Η σημερινή ενενηντάλεπτη κουβέντα με τον Νίκο Παπανδρέου στον Flash 96. Συζητάμε για την παγκόσμια οικονομική κρίση, τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, την εκλογή Ομπάμα, τις απαραίτητες αλλαγές στην Παιδεία, την πράσινη οικονομία. Συντονίζει ο Γιώργος Σταματόπουλος.
Νίκος Παπανδρέου & Μίμης Ανδρουλάκης - Flash 96 (mp3)
Αναρτήσεις
Όλα μαζί στο friendfeed
8 σχόλια:
Ο χώρος τον σκλάβων .......!
Άκουσα λέει το πρόγραμμα το οικονομικό του Π.Α.Σ.Ο.Κ θα φτιάξη το μισθολόγιο τον κουρασμένος πεδίον του δημόσιου .
Και είπε και ένας άνθρωπος που σέβομαι σε αυτόν τον χώρο .......
Πήγε βόλτα στον Υμηττό ένα πρωί και οίδε πολλές γυναίκες και άντρες σε ηλικία περίεργη 35 και πανό να κάνουνε βόλτα έκατσε λιπών και ρωτείσαι τη κάνουν από περιέργεια ο αγνός άνθρωπος.
Και μερικές κύριες είπαν πως ήταν σινταξιουχες του δημόσιου .........τρελάθηκε να μην πούμε σε πια υπηρεσία .Αυτά όλα σε μια συνέντευξη του ΦΛΑΣ .......!
Και κατέληξε να πι πως αυτά είναι δικά μας πεδία [ ΜΕΓΑΛΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΟΥ ΑΦΙΕΡΩΝΩ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΓΡΑΦΟ ΜΕ ΚΑΛΥΨΕΣ ..........και εγώ που νόμισα πως ζω στην κοσμαρα μου .
Τα ποδιά τα παρασέρνει η λάσπη
Στο γιάπη τα κοκάλα πονάν
Νιώθουν την κάθε στιγμή της ζωής
Που κιλά και πονά κάθε στιγμή
Εγώ που στο πέραμα γέρνω και χάνομε
Σε κάθε φύσημα της ζωής εδώ
Που το αύριο είναι κιμά πλάτη
Σαν ένα λουλούδι που το πνίγη
Η σκιά μιας ζωής
Ξεχασμένης από όνειρα πολλά
Σαν ένα γιάπη που φερνή πόνο
Σε κάθε μεριά της καρδιάς
Και για το αύριο που έρχεται αλλά εγώ
Γέρασα σύνταξη θα Πάρο άραγε πια
Μάλλον άλλη πήραν για μένα πια
Δούλεψαν σκληρά σαν την μέρα
Που η σημαία έτρεχε χανόταν σε κάθε γωνία
Ο χώρος τον σκλάβος
Τύμπανα παίζουν γα αυτούς που δεν έχουν μύρα πια
Γερνάν και στα σαρανταπεντε είναι γερή πια
Αίνο η άλλη ζούνε ξένοιαστα σε μια χώρα
Που δεν αναζητά μονάχα ξεχνά
Τους σκλάβους που την συντηρούν τώρα πια
Σαν ένα δάκρυ της πανάγιας
Που ωμός δεν πληρώνετε από το κράτος πια
Και βλέπει τον κάθε παπα να είναι δημοσίως υπάλληλος πια
Σαν την μύρα που δεν θα νιώσει ποτέ
Την αδικία γιατί το κράτος
Τους πονά όλους αυτούς τους αγαπά
Η σκλάβοι θα ψηφίσου πάλη
Αλήθεια γιατί να παν
Μα αν δεν παν θα βγουν τα αλλά πεδία
Που θα πάρουν την σύνταξη που δούλεψαν
Σκληρά
Τα τύμπανα σταματάν ........ησυχία γέλια πουθενά μονάχα μια μουσική από μια σκλάβα που πονά την έδιωξαν τώρα πια .Κανένας δεν την κοιτά δεν πληρώνετε από το κράτος τη άξια έχει πια .
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΦΙΛΟΞΕΝΗΣΕΣ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΣΟΥ ............ένας ταπεινός αγράμματος σκλάβος .
