Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου 2008
Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2008
Ζητείται ένα πρόσωπο - κλειδί
Tο οικοδόμημα του ΠΑΣΟΚ βρίσκεται πάνω σε μια σεισμογενή ζώνη, όπου ενεργοποιούνται διαδοχικά ρήγματα σε διαφορετικά βάθη. Δηλαδή, συγχρονίζονται μεγάλες προκλήσεις με διαφορετική χρονική κλιμάκωση, ιστορικό και κοινωνικό βάθος και πλάτος. Πολλοί «κάτοικοί» του βλέπουν μόνο τα οφθαλμοφανή επιφανειακά ρήγματα.
Ποιος άραγε είναι ο κεντρικός κρίκος που πρέπει τώρα να τραβήξουμε, ώστε με την ελάχιστη δυνατή ενέργεια να κινηθεί όλη η αλυσίδα μπροστά; Τώρα ξέρουμε ότι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε ξεπερνούν μια ψυχαναγκαστική ενότητα. Και αυτή αφορά στον προεδρικό θεσμό, το πολιτικό Συμβούλιο, τον γραμματέα, τη διεύθυνση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, τους τομείς του Ε.Σ.
Ο πρόεδρος έχει σωστό βλέμμα στα πράγματα, «σκοτώνεται» ηρωικά από το πρωί μέχρι το βράδυ, συχνά ολομόναχος, αλλά υπάρχει «κάτι» που πρέπει να αλλάξει γρήγορα και ριζικά στον τρόπο λειτουργίας του. Η «Χαριλάου Τρικούπη» πρέπει να γίνει πιο αποδοτική, διαφορετικά, όπως φώναξε σύντροφος προχθές σε δημοτική οργάνωση, το δίλημμα θα είναι «επανίδρυση ή ιδρυματοποίηση;»
Αυτή τη στιγμή στην κεντρική ηγετική λειτουργία του ΠΑΣΟΚ λείπει ένα πρόσωπο-κλειδί, αυτός που ηγείται στα μετόπισθεν, το Βήτα πρόσωπο, ένα πολιτικό και οργανωτικό ταλέντο με ισχυρή εξουσιοδότηση που θα δίνει γρήγορες λύσεις, θα συντονίζει, θα ελέγχει την εφαρμογή των αποφάσεων, θα κεντράρει στις προτεραιότητες και με ανιδιοτέλεια θα στηρίζει ολόπλευρα αυτόν που θα ηγείται μπροστά και εκτίθεται, το Αλφα πρόσωπο, τον Γιώργο Παπανδρέου. Αυτός πρέπει να είναι ο νέος γραμματέας. Ενας αποτελεσματικός, ευρύτερα αποδεκτός, δημοκρατικός «δικτάτορας»! Ισχυρός πρόεδρος, ολιγομελής αποδοτική συλλογική ηγεσία προτείνεται στις «Θέσεις».
Ποιος άραγε είναι ο κεντρικός κρίκος που πρέπει τώρα να τραβήξουμε, ώστε με την ελάχιστη δυνατή ενέργεια να κινηθεί όλη η αλυσίδα μπροστά; Τώρα ξέρουμε ότι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε ξεπερνούν μια ψυχαναγκαστική ενότητα. Και αυτή αφορά στον προεδρικό θεσμό, το πολιτικό Συμβούλιο, τον γραμματέα, τη διεύθυνση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, τους τομείς του Ε.Σ.
Ο πρόεδρος έχει σωστό βλέμμα στα πράγματα, «σκοτώνεται» ηρωικά από το πρωί μέχρι το βράδυ, συχνά ολομόναχος, αλλά υπάρχει «κάτι» που πρέπει να αλλάξει γρήγορα και ριζικά στον τρόπο λειτουργίας του. Η «Χαριλάου Τρικούπη» πρέπει να γίνει πιο αποδοτική, διαφορετικά, όπως φώναξε σύντροφος προχθές σε δημοτική οργάνωση, το δίλημμα θα είναι «επανίδρυση ή ιδρυματοποίηση;»
Αυτή τη στιγμή στην κεντρική ηγετική λειτουργία του ΠΑΣΟΚ λείπει ένα πρόσωπο-κλειδί, αυτός που ηγείται στα μετόπισθεν, το Βήτα πρόσωπο, ένα πολιτικό και οργανωτικό ταλέντο με ισχυρή εξουσιοδότηση που θα δίνει γρήγορες λύσεις, θα συντονίζει, θα ελέγχει την εφαρμογή των αποφάσεων, θα κεντράρει στις προτεραιότητες και με ανιδιοτέλεια θα στηρίζει ολόπλευρα αυτόν που θα ηγείται μπροστά και εκτίθεται, το Αλφα πρόσωπο, τον Γιώργο Παπανδρέου. Αυτός πρέπει να είναι ο νέος γραμματέας. Ενας αποτελεσματικός, ευρύτερα αποδεκτός, δημοκρατικός «δικτάτορας»! Ισχυρός πρόεδρος, ολιγομελής αποδοτική συλλογική ηγεσία προτείνεται στις «Θέσεις».
Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2008
Το κλίμα, οι αγορές και η σύνταξη: Μία απάντηση...
Πριν μερικές ημέρες (27/1) η "Καθημερινή της Κυριακής" δημοσίευσε άρθρο του κ. Χάρη Μάκκα με τίτλο "Το κλίμα, οι αγορές και η... σύνταξη" στο οποίο ο συγγραφέας βιάστηκε να μου αποδώσει την ιδέα του «κρατικού υπερταμείου», δίχως να ενημερωθεί για το χαρακτήρα του και συνεπώς, a priori να αμφιβάλλει για την προοπτική του, αφού όπως συχνά λέγεται «δεν γίνονται αυτά στην Ελλάδα». Η συγκυρία όμως δεν επιτρέπει την εύκολη απαξίωση των κρατικών funds (SWFs), όταν οι παγκόσμιες υπερτράπεζες κάνουν καλλιστεία για να προσελκύσουν τα κεφάλαιά τους και να καλύψουν τις τρύπες τους. Πράγματι, ο Θεός να μας φυλάει από την αυθαιρεσία του κρατιστή πολιτικού ή γραφειοκράτη, όταν κάνει τον επενδυτή στις αγορές αλλά και από την αυταρέσκεια των γιάπηδων που πολύ σύντομα θα αντιληφθούν πικρά ότι το πραγματικό stress test θα το κάνει τελικά η χρηματοοικονομική κρίση.
