στην κοινωνία το κεντρικό όργανο του κόμματος δεν ξέρω αν θέλει να απαντήσει πειστικά. Το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ, η κοινωνική αριστερά και κεντροαριστερά διαθέτει ένα τεράστιο «ανθρώπινο κεφάλαιο» ιδιαίτερα νέων ανθρώπων και εμείς έχουμε κολλήσει στα ίδια και στα ίδια.
Το ίδιο ζήτημα έθεσε με τον δικό του τρόπο ο Γιάννης Μανώλης για τη Νέα Δημοκρατία στο συνέδριό της, να μην υπάρξει δηλαδή κρατικοδίαιτη Κεντρική Επιτροπή. Τελικά μήπως το ΠΑΣΟΚ δεν είναι έτοιμο να εμφανισθεί ως δύναμη εξυγίανσης;
«Εξυγίανση», «κάθαρση» είναι παλιές καραμέλες. Το ΠΑΣΟΚ, ένα λαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα, δεν επικοινωνεί με την κοινωνία αποκλειστικά δια μέσου της ηθικής καταγγελίας του αντιπάλου αλλά πρόσωπο με πρόσωπο με αυτήν την κοινωνία δίνει «απαντήσεις, απαντήσεις, απαντήσεις» στα μεγάλα προβλήματά της. Τη διαφθορά που έχει πάρει συστημικές διαστάσεις στην Ελλάδα θα την αντιμετωπίσουμε όχι τόσο στο επίπεδο της ηθικολογίας και της δικομανίας αλλά σε κείνο της πολιτικής οικονομίας, του νέου δημόσιου μάνατζμεντ και των θεσμικών μεταρρυθμίσεων. Δεν ξεκινάμε με την υπόθεση ότι οι δικοί μας αξιωματούχοι είναι άγγελοι και οι άλλοι είναι οι δαίμονες αλλά θα μεταβάλλουμε ριζικά τα μοντέλα διαχείρισης για να περιορίσουμε κατά το δυνατόν την «ύλη» της διαφθοράς. Ξεκινάμε καταρχήν με την απαισιόδοξη υπόθεση των «κακών» δικών μας κι όχι των «καλών». Αυτό για παράδειγμα ισχύει για το πρωτόγονο μοντέλο διαχείρισης των ασφαλιστικών κεφαλαίων που άφηνε και αφήνει αρκετά περιθώρια αθέμιτων πρακτικών. Εδώ έχω ολοκληρωμένη πρόταση, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση είχαμε το ίδιο το Υπουργείο των Οικονομικών να δανείζεται μεταβιβάζοντας το υψηλό ρίσκο και τις απώλειες στον πιο ακατάλληλο κρίκο της χρηματοοικονομικής αλυσίδας, τα ασφαλιστικά ταμεία. Σ’ αυτήν τη ληστρική, έτσι κι αλλιώς, κυβερνητική πρακτική σχεδιάστηκε το κύκλωμα της συμμορίας των ομολόγων, ανεξάρτητα αν εμπλέκονται σ’ αυτήν πολιτικά πρόσωπα ή αν είμαστε σε θέση να στηρίξουμε δικαστικά μια τέτοια συμμετοχή.
Ο Αλαβάνος λέει νονό τον Καραμανλή, ο φίλος σου ο Πάγκαλος καταγγέλλει κοινές επιχειρήσεις Ν.Δ. – ΚΚΕ, όλοι εναντίον όλων με βαριές καταγγελίες!
Ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα κι ας έρθουμε στα συγκαλά μας λίγο πριν την τελική αναμέτρηση. Διαφορετικά οι τυφλές συγκρούσεις και το επιταχυνόμενο σάπισμα του πολιτικού σκηνικού δεν θα οδηγήσουν σε «δημιουργική καταστροφή» αλλά πάνω στη λάσπη θα φυτρώσουν μάλλον τα νέα «άνθη του κακού».
Πολλοί πάντως εκτιμούν πως με το κλίμα που δημιουργείται κερδισμένα θα είναι τα μικρά κόμματα.
Δυστυχώς τα μικρά κόμματα είναι κι αυτά μέρος του προβλήματος. Έχουν καταλάβει μια στατική θέση που συμπληρώνει και βολεύει το στάτους- κβο στο πολιτικό σκηνικό.