Φίλε μου ξερής πως σε εκτιμώ αλλά εδώ χωρίζουν η μοναχική δρόμοι μας σου εύχομαι να αλλάξεις κατή που δεν θα αλλάξει ποτέ .........αν θέλεις στύλε μια μαντινάδα να την βάλλω στο δικό μου μπλοκ ........έτσι για να σε θυμάμαι ................υποκλίνομαι
ΝΙΚΟΣ
Αγαπητέ Μίμη
Διανύοντας αυτή την ιστορική περίοδο, μου ήρθαν στο μυαλό αναμνήσεις από το παρελθόν. Θυμάμαι σε οικογενειακές συγκεντρώσεις εκεί γύρω στο 1970, όταν ήμουν 5-6 χρόνων τα σχόλια των δικών μου για ένα συγγενή ναυτικό που υπέστη ζημιές από την υποτίμηση της στερλίνας και το αναπάντεχο του γεγονότος, επίσης τα πρώτα χρόνια στο δημοτικό μετά το 1970 μου έχει μείνει στη μνήμη ότι το δολλάριο είχε 30 δραχμές και η λίρα αν δεν κάνω λάθος 350 σταθερά. Ήταν η περίοδος του Bretton Woods με τις σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες ή καλύτερα το σχήμα του φιδιού αφού υπήρχε διακύμανση +-1%. Όμως μπορούσε ένα κράτος σε συνεννόηση με το ΔΝΤ να προχωρήσει σε εφ’ άπαξ υποτίμηση του νομίσματος του, αυτό έκανε η Βρετανία το 1968 υποτιμώντας τη στερλίνα κατά 20% και σε αυτό προφανώς αναφέρονταν οι συγγενείς μου και στις ζημιές των αποταμιεύσεων από τη θάλασσα του ναυτικού συγγενή μας. Η Ελλάδα μετά την κατά 50% υποτίμηση της δραχμής το 1953 προσδέθηκε στη συμφωνία και απέκτησε νομισματική σταθερότητα. Η κάθε χώρα ήταν υποχρεωμένη να πουλά και αγοράζει συνάλλαγμα ή χρυσό έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η συναλλαγματική σταθερότητα, σε περίπτωση που δεν το πετύχαινε δανείζονταν από το ΔΝΤ. Απαραίτητη προυπόθεση βέβαια για να είναι βιώσιμη η σταθερότητα ήταν ο έλεγχος στις κινήσεις κεφαλαίων και ο αυστηρός έλεγχος της λειτουργίας των χρηματοπιστωτικών συστημάτων. Η κίνηση συναλλάγματος από χώρα σε χώρα αφορούσε μόνο πληρωμές εμπορευμάτων, υπηρεσιών και άμεσων επενδύσεων. Έτσι οι κεφαλαιακές ροές από χώρα σε χώρα μέχρι τις αρχές του 70 ήταν μόλις 2 φορές του όγκου του διεθνούς εμπορίου.
Όμως οι ΗΠΑ από πλεονασματικές στο εμπορικό ισοζύγιο έγιναν ελλειμματικές και έχοντας επιπρόσθετα στα χρόνια του 60 τον πόλεμο του Βιετνάμ άρχιζαν να κλέβουν οπώρας δηλ. άρχιζαν να τυπώνουν δολλάρια. Όταν τους κατάλαβαν, το 1971 έπαψαν τη μετατροπή χρυσού-δολλαρίου, υποτίμησαν το νόμισμά τους και τελικά μετά το 1973 όλες οι χώρες πέρασαν στο καθεστώς των κυμαινόμενων ισοτιμιών.