Τι είναι το Εθνικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης των Γενεών λοιπόν, το οποίο είχα προτείνει στο παρελθόν, αλλά τώρα πια έχει υιοθετηθεί επίσημα από το ΠΑΣΟΚ και από το συνδικαλιστικό κίνημα;
Ολες οι αβεβαιότητες σε μία
Στο εθνικό fund οδηγηθήκαμε στην προσπάθεια να πετύχουμε ένα νέο, δίκαιο ισοζύγιο μεταξύ των γενεών. Τρεις - τέσσερις «καμπύλες» διαγράφονται απειλητικές για τη νέα γενιά: του εκρηκτικού κόστους υγείας, του ακάλυπτου ασφαλιστικού «χρέους», του δημόσιου χρέους και του περιβαλλοντικού «χρέους», δηλαδή του κόστους για να διατηρήσουμε το περιβάλλον, τουλάχιστον στα επίπεδα του ’90. Ετσι, στραφήκαμε στις μακρο-αβεβαιότητες και διαπιστώσαμε την παράλληλη χρονική τους κλιμάκωση. Τι κάνουμε λοιπόν όταν αντιμετωπίζουμε πολλές αβεβαιότητες με τον ίδιο χρονικό ορίζοντα; Ο,τι και στα μαθηματικά όταν έχουμε πολλές και δύσκολες εξισώσεις. Τις λύνουμε όλες μαζί κατά ομάδες και όχι μία μία χωριστά. Κάνουμε μια θαυμάσια αντιστάθμιση κινδύνων. Αβεβαιότητες του Νέου Καπιταλισμού, της παγκοσμιοποίησης, του χρηματοοικονομικού συστήματος, της δημογραφικής γήρανσης, της κλιματικής αλλαγής, της μετανάστευσης, της μέσης αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας, των μεταβολών στην κοινωνική σύνθεση και τη δομή της απασχόλησης, των νέων σχημάτων περάσματος της νεολαίας στην ενηλικίωση ακόμα και των νέων μοντέλων οικογένειας. Είχα υπολογίσει, για παράδειγμα, ότι αν είχαμε μια μέση αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας ανά ώρα 2,5%-3%, την επόμενη εικοσαετία τότε θα δημιουργούσαμε κοινωνικό πλούτο που θα έφτανε για όλες τις γενιές. Δηλαδή, το βαθύτερο μυστικό του συνταξιοδοτικού βρίσκεται πέρα από το στενό πυρήνα μιας ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, στην παραγωγικότητα και συνεπώς στην εκπαίδευση, την τεχνολογία, την καινοτομία, την επιχειρηματικότητα. Δεν έχουμε, όμως, στο χέρι αυτή την αύξηση της παραγωγικότητας. Προκύπτει, έτσι, με δραματικό τρόπο η ανάγκη να στηρίξουμε συμπληρωματικά με τις αποδόσεις ενός εθνικού fund το σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης στη δυσκολότερη καμπή του και να ελαφρώσουμε τα βάρη που θα πέσουν στους νέους εργαζόμενους στη μεταβατική περίοδο προς μια νέα βιώσιμη αρχιτεκτονική του με ορίζοντα το 2030. Αυτή η μεταβατική γενιά της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης κινδυνεύει να πληρώσει και τις δικές της συντάξεις και των γονιών της. Πολύ περισσότερο αν προχωρήσουμε σ’ ένα μεικτό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης όπου το κράτος καλύπτει το μη ανταποδοτικό μέρος της σύνταξης, ενώ το ανταποδοτικό της καθορίζεται μ’ ένα δείκτη «νοητής» κεφαλαιοποίησης ή με την εισαγωγή στοιχείων μερικής κεφαλαιοποίησης, όπως προτείνουν άλλοι.
Αυτόνομο, κλειδωμένο
Φιλοδοξούμε, λοιπόν, να ιδρύσουμε το Εθνικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης των Γενεών, το οποίο θα έχει τα εξής χαρακτηριστικά:
Πρώτο, η χρηματοδότησή του θα προέλθει από τα «μια και έξω» έσοδα του Δημοσίου από τις μετοχοποιήσεις, την εκμετάλλευση της ακίνητης περιουσίας του με σύγχρονα χρηματοοικονομικά εργαλεία, τις αδειοδοτήσεις της κινητής τηλεφωνίας, της τηλεόρασης κ.ά., καθώς και από έναν πράσινο φόρο στις σημαντικές εκπομπές CO2, ο οποίος θα υποκαταστήσει την αγορά των δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου στην επερχόμενη μετα-Κιότο περίοδο.
Δεύτερο, το fund αυτό θα είναι κλειδωμένο τουλάχιστον για μια δεκαετία και στη συνέχεια θα καταβάλει ετήσιες προγραμματισμένες χρονοπληρωμές για τη στήριξη του ασφαλιστικού συστήματος. Ο μακρύς χρονικός του ορίζοντας προσδιορίζει το προφίλ ρίσκου - απόδοσης, αφού του δίνει τη δυνατότητα να απορροφά την αστάθεια των αγορών.