Στον Πάγκαλο τι θα πεις;
«Να μετράς Θόδωρε μέχρι το εκατό πριν ξεσπάσεις» Αυτό προσπαθώ κι εγώ να κάνω αλλά συνήθως μάταια. Κανονικά ο Πάγκαλος πρέπει να καταδικαστεί σε «ξηροφαγία» τριών μηνών και να αποδοκιμαστεί από το ΠΑΣΟΚ γιατί με τις εμμονές του βοηθά κι αυτός στη συντηρητική περιχαράκωση του χώρου του ΚΚΕ και δίνει νόημα ύπαρξης στην απαράδεκτη τακτική της Αλέκας. Στη νεύρωση και στο «σύνδρομο του σκαντζόχοιρου» του μηχανισμού του ΚΚΕ πρέπει να αντιτάξουμε με υπομονή μια ιδεολογική επίθεση «αγάπης» και κατανόησης και να χτίζουμε κάτω στην κοινωνία ένα «κοκκινο –πράσινο συνασπισμό» πάνω στα προβλήματα.
Το ψηφοδέλτιο Επικρατείας μάλλον περιόριζε τις κινήσεις σου. Η εκλογή σου στη δύσκολη Β΄ Αθηνών θα μεταβάλλει την παρουσία σου;
Ναι, το Επικρατείας μου έπεφτε «στενό κοστούμι». Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ και της κεντροαριστεράς με έχει αγκαλιάσει αλλά απαιτεί να μην προσαρμοστώ στα καθιερωμένα. Αν εκλεγώ με την ψήφο του λαού, παρά το συστηματικό αποκλεισμό μου από κάθε διακριτή κοινοβουλευτική και πολιτική μάχη, με μόνη εξαίρεση τη συμμετοχή μου στην Επιτροπή Προγράμματος του Συνεδρίου, θα έχω τον απαιτούμενο αέρα να συμβάλλω στην ιδεολογική, προγραμματική και οργανωτική ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ και στο παλιό μου σχέδιο από το ’90 για την ανασύνθεση της ευρύτερης κεντροαριστεράς. Θυμήσου το βιβλίο μου «ΜΕΤΑ» για το οποίο οδηγήθηκα εκτός πολιτικής επί τρεις τετραετίες.
Ο Καραμανλής από τα ομόλογα και την Πάρνηθα στο συνέδριο της Ν.Δ.…
Ο Καραμανλής έμαθε να διαβάζει καλά, αν και μονότονα, τις γραπτές ομιλίες του, έδειξε ότι πιάνει τα κόλπα του πολιτικού τακτικισμού αλλά σαν κυβερνήτης είναι « ο άνθρωπος που απέτυχε να διαχειριστεί κρίσεις και κινδύνους», ο άνθρωπος που αδυνατεί να οδηγήσει σ’ οποιονδήποτε τομέα σε τελικά αποτελέσματα, να αρχίσει δηλαδή μια δουλειά και να την τελειώσει και επίσης αυτός που καταφεύγει συστηματικά σε ηθικές συμψηφισμού.
Αυτό είναι πρόβλημα μόνο του Καραμανλή;
Όχι, αυτός όμως είναι Πρωθυπουργός και συμπυκνώνει βαθύτερες αδυναμίες στον τρόπο διακυβέρνησης και διαχείρισης και αποκαλύπτει γενικότερα την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού. Εξάλλου ο αντίπαλος μας προσφέρει πάντα έναν καθρέπτη για να δούμε το αρνητικό είδωλο και του δικού μας εαυτού. Αξιολόγησε ας πούμε τον χ «Πολύδωρα» σαν δημόσιο μάνατζερ.
Ωστόσο θα ζητήσει απ’ ότι φαίνεται σύντομα εκλογές στο όνομα της συνέχισης και ολοκλήρωσης των μεταρρυθμίσεων...
Κλείσε τα μάτια και φαντάσου τον Καραμανλή σε δεύτερη θητεία. Γιατί να κάνει με ισχνή πλειοψηφία ό,τι δεν τόλμησε να αγγίξει όταν είχε ισχυρή πλειοψηφία και πολιτική υπεροχή; Θα είναι το απόλυτο τέλμα. Κι αυτό ο λαός το πιάνει και θα υπάρξει πιστεύω πλημμυρίδα της τελευταίας στιγμής υπέρ του ΠΑΣΟΚ.
Τα γκάλοπ τουλάχιστον μέχρι στιγμής δεν το επιβεβαιώνουν
Ένας αναποφάσιστος κόσμος πιάνει το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ και ταλαντεύεται «να το ρίξω, να μη το ρίξω». Εκεί χρειάζεται η πειστική ώθηση του «ρίξτο» ή εκείνες οι τελευταίες κινήσεις που θα απαντήσουν στις έντονες και εύλογες επιφυλάξεις αυτού του κόσμου και θα του δώσουν τη δυνατότητα να δώσει έστω ψήφο κριτικής υποστήριξης στον Παπανδρέου ή μια διεκδικητική ψήφο στο ΠΑΣΟΚ που θα εκφράζει την απαίτηση για αλλαγές στον τρόπο διακυβέρνησης, αλλαγές στο ίδιο ΠΑΣΟΚ, αλλαγές στο κορεσμένο, κουρασμένο και εξαντλημένο πολιτικό σκηνικό.