Επειδή τελευταία ακούω πολλά αναθέματα για το νεοφιλελευθερισμό, το Reagan τη Thacher κλπ, κάποιους δεξιούς, πασόκους άκριτα να υιοθετούν τον Κέυνς νομίζω ότι πρέπει να γνωρίζουμε την ιστορία και την πραγματική κίνησή της, αυτή η πράξη του κατά δήλωσή του κευνσιανού Νίξον ήταν η αρχή της απορρύθμισης των αγορών, για αποφυγή παρεξηγήσεων αυτοπροσδιορίζομαι ως σοσιαλιστής και όχι φιλελεύθερος ούτε κευνσιανός. Μέχρι τότε ο συναλλαγματικός κίνδυνος ήταν κρατικός και οι παραγωγοί δεν τον λάμβαναν υπόψη τους ως δρώντα υποκείμενα, από τότε έχουμε μία sui generis ιδιωτικοποίηση του συναλλαγματικού κινδύνου. Στο εξωτερικό εμπόριο έπρεπε να ληφθεί υπόψη, αρχίζοντας μία σειρά από ανταγωνιστικές υποτιμήσεις νομισμάτων, κατέστη ανάγκη οι εισαγωγείς-εξαγωγείς να διατηρούν ένα πορτοφόλι από πολλά νομίσματα ώστε να κάνουν αντιστάθμιση κινδύνου, παράγοντας που αύξησε τις διεθνείς κεφαλαιακές ροές χωρίς αντίστοιχη αύξηση των εμπορικών συναλλαγών. Πολλοί πονηροί βλέποντας που πηγαίνουν τα πράγματα άρχιζαν προκαταβολικά να στοιχηματίζουν σε υποτιμήσεις νομισμάτων και παρακάμπτοντας, στα όρια της νομιμότητας ή βρίσκοντας παράνομες τρύπες, τα χρηματοπιστωτικά εμπόδια άρχισαν να βγάζουν κέρδη. Έτσι τα κράτη βρέθηκαν στην ανάγκη του βραχυχρόνιου δανεισμού σε συνάλλαγμα για να διατηρούν συνθήκες συναλλαγματικής σταθερότητας γεγονός που καθιστούσε πλέον τα εμπόδια στις κεφαλαιακές ροές αναχρονισμό. Πάνω σε αυτό το έδαφος, και λειτουργώντας ως επιπρόσθετος πληθωριστικός παράγοντας το πετρέλαιο, στη δεκαετία του 1970 οι κυβερνήσεις προσπαθούσαν να δράσουν αντικυκλικά με κευνσιανές πολιτικές δημοσιονονομικής επέκτασης προκαλώντας στασιμοπληθωρισμό σε ένα περιβάλλον έντονης νομισματικής αστάθειας. Ήταν εύκολο πλέον με τα μοντέρνα οικονομικά της προσφοράς και τη μείωση των φόρων να επικρατήσουν οι νεοφιλελεύθερες ιδέες και η περαιτέρω απορρύθμιση με τις κεφαλαιακές ροές σήμερα να είναι σε καθημερινή βάση εκατονταπλάσιες του ανταλλαγών αγαθών και υπηρεσιών και των άμεσων επενδύσεων.
Με αυτά Μίμη δεν θέλω να υποστηρίξω την αναχρονιστική επιστροφή σε ένα περιβάλλον φραγμών στην κίνηση των κεφαλαίων και για να πάμε ένα ταξίδι έξω να χρειαστεί να κρύβουμε συνάλλαγμα. Όμως θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι η γενεσιουργός αιτία των κερδοσκοπικών κινήσεων κεφαλαίων, των πάσης φύσεως προιόντων αντιστάθμισης κινδύνου δεν βρίσκεται τόσο στο 1980 όσο στο 1971. Δεν χρειάζονται χιλιάδες ρυθμίσεις και κανονισμοί για να χαλιναγωγηθεί η κερδοσκοπική ροή κεφαλαίου και να φτιάχνουμε γραφειοκρατίες. Χρειάζεται απλά σε ένα περιβάλλον όπου κεφάλαια και άνθρωποι κινούνται ελεύθερα, γεγονός που το καθιστά δύσκολο, μία συναλλαγματική σταθερότητα, ένα νέο καθεστώς σταθερών ισοτιμιών, μία κοινωνικοποίηση του συναλλαγματικού κινδύνου σε global επίπεδο ή ηπειρωτικό επίπεδο. Για να γίνει όμως αυτό απαιτείται συγχρονισμός των οικονομικών πολιτικών των μεγάλων κρατών, να πάψει προοδευτικά το δολλάριο να είναι η κεντρική νομισματική μονάδα των ανταλλαγών, να πάψει δηλ. ο υπόλοιπος κόσμος να χρηματοδοτεί ακούσια την ευημερία και τους ιμπεριαλιστικούς τυχοδιωκτισμούς των ΗΠΑ, πράγματα καθόλου εύκολα δυστυχώς.
Νίκος από Πειραιά
Αναφέρομαι στην συνέντευξη στον Κώστα Στούπα, του Capital.gr http://www.capital.gr/gmessages/showTopic.asp?id=853691&pg=2&pid=856695#post_856695
που καλύπτει και τα κύρια θέματα της εδω συνομιλίας...