Τρίτο, θα είναι αυτόνομος από την κυβέρνηση χρηματοοικονομικός λογαριασμός μακροπρόθεσμης επένδυσης, με υψηλού επαγγελματικού επιπέδου διεύθυνση, χαμηλό κόστος διαχείρισης, τακτική αξιολόγηση από την Τράπεζα της Ελλάδος και με λογοδοσία στη Βουλή. Στο βιβλίο μου «Θηλυκό Πόκερ» έχω περιγράψει αναλυτικά τις ολέθριες συνέπειες του fund αν η κυβέρνηση ή άλλες ομάδες πίεσης μέσω των ΜΜΕ επηρέαζαν τις επενδυτικές επιλογές του.
Τέταρτο, η συγκεκριμένη δομή του αποτελεί για εμάς θέμα ανοιχτής συνεισφοράς και διαβούλευσης. Θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι, για να αποφύγουμε τις παθολογίες του πολιτικού συστήματος, ένας απλός Λογαριασμός που κατανείμει το χρήμα με διαγωνισμό σε ανεξάρτητους «διαχειριστές κεφαλαίων» με τρίχρονα συμβόλαια συγκεκριμένων δεσμεύσεων δίχως να εμπλέκεται στις επιλογές των επενδυτικών προϊόντων. Θα μπορούσε, επίσης, να είναι ένα «επενδυτικό κεφάλαιο» με διαφορετικά στρώματα ρίσκου - απόδοσης. Ενα πρώτο στρώμα χαμηλού ρίσκου θα εξασφάλιζε με βεβαιότητα τις εγγυημένες χρονοπληρωμές στο σύστημα. Ενα δεύτερο θα ήταν σχετικά υψηλότερου ρίσκου και απόδοσης. Και ένα τρίτο, πιο επιθετικό θα εξασφάλιζε μπόνους πολύ υψηλής απόδοσης, ώστε να εκμεταλλεύεται τις ευνοϊκές συγκυρίες. Μπορεί, όπως προτείνουν άλλοι, να είναι μια μετεξελιγμένη μορφή «αμοιβαίων κεφαλαίων» που εσωτερικεύει μια σχετικά πιο επιθετική επενδυτική στρατηγική διαφοροποίησης και αντιστάθμισης κινδύνων. Σε μια πρώτη φάση του, πιο συντηρητική, το Δημόσιο θα καθόριζε θεμελιώδεις αναλογίες ανάμεσα στα επενδυτικά προϊόντα (μετοχές, ομόλογα, real estate, εμπορεύματα, «εναλλακτικοί επενδυτές») Ελλάδας, Ευρωζώνης και διεθνή. Θα έβαζε ανώτατο όριο π.χ. 3% στην κτήση μετοχών μιας επιχείρησης. Η καλή νορβηγική εμπειρία μπορεί να είναι χρήσιμη, αλλά η περίπτωση του δικού μας fund είναι αρκετά διαφορετική και συνεπώς δεν μπορούμε να τη μιμηθούμε.
Πράσινος μετα-Κιότο φόρος
Ενα αυτονόητο ερώτημα είναι γιατί προκρίνουμε ένα αναλογικό και δίκαιο πράσινο φόρο στις σημαντικές πηγές εκπομπής CO2, πέρα από τα προβλεπόμενα όρια, έναντι της υφιστάμενης «αγοράς» δικαιωμάτων εκπομπής του Κιότο; Η «αγορά» είναι γοητευτική στη σύλληψή της, αλλά δεν δούλεψε όπως υποθέταμε. Οι πιο ρυπογόνες βιομηχανίες της Ευρώπης αγοράζουν φθηνές άδειες εκπομπής από τρίτες χώρες και συνεπώς αναβάλλουν την εισαγωγή των καθαρών τεχνολογιών. Δεν έχουν κίνητρο. Οι αυξομειώσεις των αδειών εκπομπής δυσκολεύουν τον προγραμματισμό των επιχειρήσεων. Η πράσινη λαϊκή κινητοποίηση χάνει το στόχο της, αφού οι ρυπογόνες πηγές συνεχίζουν νόμιμα να εκπέμπουν ασύδοτα στο άμεσο περιβάλλον των ανθρώπων. Τα έσοδα από την επιβάρυνση των ρυπογόνων δραστηριοτήτων μεταφέρονται πολύ μακριά σε τρίτες χώρες, και τα κράτη των χωρών εκπομπής CO2 έχουν μειωμένο ενδιαφέρον επιθεώρησης και ελέγχου.
Απαντήσεις σε εύλογα ερωτήματα
Η ιδέα του πράσινου φόρου τώρα που ξανάνοιξε η διεθνής μετα-Κιότο συζήτηση μπορεί να αφαιρέσει τα προσχήματα από τη νέα αμερικανική ηγεσία και από τις ισχυρές αναδυόμενες χώρες όπως η Κίνα προκειμένου να συμμετέχουν στη συμφωνία. Το κυριότερο, το εθνικό fund αλληλεγγύης συνδέει τον πράσινο φόρο με τη σύνταξη και ακόμα με χρηματοδότηση της μείωσης του μη μισθολογικού κόστους της εργασίας ιδιαίτερα των εισφορών των νέων και συνεπώς μπορεί να δημιουργήσει ένα πανευρωπαϊκό κοινωνικό κίνημα με πρωτοφανές δυναμικό. Συμπυκνώνει σε μια ιδέα βασικές μας αξίες: το περιβάλλον, την εργασία, την κοινωνική ασφάλιση, τη δικαιοσύνη των γενεών και βέβαια την εθνική, ευρωπαϊκή και διεθνή διάσταση των προγραμματικών μας απαντήσεων.