Ο πολιτικός λόγος των στελεχών σας διευκολύνει αυτή την κίνηση;
Όχι αρκετά. Τα στελέχη αγορεύουν και ανταγωνίζονται κατά κανόνα για να διαμοιράσουν το θεωρούμενο στάνταρτ σώμα των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και παραβλέπουν το ενδιάμεσο που κρίνει τις εκλογές. Άσε που το «δεδομένο» κομματικό ακροατήριο είναι το πιο υποψιασμένο, προβληματισμένο και ανήσυχο.
Ο Παπανδρέου τι πρέπει να κάνει;
Κανονικά έπρεπε με τέτοια άχρηστη κυβέρνηση να έχουμε φέρει το παιχνίδι στο 3-1 αλλά τουλάχιστον κατάφερε ο Πρόεδρος να το ισοφαρίσει και πρέπει τώρα να κάνει ό,τι ένας κόουτς όταν πάει το μάτς στην παράταση για να το κερδίσει: να επιχειρήσει έγκαιρα ένα δυνατό τελευταίο φρεσκάρισμα της «ομάδας» - συμβολικό και ουσιαστικό - σε δημιουργικά πρόσωπα και κυρίως σε πιο έξυπνες ιδέες και τακτικές.
Πιστεύεις ότι έκανε λάθος το ΠΑΣΟΚ και σήκωσε ψηλά και αποκλειστικά τη σημαία των σκανδάλων;
Όταν έχεις έναν αντίπαλο που πέφτει ελεύθερα με τη δύναμη της «βαρύτητας» από την ανικανότητα και τα σκάνδαλα του κάνεις ευφυή σπρωξίματα , αποδεκτά από την κοινωνία, στους αδύνατους κρίκους του για να επιταχύνεις την πτώση του, αλλά φροντίζεις να μην απαξιώνεις ηθικά όλον τον χώρο του με γενικευμένες καταγγελίες και αφορισμούς που τον συσπειρώνουν και ενισχύουν τα αμυντικά αντανακλαστικά του. Ορισμένοι ίσως πήγαν ακόμη και στο Χάρβαρντ αλλά πρέπει πρώτα απ’ όλα να μάθουν την «άλφα – βήτα» της πολιτικής, να έχουν κάνει πραγματικό πεζοδρόμιο.
Συνεπώς θεωρείς ότι δεν διαχειρίζεστε σαν κόμμα ικανοποιητικά το κεφάλαιο Παπανδρέου…
Η Αφήγηση «Γιώργος Παπανδρέου» μπορεί και πρέπει να γίνει πιο ελκυστική και διεισδυτική σ’ όλη την κοινωνία και σ’ αυτούς που δεν πρόκειται να μας ψηφίσουν. Αυτό σημαίνει ηγεμονία – ιδεολογική, ηθική, προγραμματική. Να επηρεάζεις ακόμα και τις αξίες, τα γούστα και τις κρίσεις των οπαδών των άλλων κομμάτων. Πρέπει να υπερασπίσουμε και να αναπτύξουμε θετικά αυτό το «κάτι» διαφορετικό που είχε ο Πρόεδρός μας στην πολιτική ζωή. Το στοιχείο της υπέρβασης από το φθαρμένο σκηνικό. Γιατί ειδικά αυτή τη φορά το ΠΑΣΟΚ δεν θα έρθει απλώς σαν εναλλαγή στη Ν.Δ. αλλά σαν υπέρβαση παθολογιών του πολιτικού και οικονομικού συστήματος στις οποίες εμπλέκεται σ’ έναν βαθμό και το ίδιο.