Η συνέντευξή σου Μιμη ήταν καλή και κάλυψε γενικά τα θέματα των ερωτήσεων... Ασφαλώς δεν έγινε για να συμβουλέψει Traders που πίστεψαν οτι θα βγάζουν το ψωμί τους μόνο με το να πουλάνε και να αγοράζουν μετοχές...
Υπάρχουν ασφαλώς ελλείψεις για το τι μέλει γενέσθαι...
Θεωρώ ότι θα έλθει και άλλη κρίση και αυτή των πιστωτικών κρατών φαίνεται ότι είναι η πλησιέστερη...
Να διευκρινιστεί όμως ότι οι κρίσεις δεν προέρχονται τόσο απο τον πρωτογενή τομέα, την βάση δηλαδή του προβλήματος, αλλα απο το πως αυτός ο τομέας μεγενθύνεται με τα σύγχρονα χρηματοοικονομικά προιόντα (παράγωγα) και την χρήση τους...
Η στεγαστική κρίση π.χ. θα ήταν πολυ μικρότερη εάν δεν είχε μεγεθυνθεί σε τεράστια φούσκα με τα CDS (Credit Default Swaps) και δεν είχε αγνοηθεί ο συστημικός κίνδυνος...
Είναι σαν τις πυρκαγιές... Όλοι σφαλίζουμε το σπίτι μας για μια πυρκαγιά αλλά αν καταστραφεί η μισή πόλη απο πυρκαγιά κανείς δεν θα αποζημιωθεί...
Καμία ασφαλιστική δεν θα έχει την δυνατότητα παρά τα αντασφαλιστήρια να αποζημιώσει όλη την καταστροφή.
Επιπλέον, η τρέχουσα κρίση είναι αποτέλεσμα της χρήσης των παραγώγων οχι απλά για την κάλυψη κινδύνων αλλά για την χρήση τους ως πρωτογενούς προϊόντος για την αποκόμιση οφέλους...
Έτσι απο την μια είχαμε τους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ να λένε στις στεγαστικές τράπεζες μεσω των μηχανισμών που διέθεταν, όπως οι Fannie Mae και η Freddy Mac, “δώστε δάνεια στο λαό να πάρει σπίτι…” και απο την άλλη είχαμε τους Ρεμπουπλικάνους να εξωθούν του τραπεζίτες (επενδυτικές τράπεζες) να διαμορφώνουν ολοένα και εξυπνότερα προιόντα και να τα προωθούν μόνο και μόνο για τις προμήθειες αυξάνοντας όμως ταυτόχρονα και πολυ επικίνδυνα τον γενικό δανεισμό..
Επομένως, το κακό ερχόταν ταυτόχρονα απο δυο δρόμους αλλά για διαφορετικούς λόγους...
Κάποια στιγμή η Ρεπουμπλικανική (τραπεζική κερδοσκοπική ασυδοσία) συναντήθηκε με τον Δημοκρατισμό λαϊκισμό (στεγαστική ασυδοσία) και το αποτέλεσμα ήταν μια έκρηξη μεγατόνων που σήμερα μας επηρεάζει σε διάφορους εξελισσόμενους κύκλους όπως ακριβώς θα μας επηρέαζαν οι κύκλοι της ραδιενέργειας που φέρνουν τον θάνατο κατά περιόδους, ανάλογα με το είδος της βλάβης που δημιουργήθηκε...
Το γεγονός οτι η τρέχουσα κρίση είναι πολυ μεγάλη οφείλεται επομένως στο οτι τα αποτελέσματα δυο διαφορετικών ενεργειών συναντήθηκαν...
Είναι όμως γνωστό οτι ο δανεισμός μέσω πιστωτικών καρτών δεν τιτλοποιείται διότι προσφέρει έναντι του κινδύνου αδυναμίας εξόφλησης, το μαξιλάρι του πολύ υψηλού επιτοκίου...
Τα στεγαστικά δάνεια σε αντίθεση τιτλοποιούνται κατά κόρον και αυτές τις μέρες οι Ελληνικές τράπεζες Eurobank και Πειραιώς έχουν ανακοινώσει την τιτλοποίηση των στεγαστικών τους δανείων αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ για να αυξήσουν την ρευστότητά τους, πράγμα που περνά απο όλους απαρατήρητο αφού όλοι σχεδόν ασχολούνται εντέχνως με το Βατοπέδιο και τις λοιπές ελαφρότητες της επαρχιώτικης Ελληνικής κοινωνίας...