Το τελευταίο επίσης αυτονόητο ερώτημα είναι γιατί να μην πάνε τα έσοδα του πράσινου φόρου στο περιβάλλον; Προκρίνουμε κατά προτεραιότητα, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια, τη στήριξη του fund γιατί πρέπει να έχει στην αφετηρία του ένα κρίσιμο μέγεθος ώστε να κάνει σωστή διαφοροποίηση επενδύσεων. Επίσης, η σύνταξη κινητοποιεί περισσότερο το λαό. Τα έσοδα του πράσινου φόρου θα είναι σχετικά «λίγα» για τα έργα που σχεδιάζουμε στο περιβάλλον, αλλά θα γίνουν «πολλά» μέσα από τo fund. Το κυριότερο έχουμε αξιολογήσει ότι ο πράσινος φόρος θα αφομοιωθεί καλύτερα από την οικονομία, θα δουλέψει πιο αποτελεσματικά και επίσης έχουμε αποφασίσει ότι δεν θα επαναλάβουμε με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας τα αδιέξοδα της επιδοματικής γεωργίας που έπληξαν κάθε δημιουργική πνοή στην ύπαιθρο. Αυτός είναι ο χάρτης πορείας του νέου ΠΑΣΟΚ και όπως γνωρίζετε και ο πιο αναλυτικός χάρτης είναι πάντα φτωχότερος από την πραγματικότητα, από τον πλούτο των ιδεών που θα συμπληρώνουν, θα διορθώνουν ή θα απορρίπτουν τις θέσεις μας.
-------
[ακολουθεί και ο πιο πρόσφατος "Επισκέπτης της Παρασκευής]
Ο Επισκέπτης της Παρασκευής 8 Φεβρουαρίου
Τι είναι το Εθνικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης των Γενεών λοιπόν, το οποίο είχα προτείνει στο παρελθόν, αλλά τώρα πια έχει υιοθετηθεί επίσημα από το ΠΑΣΟΚ και από το συνδικαλιστικό κίνημα;
Ολες οι αβεβαιότητες σε μία
Στο εθνικό fund οδηγηθήκαμε στην προσπάθεια να πετύχουμε ένα νέο, δίκαιο ισοζύγιο μεταξύ των γενεών. Τρεις - τέσσερις «καμπύλες» διαγράφονται απειλητικές για τη νέα γενιά: του εκρηκτικού κόστους υγείας, του ακάλυπτου ασφαλιστικού «χρέους», του δημόσιου χρέους και του περιβαλλοντικού «χρέους», δηλαδή του κόστους για να διατηρήσουμε το περιβάλλον, τουλάχιστον στα επίπεδα του ’90. Ετσι, στραφήκαμε στις μακρο-αβεβαιότητες και διαπιστώσαμε την παράλληλη χρονική τους κλιμάκωση. Τι κάνουμε λοιπόν όταν αντιμετωπίζουμε πολλές αβεβαιότητες με τον ίδιο χρονικό ορίζοντα; Ο,τι και στα μαθηματικά όταν έχουμε πολλές και δύσκολες εξισώσεις. Τις λύνουμε όλες μαζί κατά ομάδες και όχι μία μία χωριστά. Κάνουμε μια θαυμάσια αντιστάθμιση κινδύνων. Αβεβαιότητες του Νέου Καπιταλισμού, της παγκοσμιοποίησης, του χρηματοοικονομικού συστήματος, της δημογραφικής γήρανσης, της κλιματικής αλλαγής, της μετανάστευσης, της μέσης αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας, των μεταβολών στην κοινωνική σύνθεση και τη δομή της απασχόλησης, των νέων σχημάτων περάσματος της νεολαίας στην ενηλικίωση ακόμα και των νέων μοντέλων οικογένειας. Είχα υπολογίσει, για παράδειγμα, ότι αν είχαμε μια μέση αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας ανά ώρα 2,5%-3%, την επόμενη εικοσαετία τότε θα δημιουργούσαμε κοινωνικό πλούτο που θα έφτανε για όλες τις γενιές. Δηλαδή, το βαθύτερο μυστικό του συνταξιοδοτικού βρίσκεται πέρα από το στενό πυρήνα μιας ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, στην παραγωγικότητα και συνεπώς στην εκπαίδευση, την τεχνολογία, την καινοτομία, την επιχειρηματικότητα. Δεν έχουμε, όμως, στο χέρι αυτή την αύξηση της παραγωγικότητας. Προκύπτει, έτσι, με δραματικό τρόπο η ανάγκη να στηρίξουμε συμπληρωματικά με τις αποδόσεις ενός εθνικού fund το σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης στη δυσκολότερη καμπή του και να ελαφρώσουμε τα βάρη που θα πέσουν στους νέους εργαζόμενους στη μεταβατική περίοδο προς μια νέα βιώσιμη αρχιτεκτονική του με ορίζοντα το 2030. Αυτή η μεταβατική γενιά της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης κινδυνεύει να πληρώσει και τις δικές της συντάξεις και των γονιών της. Πολύ περισσότερο αν προχωρήσουμε σ’ ένα μεικτό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης όπου το κράτος καλύπτει το μη ανταποδοτικό μέρος της σύνταξης, ενώ το ανταποδοτικό της καθορίζεται μ’ ένα δείκτη «νοητής» κεφαλαιοποίησης ή με την εισαγωγή στοιχείων μερικής κεφαλαιοποίησης, όπως προτείνουν άλλοι.
Αυτόνομο, κλειδωμένο
Φιλοδοξούμε, λοιπόν, να ιδρύσουμε το Εθνικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης των Γενεών, το οποίο θα έχει τα εξής χαρακτηριστικά:
Πρώτο, η χρηματοδότησή του θα προέλθει από τα «μια και έξω» έσοδα του Δημοσίου από τις μετοχοποιήσεις, την εκμετάλλευση της ακίνητης περιουσίας του με σύγχρονα χρηματοοικονομικά εργαλεία, τις αδειοδοτήσεις της κινητής τηλεφωνίας, της τηλεόρασης κ.ά., καθώς και από έναν πράσινο φόρο στις σημαντικές εκπομπές CO2, ο οποίος θα υποκαταστήσει την αγορά των δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου στην επερχόμενη μετα-Κιότο περίοδο.