Η περίπτωση Παπακωνσταντίνου πώς αξιολογείται σ’ αυτόν τον προβληματισμό; Ήταν σωστά τα αντανακλαστικά σας;
Πέρα από το προσωπικό ξεκατίνιασμα του Πρωθυπουργού και το αν υπάρχει ή όχι, όπως υποθέτω, κάποια αθέμιτη πρακτική από το συγκεκριμένο πρόσωπο, το οποίο προσωπικά δεν γνωρίζω, θέλω να πάω σε μια δευτεροβάθμια ανάγνωση αυτής της υπόθεσης . Γιατί θα πρέπει αυτές οι κομματικές θέσεις να μονοπωλούνται από ενδεχομένως άξια κατά τα άλλα πρόσωπα που δημιουργούν όμως στην κοινωνία την λανθασμένη εντύπωση ότι είμαστε ένα άθροισμα από ισόβιους πρώην κρατικούς αξιωματούχους σε αναμονή ενόψει επιστροφής στη νομή της εξουσίας; Πώς θα διαλύσουμε, τώρα τουλάχιστον που είμαστε στην αντιπολίτευση, τις καταστάσεις κρατικοποίησης του κόμματος που οδηγούν σε εκφυλιστικά φαινόμενα, τους δεσμούς νομής εξουσίας, τα φαινόμενα κόμματος- καρτέλ καθιερωμένων προσώπων, τη θρησκεία του στάτους- κβό, όλα όσα οδηγούν στον αποκλεισμό νέων δημιουργικών δυνάμεων από την κοινωνία και τα οποία είναι ασύμβατα με την επαγγελία του Γιώργου Παπανδρέου για ανοιχτό κόμμα; Σ’ αυτό το βασικό ερώτημα των μελών και φίλων του κόμματος το οποίο το συναντώ κάθε μέρα μπροστά μου στην κοινωνία το κεντρικό όργανο του κόμματος δεν ξέρω αν θέλει να απαντήσει πειστικά. Το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ, η κοινωνική αριστερά και κεντροαριστερά διαθέτει ένα τεράστιο «ανθρώπινο κεφάλαιο» ιδιαίτερα νέων ανθρώπων και εμείς έχουμε κολλήσει στα ίδια και στα ίδια.
Το ίδιο ζήτημα έθεσε με τον δικό του τρόπο ο Γιάννης Μανώλης για τη Νέα Δημοκρατία στο συνέδριό της, να μην υπάρξει δηλαδή κρατικοδίαιτη Κεντρική Επιτροπή. Τελικά μήπως το ΠΑΣΟΚ δεν είναι έτοιμο να εμφανισθεί ως δύναμη εξυγίανσης;
«Εξυγίανση», «κάθαρση» είναι παλιές καραμέλες. Το ΠΑΣΟΚ, ένα λαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα, δεν επικοινωνεί με την κοινωνία αποκλειστικά δια μέσου της ηθικής καταγγελίας του αντιπάλου αλλά πρόσωπο με πρόσωπο με αυτήν την κοινωνία δίνει «απαντήσεις, απαντήσεις, απαντήσεις» στα μεγάλα προβλήματά της. Τη διαφθορά που έχει πάρει συστημικές διαστάσεις στην Ελλάδα θα την αντιμετωπίσουμε όχι τόσο στο επίπεδο της ηθικολογίας και της δικομανίας αλλά σε κείνο της πολιτικής οικονομίας, του νέου δημόσιου μάνατζμεντ και των θεσμικών μεταρρυθμίσεων. Δεν ξεκινάμε με την υπόθεση ότι οι δικοί μας αξιωματούχοι είναι άγγελοι και οι άλλοι είναι οι δαίμονες αλλά θα μεταβάλλουμε ριζικά τα μοντέλα διαχείρισης για να περιορίσουμε κατά το δυνατόν την «ύλη» της διαφθοράς. Ξεκινάμε καταρχήν με την απαισιόδοξη υπόθεση των «κακών» δικών μας κι όχι των «καλών». Αυτό για παράδειγμα ισχύει για το πρωτόγονο μοντέλο διαχείρισης των ασφαλιστικών κεφαλαίων που άφηνε και αφήνει αρκετά περιθώρια αθέμιτων πρακτικών. Εδώ έχω ολοκληρωμένη πρόταση, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση είχαμε το ίδιο το Υπουργείο των Οικονομικών να δανείζεται μεταβιβάζοντας το υψηλό ρίσκο και τις απώλειες στον πιο ακατάλληλο κρίκο της χρηματοοικονομικής αλυσίδας, τα ασφαλιστικά ταμεία. Σ’ αυτήν τη ληστρική, έτσι κι αλλιώς, κυβερνητική πρακτική σχεδιάστηκε το κύκλωμα της συμμορίας των ομολόγων, ανεξάρτητα αν εμπλέκονται σ’ αυτήν πολιτικά πρόσωπα ή αν είμαστε σε θέση να στηρίξουμε δικαστικά μια τέτοια συμμετοχή.
Ο Αλαβάνος λέει νονό τον Καραμανλή, ο φίλος σου ο Πάγκαλος καταγγέλλει κοινές επιχειρήσεις Ν.Δ. – ΚΚΕ, όλοι εναντίον όλων με βαριές καταγγελίες!
Ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα κι ας έρθουμε στα συγκαλά μας λίγο πριν την τελική αναμέτρηση. Διαφορετικά οι τυφλές συγκρούσεις και το επιταχυνόμενο σάπισμα του πολιτικού σκηνικού δεν θα οδηγήσουν σε «δημιουργική καταστροφή» αλλά πάνω στη λάσπη θα φυτρώσουν μάλλον τα νέα «άνθη του κακού».
Πολλοί πάντως εκτιμούν πως με το κλίμα που δημιουργείται κερδισμένα θα είναι τα μικρά κόμματα.
Δυστυχώς τα μικρά κόμματα είναι κι αυτά μέρος του προβλήματος. Έχουν καταλάβει μια στατική θέση που συμπληρώνει και βολεύει το στάτους- κβο στο πολιτικό σκηνικό.
Στον Πάγκαλο τι θα πεις;
«Να μετράς Θόδωρε μέχρι το εκατό πριν ξεσπάσεις» Αυτό προσπαθώ κι εγώ να κάνω αλλά συνήθως μάταια. Κανονικά ο Πάγκαλος πρέπει να καταδικαστεί σε «ξηροφαγία» τριών μηνών και να αποδοκιμαστεί από το ΠΑΣΟΚ γιατί με τις εμμονές του βοηθά κι αυτός στη συντηρητική περιχαράκωση του χώρου του ΚΚΕ και δίνει νόημα ύπαρξης στην απαράδεκτη τακτική της Αλέκας. Στη νεύρωση και στο «σύνδρομο του σκαντζόχοιρου» του μηχανισμού του ΚΚΕ πρέπει να αντιτάξουμε με υπομονή μια ιδεολογική επίθεση «αγάπης» και κατανόησης και να χτίζουμε κάτω στην κοινωνία ένα «κοκκινο –πράσινο συνασπισμό» πάνω στα προβλήματα.
Το ψηφοδέλτιο Επικρατείας μάλλον περιόριζε τις κινήσεις σου. Η εκλογή σου στη δύσκολη Β΄ Αθηνών θα μεταβάλλει την παρουσία σου;
Ναι, το Επικρατείας μου έπεφτε «στενό κοστούμι». Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ και της κεντροαριστεράς με έχει αγκαλιάσει αλλά απαιτεί να μην προσαρμοστώ στα καθιερωμένα. Αν εκλεγώ με την ψήφο του λαού, παρά το συστηματικό αποκλεισμό μου από κάθε διακριτή κοινοβουλευτική και πολιτική μάχη, με μόνη εξαίρεση τη συμμετοχή μου στην Επιτροπή Προγράμματος του Συνεδρίου, θα έχω τον απαιτούμενο αέρα να συμβάλλω στην ιδεολογική, προγραμματική και οργανωτική ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ και στο παλιό μου σχέδιο από το ’90 για την ανασύνθεση της ευρύτερης κεντροαριστεράς. Θυμήσου το βιβλίο μου «ΜΕΤΑ» για το οποίο οδηγήθηκα εκτός πολιτικής επί τρεις τετραετίες.
Πέμπτη 5 Ιουλίου 2007
Η πρόοδος και οι προοπτικές της ψηφιακής Ελλάδας
Σε συνέχεια του προηγούμενου post, η ομιλία μου στην εκδήλωση του Παρατηρητηρίου για την ΚτΠ είναι παρακάτω:
Μπορείτε να ασκούσετε και τις υπόλοιπές ομιλίες του πάνελ: 
Πέμπτη 28 Ιουνίου 2007
Σεμινάρια για τη Νέα Πολιτική Οικονομία
Πριν 3 μήνες περίπου είχα γράψει για μία σειρά σεμιναρίων στην οποία συμμετείχα με θέμα την "Νέα Πολιτική Οικονομία" Τα σεμινάρια είχαν καταγραφεί σε βίντεο. Μπορείτε να δείτε το πρώτο από αυτά με τίτλο "Ρίσκο και Αβεβαιότητα" χρησιμοποιώντας τον vpod player στα δεξιά. Κάθε διάλεξη είναι σε τρία μέρη. Το πρώτο μέρος υπάρχει και ως ηχητικό αποσπάσμα στο "Ιδέες & Μουσικές του Κόσμου". Σταδιακά θα ανεβάσω και τα υπόλοιπα δύο.