Απο την στιγμή που ένας τύπος δανείου δεν γίνεται η αιτία να διαμορφωθούν επάνω του τεράστιοι όγκοι πίστης και δραστηριότητας, εν είδη πυραμίδας, τότε οι κίνδυνοι είναι μικρότεροι αλλά οχι ασήμαντοι...
Άρα οι επόμενες κρίσεις δεν θα είναι με τα σημερινά δεδομένα το ίδιο συγκλονιστικές.
Έχουμε όμως την τρέχουσα κρίση σε εξέλιξη...
Αν δούμε το ποτήρι μισογεμάτο τότε θα καταλάβουμε οτι όσοι επηρεαστήκαμε απο την κρίση είχαμε ταυτόχρονα και έναν μηχανισμό ασφάλειας... που μας σταμάτησε απο το να πέσουμε στον γκρεμό...
Αν δεν είχαν αρνηθεί π.χ. το καλοκαίρι την σωτηρία στην Lehman Brothers ισως η κρίση να υπέβοσκε ακόμα μερικούς μήνες και να ήταν ακόμα ποιο τραγική οταν θα ξεσπούσε...
Αν δεν είχαμε εδώ στην Ελλάδα πέρυσι το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων με την συνέργια του Υπουργείου Οικονομικών και των άσχετων διοικητών των συνταξιοδοτικών Ταμείων, θα είχαμε στην κυριολεξία καταστρέψει το ασφαλιστικό μας σύστημα απο την ρίζα... Δεν θα είχαμε πτωχεύσει απλά... Θα ήμασταν ήδη νεκροί... και για τους νεκρούς «ουκ έτσι λύπη μηδέ στεναγμός...»
Μας διαφεύγει όμως οτι το μεγαλύτερο πρόβλημα απο την τρέχουσα κρίση είναι η κατά ενισχυμένη αναλογία συρρίκνωση της πραγματικής οικονομίας...
Τι σημαίνει αυτό;
Οταν είχαμε συνεχή αύξηση της πραγματικής οικονομίας αυτή γινόταν με φρούδες εκτιμήσεις και ψεύτικες πιστώσεις διοτι κανείς δεν θα μπορούσε να πληρώσει το τελικό κόστος της παραγωγής.... Οι Αμερικανοί πλήρωναν τον πόλεμο του ΙΡΑΚ μέσω του υπερελλείμματος (Δες την καταπληκτική αντιστοιχία του ετήσιου ελλείμματος με το κόστος του πολέμου) ενω μετέφεραν ταυτόχρονα ένα τεράστιο μέρος αυτού του ελλείμματος στους Ευρωπαίους και τους Κινἐζους μέσω της πώλησης των διεγερτικών σύνθετων επενδυτικών προιόντων τους.
Η πραγματική οικονομία αύξανε σε ένα βαθμό αλλά τα παράγωγά της, που λειτουργούσαν σαν το καρότο της, διογκωνόντουσαν κατά πολύ περισσότερο λόγω ισχυρής μόχλευσης.
Τώρα που τα παράγωγά της ξεφούσκωσαν, η πραγματική οικονομία καλείται να μειωθεί παραπάνω απο μια κατ’αναλογία σχέση και να γίνει αρνητική... (να οδηγηθεί σε υπανάπτυξη...)
Όσοι παίζουν με παράγωγα γνωρίζουν την τραγική αλήθεια για την μόχλευση... Είτε γίνονται πλούσιοι εν μια νυχτί είτε χάνουν και το παντελόνι τους... Μπορεί τα παράγωγα να μην είναι ρουλέτα αλλά είναι οπωσδήποτε προϊόντα καζίνου ή έστω χαρτοπαιχτικής τεχνικής...
Έχουμε λοιπόν να δούμε αρνητικά αποτελέσματα στην πραγματική οικονομία ενώ κανονικά θα έπρεπε να βλέπαμε μόνο περιορισμό αύξησης της παραγωγικής δραστηριότητας... (Μερικοί αθεράπευτα θεωρητικοί των παραγώγων θα ισχυριστούν οτι έχουμε zero sum game και κάποιοι άλλοι πλούτισαν... Τους καλώ λοιπόν να υποδείξουν αυτούς που πλούτισαν... Η απάντηση είναι γνωστή αλλά ξεφεύγει απο την τρέχουσα ανάλυση)
Αυτό το αγνοούν όλοι και δεν το αναφέρεις ούτε συ Μίμη...
Το σκεπτικό αυτό μας οδηγεί σε δυο προοπτικές για την έξοδό μας απο την τρέχουσα κρίση...