Δεύτερο, το fund αυτό θα είναι κλειδωμένο τουλάχιστον για μια δεκαετία και στη συνέχεια θα καταβάλει ετήσιες προγραμματισμένες χρονοπληρωμές για τη στήριξη του ασφαλιστικού συστήματος. Ο μακρύς χρονικός του ορίζοντας προσδιορίζει το προφίλ ρίσκου - απόδοσης, αφού του δίνει τη δυνατότητα να απορροφά την αστάθεια των αγορών.
Τρίτο, θα είναι αυτόνομος από την κυβέρνηση χρηματοοικονομικός λογαριασμός μακροπρόθεσμης επένδυσης, με υψηλού επαγγελματικού επιπέδου διεύθυνση, χαμηλό κόστος διαχείρισης, τακτική αξιολόγηση από την Τράπεζα της Ελλάδος και με λογοδοσία στη Βουλή. Στο βιβλίο μου «Θηλυκό Πόκερ» έχω περιγράψει αναλυτικά τις ολέθριες συνέπειες του fund αν η κυβέρνηση ή άλλες ομάδες πίεσης μέσω των ΜΜΕ επηρέαζαν τις επενδυτικές επιλογές του.
Τέταρτο, η συγκεκριμένη δομή του αποτελεί για εμάς θέμα ανοιχτής συνεισφοράς και διαβούλευσης. Θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι, για να αποφύγουμε τις παθολογίες του πολιτικού συστήματος, ένας απλός Λογαριασμός που κατανείμει το χρήμα με διαγωνισμό σε ανεξάρτητους «διαχειριστές κεφαλαίων» με τρίχρονα συμβόλαια συγκεκριμένων δεσμεύσεων δίχως να εμπλέκεται στις επιλογές των επενδυτικών προϊόντων. Θα μπορούσε, επίσης, να είναι ένα «επενδυτικό κεφάλαιο» με διαφορετικά στρώματα ρίσκου - απόδοσης. Ενα πρώτο στρώμα χαμηλού ρίσκου θα εξασφάλιζε με βεβαιότητα τις εγγυημένες χρονοπληρωμές στο σύστημα. Ενα δεύτερο θα ήταν σχετικά υψηλότερου ρίσκου και απόδοσης. Και ένα τρίτο, πιο επιθετικό θα εξασφάλιζε μπόνους πολύ υψηλής απόδοσης, ώστε να εκμεταλλεύεται τις ευνοϊκές συγκυρίες. Μπορεί, όπως προτείνουν άλλοι, να είναι μια μετεξελιγμένη μορφή «αμοιβαίων κεφαλαίων» που εσωτερικεύει μια σχετικά πιο επιθετική επενδυτική στρατηγική διαφοροποίησης και αντιστάθμισης κινδύνων. Σε μια πρώτη φάση του, πιο συντηρητική, το Δημόσιο θα καθόριζε θεμελιώδεις αναλογίες ανάμεσα στα επενδυτικά προϊόντα (μετοχές, ομόλογα, real estate, εμπορεύματα, «εναλλακτικοί επενδυτές») Ελλάδας, Ευρωζώνης και διεθνή. Θα έβαζε ανώτατο όριο π.χ. 3% στην κτήση μετοχών μιας επιχείρησης. Η καλή νορβηγική εμπειρία μπορεί να είναι χρήσιμη, αλλά η περίπτωση του δικού μας fund είναι αρκετά διαφορετική και συνεπώς δεν μπορούμε να τη μιμηθούμε.
Πράσινος μετα-Κιότο φόρος
Ενα αυτονόητο ερώτημα είναι γιατί προκρίνουμε ένα αναλογικό και δίκαιο πράσινο φόρο στις σημαντικές πηγές εκπομπής CO2, πέρα από τα προβλεπόμενα όρια, έναντι της υφιστάμενης «αγοράς» δικαιωμάτων εκπομπής του Κιότο; Η «αγορά» είναι γοητευτική στη σύλληψή της, αλλά δεν δούλεψε όπως υποθέταμε. Οι πιο ρυπογόνες βιομηχανίες της Ευρώπης αγοράζουν φθηνές άδειες εκπομπής από τρίτες χώρες και συνεπώς αναβάλλουν την εισαγωγή των καθαρών τεχνολογιών. Δεν έχουν κίνητρο. Οι αυξομειώσεις των αδειών εκπομπής δυσκολεύουν τον προγραμματισμό των επιχειρήσεων. Η πράσινη λαϊκή κινητοποίηση χάνει το στόχο της, αφού οι ρυπογόνες πηγές συνεχίζουν νόμιμα να εκπέμπουν ασύδοτα στο άμεσο περιβάλλον των ανθρώπων. Τα έσοδα από την επιβάρυνση των ρυπογόνων δραστηριοτήτων μεταφέρονται πολύ μακριά σε τρίτες χώρες, και τα κράτη των χωρών εκπομπής CO2 έχουν μειωμένο ενδιαφέρον επιθεώρησης και ελέγχου.
Απαντήσεις σε εύλογα ερωτήματα
Η ιδέα του πράσινου φόρου τώρα που ξανάνοιξε η διεθνής μετα-Κιότο συζήτηση μπορεί να αφαιρέσει τα προσχήματα από τη νέα αμερικανική ηγεσία και από τις ισχυρές αναδυόμενες χώρες όπως η Κίνα προκειμένου να συμμετέχουν στη συμφωνία. Το κυριότερο, το εθνικό fund αλληλεγγύης συνδέει τον πράσινο φόρο με τη σύνταξη και ακόμα με χρηματοδότηση της μείωσης του μη μισθολογικού κόστους της εργασίας ιδιαίτερα των εισφορών των νέων και συνεπώς μπορεί να δημιουργήσει ένα πανευρωπαϊκό κοινωνικό κίνημα με πρωτοφανές δυναμικό. Συμπυκνώνει σε μια ιδέα βασικές μας αξίες: το περιβάλλον, την εργασία, την κοινωνική ασφάλιση, τη δικαιοσύνη των γενεών και βέβαια την εθνική, ευρωπαϊκή και διεθνή διάσταση των προγραμματικών μας απαντήσεων.