Επίσης σήμερα (3/6) το απόγευμα το Παρατηρητήριο για την Κοινωνία της Πληροφορίας διοργανώνει εσπερίδα με θέμα: "Η πρόοδος και οι προοπτικές της ψηφιακής Ελλάδας" στο ξενοδοχείο Intercontinental. Θα μιλήσω περίπου στις έξι και θα προσπαθήσουμε να γράψουμε τις ομιλίες για να τις ανεβάσουμε κι αυτές.
Επίσης σήμερα (3/6) το απόγευμα το Παρατηρητήριο για την Κοινωνία της Πληροφορίας διοργανώνει εσπερίδα με θέμα: "Η πρόοδος και οι προοπτικές της ψηφιακής Ελλάδας" στο ξενοδοχείο Intercontinental. Θα μιλήσω περίπου στις έξι και θα προσπαθήσουμε να γράψουμε τις ομιλίες για να τις ανεβάσουμε κι αυτές.
Τρίτη 26 Ιουνίου 2007
Blogs, Internet: Η κοινωνία των πολιτών εν όψει των επόμενων εκλογών
Την Παρασκευή (22/6) συζητήσαμε με τον Αλέξη Τσίπρα και τον Κωστή Χατζηδάκη, στα πλαίσια μίας ημερίδας, για τα blogs και το πως αυτά λειτουργούν ως φορείς δημοσίου διαλόγου και πολιτικής επικοινωνίας
Μπορείτε να ακούσετε τη συζήτηση πιο κάτω.
Δυστυχώς ο ήχος δεν είναι πολύ καλός. Περιμένω τα βιντεάκια από τους διοργανωτές. Όταν τα πάρουμε θα τα ανεβάσω. Μέχρι τότε μπορείτε να δείτε το βίντεο που ανέβασε ο nikan στο metablogging.gr
Μπορείτε να ακούσετε τη συζήτηση πιο κάτω.
Δυστυχώς ο ήχος δεν είναι πολύ καλός. Περιμένω τα βιντεάκια από τους διοργανωτές. Όταν τα πάρουμε θα τα ανεβάσω. Μέχρι τότε μπορείτε να δείτε το βίντεο που ανέβασε ο nikan στο metablogging.gr
Τετάρτη 13 Ιουνίου 2007
Οι κρυμμένες εφεδρείες
Είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις να ανατρέψει το ΠΑΣΟΚ τα «προγνωστικά» των δημοσκοπήσεων, να γυρίσει το πολιτικό παιχνίδι και να κερδίσει στο 85΄ ή στην «παράταση». Αυτό απαιτεί ένα τελικό «φρεσκάρισμα» σε συγκεκριμένες ιδέες, προτάσεις και τακτικές και βέβαια ένα πιο πειστικό και ελκυστικό «μίγμα» προσώπων. Το ερώτημα βέβαια παραμένει γιατί ένας αναποφάσιστος κόσμος που πιάνει το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ διστάζει ακόμα να το ρίξει στην κάλπη; Γιατί δεν είναι ακόμα τέσσερις μονάδες μπροστά το ΠΑΣΟΚ με δεδομένη την αποτυχία της κυβέρνησης;
Πιστεύω ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έχει καταγραφεί σαν προσωπικότητα που αντιπροσωπεύει μια υπέρβαση από το συμβατικό πολιτικό σκηνικό της αντιπαράθεσης των δυο μεγάλων κομμάτων. Συνεπώς το ΠΑΣΟΚ της εποχής του δεν έπρεπε να προβάλλεται απλώς σαν μια εναλλαγή στην Ν.Δ. αλλά και σαν υπέρβαση της παθογένειας του πολιτικού και οικονομικού συστήματος στην οποία εμπλέκεται σ’ ένα βαθμό και το ίδιο το κόμμα μας. Αντίθετα παρασύρθηκε σ’ ένα «πιγκ-πογκ» με την Ν.Δ. με καθήλωση στο «επί των ημερών μας – επί των ημερών σας». Στο «πιγκ-πογκ» όμως ο ένας παίκτης υποχρεώνεται αναγκαστικά να επαναλάβει τις κινήσεις του άλλου και έτσι τροφοδοτείται η λανθασμένη εντύπωση του «όλοι το ίδιο είναι» και περιορίζεται η ελκυστικότητα της νέας πρότασης του ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή σκιάστηκε κάπως η δύναμη υπέρβασης και ανανέωσής του.