Είτε θα πρέπει να φορτσάρουμε σε παραγωγικές επενδύσεις όπως π.χ οι ΑΠΕ που θα μας φέρουν αντιμέτωπους με την χρήση νέων τεχνολογιών και επομένως σε μία νέα βιομηχανική και επιστημονική επανάσταση, είτε να φτιάξουμε γρήγορα –γρήγορα νέες τιτλοποιήσεις και παράγωγα που θα μας οδηγήσουν σε νέες φούσκες...
Η άποψή μου είναι ότι θα αναγκαστούμε να κάνουμε και τα δύο και νέες φούσκες να φτιάξουμε που θα σκάζουν παρακάτω και νέες τεχνολογίες που θα προωθούμε και θα επωφελούμαστε απο αυτές...
Όμως όλα αυτά χωρίς καθόλου να λάβουμε υπ’οψιν άλλες συνθήκες που διαμορφώνονται απο την λογική των συγκοινωνούντων δοχείων...
Όλες οι οικονομίες σήμερα, λόγω της παγκοσμιοποιημένης συσχέτισής τους, κινούνται απο την πλέον ανεπτυγμένη στην λιγότερο ανεπτυγμένη και η ταχύτητα της ροής αυτής είναι η ζωοδότρα δύναμη της ανάπτυξης...
Ο άγγελος αυτός της ανάπτυξης είναι φυσικό να χάνει την δυναμική του κατά καιρούς και να ξεκινά απο ένα άλλο σημείο ισορροπίας...
Αν σκεφτούμε τα κύματα... είναι και αυτά ροή ύδατος αλλά όπως έρχονται κατά την παραλία έτσι και πισωγυρίζουν έως ότου ηρεμήσουν...
Κάποια όμως στιγμή θα πλησιάσουμε στο σημείο ισορροπίας, το σημείο δηλαδή της απόλυτης ένδειας παρά τον όποιο πλούτο μας...
Θα είμαστε πλούσιοι αλλά ταυτόχρονα και δυστυχείς διότι δεν θα έχουμε ορμή για νέους στόχους που φέρνει την προσμονή, την χαρά και τη ευτυχία... Θα είμαστε τότε πράγματι αξιολύπητοι σε παγκόσμια κλίματα...
Θα είμαστε όμως;
Η άποψη μου είναι οτι αυτό θα είναι το σημείο έναρξης μιας νέας εποχής τεχνολογικά άλλων ανθρώπινων επιτευγμάτων που όμως θα φέρουν δυστυχώς, μία νέα ανισορροπία, αλλα και ένα νεο όραμα για το μέλλον του ανθρώπου...
Αν δούμε με αυτό το σκεπτικό τον κόσμο μας, αντιλαμβανόμαστε την χρησιμότητα των σημερινών καταστάσεων και την σπουδαιότητά τους στην αναζωογόνησή μας...
Πριν αρκετά χρόνια και υπό παρόμοιες συνθήκες ισως να οδηγούμεθα σε πυρηνικό πόλεμο...
Σήμερα ευτυχώς τα βολεύουμε με τις φούσκες και τραβάμε μπροστά ταραγμένοι αλλά ζωντανοί και με σφιγμένα χείλη για τον επόμενο σταθμό στην πορεία της ζωής μας... διότι αυτή ακριβώς είναι η μοίρα του ανθρώπου να πορεύεται προς την Ζωή... μερικοί την αποκαλούν Θείον άλλοι Θεό... αρκετοί πρόγονοί μας, ζωοδότη Ήλιο...
Panagioti
Exairetiki I prosegisi. Isos edo tairiazei afto pou eihe pei kapote o J. K. Galbraith. “Iparhoun duo eidon oikonomologoi. Aftoi pou den gnorizoun ti tha simvei kai aftoi pou den gnorizoun oti den kseroun tipota”. Afto to statement efarmozete stin pleionotita tou kai stous ipoloipous rolous tou sistimatos (traders, managers etc). Kai gia na kleiso, apla simplironontas mia skepsi stin teleftea sou paragrafo. Opos elege kapote, palaia, tote pou ta hronia itan pio agna, kapoia paravoli “Eisai sigouros oti teléis na deis to fos? Giati an anoiksoun ta matia, den ksanakleinoun”. Afieromeno stous monahikous "Don Kijotes del sistema" alla kai tis zois, pou ehoun ta kotsia na poun NAI sto Fos.