Το τελευταίο επίσης αυτονόητο ερώτημα είναι γιατί να μην πάνε τα έσοδα του πράσινου φόρου στο περιβάλλον; Προκρίνουμε κατά προτεραιότητα, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια, τη στήριξη του fund γιατί πρέπει να έχει στην αφετηρία του ένα κρίσιμο μέγεθος ώστε να κάνει σωστή διαφοροποίηση επενδύσεων. Επίσης, η σύνταξη κινητοποιεί περισσότερο το λαό. Τα έσοδα του πράσινου φόρου θα είναι σχετικά «λίγα» για τα έργα που σχεδιάζουμε στο περιβάλλον, αλλά θα γίνουν «πολλά» μέσα από τo fund. Το κυριότερο έχουμε αξιολογήσει ότι ο πράσινος φόρος θα αφομοιωθεί καλύτερα από την οικονομία, θα δουλέψει πιο αποτελεσματικά και επίσης έχουμε αποφασίσει ότι δεν θα επαναλάβουμε με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας τα αδιέξοδα της επιδοματικής γεωργίας που έπληξαν κάθε δημιουργική πνοή στην ύπαιθρο. Αυτός είναι ο χάρτης πορείας του νέου ΠΑΣΟΚ και όπως γνωρίζετε και ο πιο αναλυτικός χάρτης είναι πάντα φτωχότερος από την πραγματικότητα, από τον πλούτο των ιδεών που θα συμπληρώνουν, θα διορθώνουν ή θα απορρίπτουν τις θέσεις μας.
-------
[ακολουθεί και ο πιο πρόσφατος "Επισκέπτης της Παρασκευής]
Ο Επισκέπτης της Παρασκευής 8 Φεβρουαρίου
Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2008
Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2008
Μίκης: το ανέφικτο της ιδανικής επανάστασης, του ιδανικού έρωτα
Κανείς άνθρωπος, ζωντανός ή πεθαμένος, ούτε ο Μπετόβεν, ο Μαρξ, ο Φρόιντ και ο Ντοστογιέφσκι ούτε ο Τσε δεν άσκησε τόσο βαθιά και διαρκή επίδραση σ’ ό,τι είμαστε, σ’ ό,τι θα θέλαμε να είμαστε και δεν είμαστε όσο ο Μίκης και το έργο του. Ειδικά στη γενιά μου, αυτή που ξεμύτισε λίγο πριν, λίγο μετά την 21η Απριλίου. Ένας ερασιτεχνικός ραδιοφωνικός σταθμός του κοινού μας φίλου, του Κούνδουρου, στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης παίζει πρώτη φορά το «Αν θυμηθείς το όνειρό μου» και ύστερα όλα τα άλλα. Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Ένα καινούργιο φως έπεσε στη νεότητά μας. Το εφηβικό ξύπνημα μίας γήινης λαϊκής ουτοπίας. Η περηφάνια για τη φτώχια μας με τη «Δραπετσώνα». Οι πρώτοι έρωτες με το «Φεγγάρι μάγια μου ‘κανες». Το πρώτο ξύλο στο δρόμο με τη «Ρωμιοσύνη». Τα μεγάλα φοιτητικά γλέντια με το «Περιγιάλι». Η παρανομία στην αντίσταση με τις κασέτες χέρι με χέρι από τη Ζάτουνα. Στην απομόνωση και τη φυλακή: «Γεια σου Ακρόπολη, Τουρκολίμανο, οδός Βουκουρεστίου». Στο «Πολυτεχνείο» της «Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ». Όταν έπεσε η Χούντα σου ψιθύρισα πονηρά «Ψηλέ, σου οφείλουμε τα κορίτσια που ρίξαμε με τα τραγούδια σου». «Θέλω ποσοστά», γέλασες.
Το παραπάνω κείμενο είναι από την εισαγωγή του λευκώματος "Μίκης Θεοδωράκης - Οι αφίσες μου". Ρίξτε μία ματιά...
Κυριακή 27 Ιανουαρίου 2008
Νέο ΠΑΣΟΚ, όχι νέο κόμμα!
Πολλά από τα σχόλιά σας τις τελευταίες ημέρες περιστρέφονται και πάλι γύρω από το "Παπανδρέου / Βενιζέλος"...
---Γιώργος Παπανδρέου και Ευάγγελος Βενιζέλος τα έσπασαν…
Πρέπει και οι δύο να αποδείξουν στην πράξη ότι έχουν το πολιτικό ένστικτο και τα ψυχικά αποθέματα να γυρίσουν σελίδα και να συμβάλουν, όπως δεσμευτήκαμε με τις «θέσεις» για το 8ο Συνέδριο, σ’ ένα ανοιχτό, ενωμένο, ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ όλων των ιδεών, όλων των ταλέντων, όλων των ηλικιών, όλων των ρευμάτων σκέψης που επικοινωνούν ελεύθερα και δεν περιχαρακώνονται σε κλειστά οργανωμένα υποσύνολα. Το μέλλον του ΠΑΣΟΚ θα κρίνεται μέσα στο 2008 κάθε στιγμή από τις πράξεις και τις παραλείψεις μας. Ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας.
Εχει ελπίδες το ΠΑΣΟΚ με μια τέτοια κατάσταση στο εσωτερικό του;
Η ενότητά του μέσα στη διαφορετικότητα είναι απαράβατη προϋπόθεση αλλά δεν φτάνει. Το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει πολύ μεγαλύτερες προκλήσεις που απαιτούν ένα νέο σχέδιο της προοδευτικής Αριστεράς και κάνουν αναγκαία τη ριζική ανασυγκρότησή του. Την επανίδρυσή του, όπως περιγράφεται αναλυτικά στις «70 συν 1» θέσεις.