Ένα κόμμα όπως το ΠΑΣΟΚ με θετικό ισοζύγιο των κυβερνήσεών του δεν έπρεπε να έχει καμία δυσκολία από την αρχή της ανάδειξης του Γιώργου Παπανδρέου στην ηγεσία να καταγράψει τα επιτεύγματά του αλλά και να σταθεί αυτοκριτικά και δημιουργικά στους τομείς όπου δεν πήγαν καλά τα πράγματα ή υπήρξαν αποτυχίες, να γενικεύσει την πείρα του και να δώσει «απαντήσεις – απαντήσεις – απαντήσεις» στα μεγάλα διαρθρωτικά προβλήματα της χώρας. Στο βαθμό που δεν το έκανε ανοιχτά, θαρετά και κυρίως παραγωγικά καθηλώθηκε σε μια σχετικά αμυντική στάση έστω κι αν χρωματίζονταν από ρητορική επιθετικότητα.
Υπάρχει ένας ακόμη κρίσιμος παράγοντας για να κερδίσει μια νέα εμπιστοσύνη ένα κόμμα που έχει κυβερνήσει για πολλά χρόνια. Πρέπει να πείσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ που θα έρθει στην εξουσία θα είναι καλύτερο από το ΠΑΣΟΚ που την έχασε. Κι εδώ υπάρχουν μεγάλα περιθώρια να βελτιώσει το ΠΑΣΟΚ τη θέση του σε θέσεις, νοοτροπίες, πρακτικές και πρόσωπα. Το ανοιχτό στοίχημα για τον Γιώργο Παπανδρέου και για όλους μας είναι ο ριζικός αυτομετασχηματισμός του ΠΑΣΟΚ και η γενικότερη ιδεολογική, προγραμματική και οργανωτική ανασύνθεση του χώρου της κεντροαριστεράς και δημοκρατικής αριστεράς.
Υπάρχει επίσης μια γενικευμένη παρεξήγηση στο πολιτικό σκηνικό. Ένα κόμμα και μάλιστα σοσιαλιστικό δεν πρέπει να επικοινωνεί με την κοινωνία αποκλειστικά μέσω της εύλογης πολεμικής εναντίον του αντιπάλου, ο οποίος μάλιστα στη συγκεκριμένη περίπτωση εμφανίζει μια εκκωφαντική ανικανότητα να αρχίσει και να τελειώσει μια οποιαδήποτε δουλειά. Αντίθετα το ΠΑΣΟΚ πρέπει, πρόσωπο με πρόσωπο, να έρθει αντιμέτωπο με τα συγκεκριμένα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και να δώσει συγκεκριμένες πειστικές απαντήσεις με βάση το νέο πρόγραμμά του. Κι εδώ έχει ακόμα κάποια δυσκολία να αναδείξει τις καινοτομίες στις προγραμματικές του προτάσεις.
Υπάρχει μάλιστα ένας παράδοξος παράγοντας δυσκολίας πέρα από την αλλεργία των ΜΜΕ προς την προγραμματική συζήτηση. Το ΠΑΣΟΚ έχει υπεροχή σε ικανά στελέχη με μακρόχρονη κυβερνητική εμπειρία. Αυτό το συγκριτικό πλεονέκτημά του μπορεί σ’ ένα μικρότερο βαθμό να εξελιχθεί σε μειονέκτημα στο βαθμό που υπάρχει κόλλημα ορισμένων προσώπων στους παλιούς τρόπους διακυβέρνησης και διαχείρισης και δεν συνειδητοποιείται ότι η «δουλειά» μπορεί να γίνει διαφορετικά. Δίχως αυτή τη θεμελιώδη αλλαγή στους τρόπους διακυβέρνησης δεν μπορούμε να αυξήσουμε την απόδοση της δημόσιας δαπάνης, να συνδέσουμε τις χρηματοδοτήσεις με τα τελικά αποτελέσματα σε ποσότητα και ποιότητα υπηρεσιών, να επιλύσουμε το ασφαλιστικό στη νέα ιστορική μορφή του, να προωθήσουμε τις μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση και υγεία και να αντιμετωπίσουμε τη διαρκή επέκταση της «συστημικής» διαφθοράς. Αυτά τα πέντε «σκληρά» θέματα άλλωστε θα βρίσκονται με απόλυτη προτεραιότητα στην ατζέντα της διακυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου.
Ανέφερα μερικές αδυναμίες στον πολιτικό λόγο του κόμματός μας που υπογραμμίζουν τις κρυμμένες εφεδρείες του. Αυτές οι αδυναμίες μπορούν να μεταστοιχειωθούν σε νέες δυνατότητες. Αν η τελική μάχη κριθεί όπως πιστεύω στις «εφεδρείες» τότε το ΠΑΣΟΚ θα κερδίσει γιατί υπερέχει σ’ αυτές τόσο σε ιδέες όσο και σε πρόσωπα.