PS: Endiaferon shetika me tin trehousa katastasi ehei to vivlio tou Michael Lewis, gnostou apo to Liar's Poker, "Panic: The Story of Modern Financial Insanity".
@likos:
Τον Εφραίμ ερώτηξα
ήντα Θεό πιστεύγει
και μου 'πε πως ο διάολος
όταν τον δει μισεύγει
@nikos_11_11_64
Εύστοχες παρατηρήσεις. Αυτή η προωθημένη "κοινωνικοποίηση" της συναλλαγματικής και χρηματοοικονομικής σφαίρας απαιτεί ένα οικουμενικό λογιστικό νόμισμα αναφοράς όπως περιγράφω και στο "Θηλυκό Πόκερ".
Παναγιώτη, αυτή τη στιγμή προετοιμάζονται μεθοδικά οι επόμενες φούσκες και κρίσεις που θα έχουν επιπλέον χαρακτηριστικά και δημοσιονομικής κρίσης. Τα παράγωγα έχουν μεν το χαρακτήρα στοιχήματος zero sum game στο επίπεδο της κάθε συναλλαγής αλλά συνολικά όπως εξελίχθηκαν γίνονται δύναμη "μαζικής καταστροφής" αφού πολλαπλασιάζουν το συστημικό ρίσκο. Βάλε στον υπολογισμό σου και την κρίση υπερπαραγωγής (βλέπε αυτοκινητοβιομηχανία) του Καρόλου Μαρξ όπως την παρουσιάζω το "Λευκό Κοτσύφι". Ο Κάρολος βλέπει πιο μακριά και σύνθετα όχι μόνο από τους "μαρξιστές" αλλά και από πολλά "αμερικάνικα" Νόμπελ που εκστασιάζουν τον ελληνικό επαρχιωτισμό.
Μίμη καλοί ήσασταν και οι δύο, όπως και τα σχόλια που διάβασα πάρα πάνω, αλλά δεν με πείθει πλέον οποιαδήποτε ανάλυση που βασίζεται σε λογικές που περιγράφουν την κρίση με οικονομοτεχνικούς όρους και την λύση της με παραλλαγές του New Deal.
Είδα σήμερα στην τηλεόραση 45.000 άτομα κατά τον τηλεπαρουσιαστή, να σπεύδουν σε κάποια πόλη της Αμερικής , σε κάποια μεγάλη φάρμα , να βγάζουν πατάτες από το έδαφος με τα χέρια, απ'αυτές που έμειναν πίσω από τις συλλεκτικές μηχανές, μετά την ανακοίνωση του φάρμερ, ότι αυτό μπορούσαν να το κάνουν ελεύθερα.
45.000 άνθρωποι Μίμη, πήγαν να βγάλουν πατάτες, με τα χέρια.
Αν είναι δυνατόν. Μου θυμίζει την εποχή της κατοχής.
Είχα δεί στην θεσ/νίκη τους συνταξιούχους να σπρώχνονται για ένα μπουκαλάκι γάλα και να παίρνουν στην Ξάνθη ρύζι από τους ρυζοπαραγωγούς, αλλά αυτό δεν το φανταζόμουν.
45.000 άνθρωποι είναι μια πόλη σαν τον Βόλο, είναι οιωνός για το τι θα δούμε την επόμενη περίοδο.
Μίμη και Νίκο Παπανδρέου, ο λόγος για τον οποίο δεν πιστεύω πλέον ότι μπορεί να κάνει οποιοδήποτε New Deal, είναι ότι εκείνο στηρίχθηκε σε ένα κίνημα , αυτό του καταναλωτισμού.
Σήμερα δεν βλέπω ποιό κίνημα θα στηρίξει την απαραίτητη οικονομική επέκταση που χρειάζεται για να ζήσει η καπιταλιστική μηχανή.
Νομίζω ότι θα πάμε σε κίνημα τύπου Μάη του 68, που θα γεννήσει μια νέα κουλτούρα κοινοβιακής συγκρότησης της κοινωνίας, ελεύθερου χρόνου και χαμηλότερης κατανάλωσης, ενέργειας, τροφίμων και άλλων βασικών ειδών.
Προφανώς θα καταλάβει κατασχεμένα σπίτια και θα επιβάλει νέα συνταγματικά δικαιώματα.
