Παρασκευή, Μάρτιος 20, 2009
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναγνώστες
Vidcasts
mimis.gr
Ενημερώσεις στο FriendFeed
Πολιτικοί & Πολίτες συνεργάζονται
Το ιστολογιο μεσω email
ΟΙ ΑΠΟΠΑΝΩ
Το Χαμένο Μπλουζ
Ιδεες & Μουσικες του Κοσμου
REC (on)
Σταχυολόγοι
adeligia.net
πηγή Βουλής
re-public: re.imagining democracy
e-rooster.gr
Συνδεσεις
Εγγραφή στο
Αναρτήσεις
Σχόλια
Feeds
Όλα μαζί στο friendfeedΠαλαιoτερα Θεματα
-
►
2008
(70)
- ► Δεκέμβριος (8)
- ► Σεπτέμβριος (4)
- ► Φεβρουάριος (6)
- ► Ιανουάριος (8)
-
►
2007
(53)
- ► Δεκέμβριος (4)
- ► Σεπτέμβριος (7)
- ► Φεβρουάριος (1)
- ► Ιανουάριος (3)
Για Μένα
Κείμενα με άδεια:
Creative Commons BY NC SA 3.0 (GR)
7 σχόλια:
Μίμη, επιτέλους, η άποψη ότι πρέπει να τα δίνουμε στους δημόσιους υπαλλήλους για να αγοράζουν περισσότερο γάλα και να... βοηθήσουμε την αγορά και την οικονομία, είναι άθλια. Την ανέφερε κάπως αμήχανα και ο Παπασπύρου (όταν βλέπω αυτούς τους "συνδικαλιστές" στην τηλεόραση ή ακούω στο ραδιόφωνο, μονίμως βλαστημάω).
Θα πρέπει δηλαδή όλοι οι υπόλοιποι που δεν είμαστε στο δημόσιο, που τα εισοδήματά μας δεν αυξάνουν και ούτε καν το επίδομα των 500 ευρώ δεν θα πάρουμε, που το εισόδημά μας αντίθετα μειώνεται ή ακόμη και για χιλιάδες χάνεται, να φορολογηθούμε ή να χρεωθούμε ως κράτος για να αγοράζουν περισσότερο γάλα οι δημόσιοι κηφήνες (όπως αναφέρουν, ότι δεν θέλουν να γίνουν, οι πιλότοι της Ολυμπιακής – προς τιμή τους) και να σωθούμε από την κρίση; Αλήθεια τι πολιτική αλητεία – για να το πω έτσι ωμά – από εσάς στο ΠΑΣΟΚ. Ευτυχώς που κρατάτε τον λαϊκισμό σε χαμηλούς τόνους γιατί ξέρετε ότι ο κόσμος έχει πια αρχίσει να συνειδητοποιεί και να θυμώνει. Για πες μου, γιατί να μην δοθούν τα επιδόματα και έκτακτη οικονομική ενίσχυση στους χαμηλόμισθους του ιδιωτικού τομέα και στους ανέργους για να αγοράζουν αυτοί περισσότερο γάλα και να σώσουμε την αγορά από την κρίση – που τα έχουν περισσότερη ανάγκη;
Ακούω να μιλάνε ότι η κυβέρνηση «πάγωσε τους μισθούς των εργαζομένων», λες και αυτό αφορά όλους. Αλλά έτσι είναι σε αυτήν την χώρα και από τα ΜΜΕ που το αναπαράγουν, είσαι εργαζόμενος μόνο αν είσαι στο δημόσιο. Οι όλοι άλλοι μισθωτοί απλά έχουν ατυχήσει και δεν θα γίνουν «εργαζόμενοι» παρά μόνο αν καταφέρουν και αυτοί να τρυπώσουν στο δημόσιο ώστε να έχουν σοβαρή εκπροσώπηση στα κόμματα εξουσίας με τον Παπασπύρου. Ελπίζω να μην τον δω κάποια στιγμή βουλευτή ή οτιδήποτε άλλου είδους στέλεχος ή αξιωματούχο να προσπαθεί να διαφεντέψει από κάποια θέση την μοίρα μας σε αυτή την χώρα. Γιατί αλίμονο μας.
Άκουσα τον Χρυσοχοΐδη χθες να λέει ότι ο Μάνος χαίρεται όταν «μαστιγώνεται η κοινωνία». Ακριβώς αυτό είναι το πνεύμα σας και το εκφράζουν και οι καλύτεροί σας. Η κοινωνία, για σας, είναι ο Παπασπύρου, δηλαδή τα δημόσια πράσινα παιδιά σας, τα παλιά και τα επόμενα. Όταν αναφέρεστε στην κοινωνία αυτά και μόνο έχετε στο μυαλό σας. Όλοι οι υπόλοιποι μονίμως σας διαφεύγουν.
Εξυπνάδες τώρα, να αρχίσει η ΕΕ να κόβει χρήμα για να σωθούμε από την κρίση. Που τα βρίσκεις αυτά και πως τα αιτιολογείς; Ότι για να σωθούμε από την κρίση πρέπει να χάσουν τις οικονομίες τους – όλοι όσοι έχουν κάποιες μετά από 20 και πλέον χρόνια δουλειάς; Για να μην έχει το κράτος χρέη ή να τα μειώσει τεχνητά, για να μπορεί να χρηματοδοτεί το ταμείο «προνομιακής ανεργίας» και διαφθοράς που λέγεται Ελληνικό Δημόσιο; Κράτα ευρουλάκι μου, μακριά από τους άθλιους λαϊκιστές του Ελληνικού πολιτικού συστήματος. Γιαυτό αισθάνθηκα τεράστια ανακούφιση όταν μπήκαμε στην ΟΝΕ. Ευτυχώς που η ΕΕ δεν θα κάτσει να ακούει εσάς στο ΠΑΣΟΚ και τους λαϊκισμούς σας. Λες και είμαστε όλοι δημόσιοι υπάλληλοι που όλο και κάπως θα τα βγάλουν πέρα αφού κάποιοι άλλοι πάντα θα πληρώνουν το μάρμαρο. Άντε από δω.