Σας έχω ακούσει να λέτε ότι οι Εργατικοί έκαναν τους Νέους Εργατικούς. Εδώ θα έχουμε νέο ΠΑΣΟΚ ή άλλο κόμμα;
Νέο ΠΑΣΟΚ, ανοιχτό σε πολιτικές συμμαχίες, ανοιχτό στην ανασύνθεση μιας μεγάλης πολυφωνικής προοδευτικής Αριστεράς - Κεντροαριστεράς! Η κρίση εκπροσώπησης και η γενικευμένη κρίση των θεσμών διασταυρώνονται με την επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης, τη διεθνή πιστωτική κρίση και έτσι έρχεται με ταχύτητα στην ημερήσια διάταξη λίγους μήνες μετά τις εκλογές το κεντρικό πολιτικό ερώτημα: υπάρχει μέσα σε αυτό το πολιτικό χάος και την παρακμή ένα κόμμα, ένας ηγέτης, μια «κρίσιμη μάζα» στελεχών με ποιότητα και κουράγιο ώστε να πιάσουν δυνατά το τιμόνι και να ξεκολλήσουν τη χώρα από το βάλτο; Η καταφατική μας απάντηση θα είναι πειστική αν κάνουμε μια σειρά από ώριμες αλλαγές, αν υπάρξει κατ΄ αρχήν ποιοτική τομή στην κεντρική ηγετική λειτουργία. Η διαρκής προσθήκη νέων κομμάτων δεν ανατρέπει το status quo. Δείτε τη χρόνια ιταλική κρίση.
Ποιοτική τομή στην ηγεσία;
Ασφαλώς! Αυτό που λέμε «Χαριλάου Τρικούπη» έχει πρόβλημα, ήταν κάτω από το αναγκαίο ποιοτικό επίπεδο. Αυτό αφορά και στον προεδρικό θεσμό και στο Πολιτικό Συμβούλιο και στην αλληλεξάρτησή τους. Ισχυρός πρόεδρος, αποδοτική συλλογική ηγετική λειτουργία, λέμε στις «θέσεις».
Και ο γραμματέας;
Χρειάζεται ένα πολιτικό και οργανωτικό ταλέντο με ισχυρή εξουσιοδότηση που θα απλοποιήσει τις λειτουργίες στη Χαριλάου Τρικούπη, τις επικαλύψεις ρόλων, το διαδικαστικό χάος, θα εξαλείψει κάθε ανταγωνισμό για το «αφτί» του προέδρου και θα εξασφαλίσει τον έλεγχο και την εφαρμογή των αποφάσεων.
Είναι η «αλφαβήτα» που είπατε στο Στάδιο Ειρήνης;
Ναι! Μοιάζουμε στο κυνήγι της καινοτομίας με αυτούς που προσεγγίζουν τα ανώτερα μαθηματικά και την υψηλή κουλτούρα και έχουν ξεχάσει την αριθμητική και την αλφαβήτα. Οι καινοτομίες επιβεβαιώνονται ή διαψεύδονται από τα τελικά τους αποτελέσματα.
Μετά το Συνέδριο, πώς βλέπετε το Πολιτικό Συμβούλιο;
Πρέπει να είναι ολιγάριθμο με την κατάλληλη σύνθεση ικανοτήτων και προσώπων, με τα πιο αποτελεσματικά και ταλαντούχα στελέχη ανεξάρτητα από την ιδιαίτερη επιλογή που έκαναν στις 11 του Νοέμβρη. Εννοείται και με μια ηλικιακή μετατόπιση.
Εσείς;
Θα συνεχίσω να συμβάλλω με την παραγωγή ιδεών που απαντούν στα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό έκανα τώρα με τις «θέσεις» όπως και πριν με το πρόγραμμα. Εχω αποφασίσει να κρατήσω μια απόσταση ασφαλείας από τις κουζίνες του κομματικού μικροκόσμου.
Οι θέσεις του ΠΑΣΟΚ δεν έγιναν θέμα. Μήπως οι πολιτικοί προτιμούν, πλέον, την ασφάλεια των σχολίων αντί του «κινδύνου» των προτάσεων;
Ναι, είναι και αυτό ένα χαρακτηριστικό της εξάντλησης ενός πολιτικού προσωπικού το οποίο επιβεβαιώνεται ανακυκλώνοντας αρνητικές ειδήσεις σε μια παραπολιτική αγορά. Το ΠΑΣΟΚ κεντρικά δυσκολεύεται να επιβάλει τη δική του πολιτική ατζέντα αλλά και τα ΜΜΕ της παράταξης θάβουν κάθε δημιουργική στιγμή και προβάλλουν αποκλειστικά τους απολίτικους διαχωρισμούς των στελεχών.
Παρατηρήσαμε ότι στην επιτροπή θέσεων της ΚΟΕΣ δεν τοποθετήθηκαν «παπανδρεϊκοί». Σας έκαναν «μποϊκοτάζ»...
Κάνετε λάθος. Οι θέσεις πέρασαν διαδοχικά επίπεδα εξέτασης δίχως να στρογγυλοποιηθούν και συνάντησαν την ευρύτερη αποδοχή, για να μην πω την καθολική, όπως φάνηκε στο Πολιτικό Συμβούλιο και την ΚΟΕΣ. Αυτό επιβεβαιώνει ότι οι ακραίοι διαχωρισμοί είναι προσωπικοί και δεν έχουν ιδεολογική και πολιτική βάση. Αλλά οι «θέσεις» είναι μόνο ο «σκελετός». Το «κρέας» είναι οι άνθρωποι. Εκεί υπάρχει η δυσκολία. Θα δούμε αν η βάση του κόμματος θα τις συζητήσει, θα τις κάνει «θέμα», θα τους δώσει το φιλί της ζωής για την εκ νέου ίδρυση του ΠΑΣΟΚ.