Τα φαινόμενα αυτά , όπως και η θέρμη με την οποία ο λαός αγκαλιάζει τους Ρομπέν των Σούπερ Μάρκετ, μας λένε ολοκάθαρα, τι πρέπει να περιμένουμε.
Η κοινωνία έχει ανάγκη από μια νέα οργάνωση, με κεντρικό στοιχείο την κοινωνική αλληλεγγύη και δεν νομίζω ότι πείθεται πλέον ότι αυτή θα επιτευχθεί από την νεκρανάσταση της καπιταλιστικής μηχανής, μέσα από πακέτα στήριξης των πιστωτικών ιδρυμάτων και την ανασυγκρότηση της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας, που μέχρι τώρα ήταν ο κινητήρας της.
Καλή είναι η προσέγγιση της "πράσινης ανάπτυξης", αλλά δεν νομίζω ότι θα προλάβει να "γίνει" η απάντηση στην κρίση.
Νομίζω ότι οι αναπτυγμένες χώρες, θα αποδείξουν ότι εκτός από την οικονομική δύναμή τους, έχουν και μια άλλη δύναμη. Αυτή της εναλλακτικής κουλτούρας, της πολιτικής δημοκρατίας.
Χωριάτης
Πολλες οι αφορμες για σχολιο στην αναρτηση αυτη.
Νικο, ευχαριστω για το κειμενο σου γιατι ηταν κατι σαν ενα μινι μαθημα συναλλαγματικης ιστοριας. Θα ηθελα ομως να ρωτησω, αν η δημιουργια Ευρωπαικων ομολογων που προτεινει ο Μιμης, δεν θα ηταν ενα βημα προς αυτο που λες; Δηλαδη στο να σταματησει ο υπόλοιπος κόσμος να χρηματοδοτεί ακούσια την ευημερία και τους ιμπεριαλιστικούς τυχοδιωκτισμούς των ΗΠΑ;
Παναγιωτη, μου αρεσε πολυ η παρεμβαση σου και με εβαλε σε σκεψεις. Ειμαι και εγω της γνωμης πως ο δρομος προς τα εμπρος ειναι να κανουμε παραγωγικές επενδύσεις όπως π.χ οι ΑΠΕ που θα μας φερουν μπροστα σε νεες τεχνολογιες. Αλλα αυτο δεν ειναι και το Φως; η Τεχνολογια; η Φωτια που μας εδωσε ο Προμηθεας; Εχεις απολυτο δικιο, κι αν κανουμε λιγα βηματακια πισω ή αν χανουμε λιγο το ρυθμο μας, στο προγραμμα ειναι και αυτα, μας βοηθουν να ξαναβρουμε την πορεια μας.
Και αφου πιασαμε τετοια κυματα, θα ηθελα να βαλω και ενα ημι-φιλοσοφικο ερωτημα. Ειναι η επιλυση του ενεργειακου και η χρησιμοποιηση αυτοματισμων το κλειδι, για να μπορεσουμε να εχουμε καποτε τον ελευθερο χρονο των Αθηναιων της κλασικης εποχης; Για να μπορεσουμε να ασχοληθουμε περισσοτερο με υψηλοτερα πραγματα οπως η Πολιτικη, η Φιλοσοφια τα Ανωτερα Θεωρηματα και η Τεχνη. Ή μηπως χρειαζεται και κατι αλλο;
Μιμη, σε ευχαριστω πολυ για ολα τα πρωινα που με τα mp3 σου, στο δρομο για τη δουλεια, με βαζεις σε σκεψεις. Μου ελειψαν πολυ ολα αυτα τα εβδομαδιαια φροντιστηρια και ειναι αληθεια πως χωρις αυτα, το ιστολογιο σου δεν ειναι το ιδιο.
Επισης, παρακολουθησα την παρουσιαση του TV Χωρις Συνορα και μου αρεσε αρκετα ο διαλογος που εγινε. Δεν την ειδα ομως αναρτημενη εδω. Συμφωνω παντως πως και οι δυο σας δεν πρεπει να εγαταλειψετε τα παραδοσιακα Μεσα Ενημερωσης γιατι υπαρχει αλληλεπιδραση.
Θεληση μου ακομα, ειναι μια μερα ο Νικος να ξεπερασει τα του ονοματος του και να μπει στη Βουλη. Καλος ο ρολος του Αλ Γκορ αλλα οι επιφανεις ανδρες πρεπει να περνουν μερος και στις αποφασεις.
Ανάρτηση Σχολίου