Τετάρτη 6 Ιουνίου 2007
Εκλογική Φαγούρα και Ανικανότητα
Τριάμισι χρόνια κρατά η εκλογική φαγούρα. Η καμπάνια απορροφά τα πάντα. Κυβέρνηση, κόμματα, προγράμματα, πρόσωπα. Εκεί που κυβέρνηση και κόμματα έχουν μαραθώνιο μπροστά τους, τρέχουν αντίθετα από την αρχή της τετραετίας ημερήσια ή εβδομαδιαία κατοστάρια. Αν κυβερνούσαν τα δελτία των 8 ίσως να ήταν λύση, αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς δεν κυβερνούνται έτσι οι χώρες. Η αίσθηση ενός ισχυρού στόχου για τη χώρα χάνεται και αναδεικνύεται σαν κεντρικό ζήτημα ο χρόνος της ημερομηνίας των εκλογών. Αυτός είχε στοιχειώσει από την αρχή στο μυαλό του Καραμανλή.
Tα κόμματα δεν συγκεντρώνουν μια «κρίσιμη μάζα» από αποτελεσματικές ιδέες, λύσεις, κοινωνικές συμμαχίες και φρέσκα πρόσωπα που θα μπορούσαν να προχωρήσουν τις ώριμες αλλαγές στην οικονομία και την κοινωνία.
Ο Καραμανλής ταλαντεύεται στο χρόνο των εκλογών και η ακυβερνησία επεκτείνεται. Ή θα έπρεπε να τις είχε κάνει τώρα ή πράγματι στο τέλος της τετραετίας με έναν ενδεχόμενο ανασχηματισμό τώρα. Είναι αναποφάσιστος και σταθερά δείχνει σοβαρή αδυναμία να διαχειριστεί κρίσεις όπως εντυπωσιακά φάνηκε και στην υπόθεση των ομολόγων. Η πολιτική του ευθύνη, ανεξάρτητα και από τις μίζες της συμμορίας των ομολόγων, είναι ότι επίσημα το κράτος αποφάσισε να δανείζεται σε βάρος των ασφαλιστικών ταμείων με μεταβίβαση σ’ αυτά του σχετικού ρίσκου.
Προς το παρόν η εκλογολογία είναι το άλλοθι της αδυναμίας να δοθούν συγκεκριμένες βιώσιμες απαντήσεις σε συγκεκριμένα μεγάλα προβλήματα.
Tα κόμματα δεν συγκεντρώνουν μια «κρίσιμη μάζα» από αποτελεσματικές ιδέες, λύσεις, κοινωνικές συμμαχίες και φρέσκα πρόσωπα που θα μπορούσαν να προχωρήσουν τις ώριμες αλλαγές στην οικονομία και την κοινωνία.
Ο Καραμανλής ταλαντεύεται στο χρόνο των εκλογών και η ακυβερνησία επεκτείνεται. Ή θα έπρεπε να τις είχε κάνει τώρα ή πράγματι στο τέλος της τετραετίας με έναν ενδεχόμενο ανασχηματισμό τώρα. Είναι αναποφάσιστος και σταθερά δείχνει σοβαρή αδυναμία να διαχειριστεί κρίσεις όπως εντυπωσιακά φάνηκε και στην υπόθεση των ομολόγων. Η πολιτική του ευθύνη, ανεξάρτητα και από τις μίζες της συμμορίας των ομολόγων, είναι ότι επίσημα το κράτος αποφάσισε να δανείζεται σε βάρος των ασφαλιστικών ταμείων με μεταβίβαση σ’ αυτά του σχετικού ρίσκου.
Προς το παρόν η εκλογολογία είναι το άλλοθι της αδυναμίας να δοθούν συγκεκριμένες βιώσιμες απαντήσεις σε συγκεκριμένα μεγάλα προβλήματα.
Σάββατο 2 Ιουνίου 2007
Βίντεο από Κεραμεικό
Ανεβάσαμε τελικά τα βιντεάκια από την εκδήλωση του Κεραμεικού. Βρίσκονται εδώ. Αν κάποιος ενδιαφέρεται μόνο για τον ήχο κάθε βίντεο ανοίγει σε δική του σελίδα και κάτω από αυτό μπορεί να βρει επιλογές για διαφορετικά format και mp3. Το παρακάτω είναι περίπου από τη μέση της εκδήλωσης. Για απαντήσεις στην τελευταία σειρά σχολίων, λίγη υπομονή μέχρι τη Δευτέρα...
(Ευχαριστούμε τον vrypan για την - έμμεση! - πρόταση για το vpod).
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)