Συμφωνείτε με όσους λένε ότι το ΚΚΕ «συνεργάζεται» με την κυβέρνηση;
Οχι, αυτό ακούγεται ωμό. Τα κόμματα της «άλλης» Αριστεράς, στο βαθμό που αρνούνται τη συνεργασία μαζί μας και τις ώριμες διαρθρωτικές αλλαγές, εξομοιώνουν το ΠΑΣΟΚ με τη Ν.Δ. και δεν έχουν ένα εναλλακτικό κοινωνικό σχέδιο, γίνονται θεματοφύλακες του status quo και της ακινησίας.
Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 2008
Δευτέρα 21 Ιανουαρίου 2008
70 συν 1 Θέσεις
Το τελικό - προς διαβούλευση και διάλογο - κείμενο των πολιτικών θέσεων, μετά από τις αλλαγές που προέκυψαν κατά τη συνεδρίαση της ΚΟΕΣ την Παρασκευή και το Σάββατο είναι το παρακάτω:
Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2008
Αλλαγή, αλλαγή, αλλαγή!
Η πρόταση για τις πολιτικές θέσεις που θα συζητηθεί σήμερα (18/1) και αύριο στην συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής Συνεδρίου είναι η παρακάτω.
Δεχόμαστε προκαταβολικά τις σκέψεις, τα σχόλια και τις προτάσεις σας που θα βοηθήσουν στην τελική διαμόρωση της. Από την επόμενη εβδομάδα το κείμενο που θα διαμορφωθεί θα τεθεί σε ευρύτατο διάλογο στο διαδίκτυο και όχι μόνο...
Δεχόμαστε προκαταβολικά τις σκέψεις, τα σχόλια και τις προτάσεις σας που θα βοηθήσουν στην τελική διαμόρωση της. Από την επόμενη εβδομάδα το κείμενο που θα διαμορφωθεί θα τεθεί σε ευρύτατο διάλογο στο διαδίκτυο και όχι μόνο...
Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2008
Συνάντηση bloggers από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ
Ο Παναγιώτης Βρυώνης διοργανώνει συνάντηση bloggers από το χώρο του ΠΑΣΟΚ στην Αθήνα την Παρασκευή 18 Γενάρη - θα ακολουθήσει συνάντηση και στη Θεσσαλονίκη.
Περισσότερες πληροφορίες στο blog του Παναγιώτη. Συμμετοχή μπορείτε να δηλώσετε εδώ.
Περισσότερες πληροφορίες στο blog του Παναγιώτη. Συμμετοχή μπορείτε να δηλώσετε εδώ.
Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2008
Ο Επισκέπτης της Παρασκευής 11 Γενάρη
Αν το Odeo είναι πάλι αργό δοκιμάστε το απευθείας link (mp3). Ανεβάζω κι ένα κείμενο - συζήτηση με το Βασίλη Σκουρή - γύρω από τα σχόλιά σας για τις τελευταίες εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ.
Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2008
Επανίδρυση ή Βάλτος;
Οι Θέσεις για τον Προσυνεδριακό Διάλογο του ΠΑΣΟΚ
Πολλοί φίλοι ρωτούν τι θα είναι οι θέσεις του ΠΑΣΟΚ για τον προσυνεδριακό διάλογο και σε ποια φάση βρίσκονται. Οι θέσεις ή θα βάλουν σε κίνηση την Επανίδρυση του ΠΑΣΟΚ ή διαφορετικά θα κολλήσουν μαζί με το κόμμα στο βάλτο του σημερινού πολιτικού σκηνικού. Η επανίδρυση προκύπτει από μεγάλες προκλήσεις, άγνωστες στην ιδρυτική φάση του ΠΑΣΟΚ, που μεταβάλουν το Κοινωνικό Πρόβλημα στον 21ο αιώνα και απαιτούν ένα νέο ιστορικό σχέδιο της δημοκρατικής αριστεράς – κεντροαριστεράς. Δίνω ενδεικτικά μερικούς τίτλους των προκλήσεων:
Τώρα για τη διαδικασία που ρωτάτε. Άκουσα και φίλτραρα τα πάντα. Ζήτησα τις καταρχήν σκέψεις των μελών της Επιτροπής Θέσεων. Έγραψα τις Θέσεις και τις έδωσα στον Πρόεδρο που αποτελεί μέχρι στιγμής την μοναδική εκλεγμένη πηγή «νομιμοποίησης» ώστε να έχουμε τουλάχιστον μία αρχική χονδρική γνώμη για τη μορφολογία τους. Στη συνέχεια θα περάσουν από τις διαδικασίες της Επιτροπής Θέσεων και της ΚΟΕΣ και θα δοθούν στη δημοσιότητα για συζήτηση.
Όσον αφορά εμένα ως υπεύθυνο των Θέσεων θα κάνω τα πάντα ώστε το τελικό κείμενο να αποφύγει τη συνήθη μοίρα των κομματικών κειμένων. Δηλαδή τα επάλληλα επίπεδα «στρογγυλοποίησής» του που οδηγούν σε κείμενα στο χαμηλότερο κοινό παρονομαστή του λεγόμενου «groupthink». Έτσι η βάση του κόμματος σπάνια ακούει αυθεντική στρατηγική σκέψη και τις πιθανές εναλλακτικές λύσεις που υπάρχουν παρά μόνο άχρωμα, άγευστα, αμφίσημα κείμενα που τελικά αναπαράγουν το στάτους κβο και επιβεβαιώνουν όλα τα στρώματα της κεντρικής κομματικής γραφειοκρατίας. Η «συμμετοχική δημοκρατία» γίνεται τότε «συμμετοχική αφασία» και αδιαφορία.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)