Ευτυχώς στις Ευρωεκλογές ξέρω τι θα ψηφίσω και μακάρι να το ξέρω εξίσου καλά και στις επόμενες βουλευτικές. Επιτέλους και μερικοί άνθρωποι στο πολιτικό σκηνικό που σκέπτονται όπως και εγώ που έχουν μέθοδο, που έχουν σύστημα. Που έχουν κοινή λογική. Και θα μπορούσες να είχες την λεβεντιά του Πάγκαλου (βρε κακομοίρη) και να χαιρετήσεις την νέα πολιτική προσπάθεια. Αλλά ούτε και ο ίδιος ξέρεις τι θέση να πάρεις. Πάντα έτσι θα είσαι με μόνο κάποιους θεατρινισμούς όταν θα πρέπει να πάρεις θέση και με μοναδικό σου θέμα, οτιδήποτε κι αν λες, τον Μίμη.
Και να το πω να το ξέρετε εκεί στο ΠΑΣΟΚ, μετά από την απόλυτα φαιδρότητα που απέδειξε η κυβέρνηση τον περασμένο Σεπτέμβρη θα μου ήταν εντελώς αδύνατον να την ξαναψηφίσω. Δεν έχω καμιά διάθεση να ξαναδώσω την ψήφο μου στον Καραμανλή, στον Αβραμόπουλο (να βουλιάζει η δημόσια υγεία και αυτός να θεωρεί ότι το έργο του ολοκληρώθηκε), στον Παυλόπουλο και τους ανάλογους – να μην τους χαρακτηρίσω άσχημα γιατί παραμένουν οι κυβερνήτες μας, που εκλέχθηκαν και με την δική μου ψήφο. Μόνο για τον Χατζηδάκη θα ξαναψήφιζα αυτό το κόμμα αλλά ένας μόνος κούκος δεν αρκεί. Και τι θα ψήφιζα; Τι άλλο. Δεν μένει και τίποτα άλλο αν σκεφθείς ότι τα ΣΙΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ και ΚΚΕ είναι τα απόλυτα νούμερα που απλώς ξοδεύουν τον χρόνο μας και άρα αναγκαστικά θα ψήφιζα ΠΑΣΟΚ. Η αυτό ή λευκό. Προφανώς όχι γιατί εμπιστεύομαι τον ΓΑΠ που κάτι μεταφυσικό θα γίνει και θα φέρει τα πάνω κάτω, όπως έχεις αναφέρει μερικές φορές, αλλά απλώς ως πράξη απελπισίας. Και ίσως γιατί υποσχέθηκε ότι θα μας απαλλάξει από το φόρο στα ακίνητα.
@Periclis
Περικλή,
Με έβαλες σε σκέψεις όταν διάβασα τα σχόλιά σου.
Υπάρχουν στιγμές που σκέπτομαι με τον ίδιο τρόπο.
Και εγώ θεωρώ οτι πλέον το ΠΑΣΟΚ δεν είναι αντιπολιτευτικό κόμμα διοτι δεν υπάρχει πραγματικός αντιπολιτευτικός λόγος σε όσα λεει....
Πρακτικά δεν είδαμε ούτε την καθαρότητα των στελεχών ενός νέου και αναγεννημένου ΠΑΣΟΚ. Μια Κατσέλη και μια Διαμαντοπούλου δεν μπορούν να φέρουν την άνοιξη ούτε ένας Χατζηδάκης όπως σωστά λες στην ΝΔ.
Πραγματικά συμπαθώ πολύ αυτόν τον νεο πολιτικό, τον Χατζηδάκη, διότι είναι αμόλυντος και αγωνίζεται για όλους μας.
Δέχομαι το σκεπτικό σου για το κηφηναριό του δημόσιου τομέα. Δεν πιστεύω όμως ότι μια οικονομία και ένα κράτος μπορούν να επιβιώσουν χωρίς δημόσιο τομέα αλλά απο την άλλη το να χρησιμοποιείται ο δημόσιος τομέας για να μειώνει τεχνηέντως την ανεργία παει πολύ... είναι πραγματική ξεφτίλα...
Η θέση μου, όπως θα δεις σε άλλη νεώτερη ανάρτηση, είναι ότι το πάγωμα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων είναι αναγκαία κατάσταση που θα φέρει μέρος των κεφαλαίων προς αναδιανομή σε παραγωγικές εκφράσεις του ιδιωτικού τομέα... Το ελπίζω αλλα δεν είμαι και πολυ βέβαιος οτι θα συμβεί...
Οταν πάλι ακούω τον Χρυσοχοίδη, αυτόν τον σχετικά νεο πολιτικό, να λέει αρλούμπες όπως η αναφερθείσα για τον Μάνο αλλά και πολλές άλλες δεν ξέρω τι να πω... Με πιάνει απόγνωση...
Ο Χρυσοχοίδης νόμισε οτι έγινε αξιόλογος υπουργός όταν ανέλαβαν οι Αμερικανοί την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων...
Οταν μετά έφυγαν οι Αμερικανοί και συνειδητοποίησε ποια ήταν η πραγματικότητα, άρχισε να ψάχνει για δικαιολογίες στην ανικανότητα των διαδόχων του της ΝΔ.
Όμως δεν μπορεί η χώρα να παει μπροστά με το «έλα συ φύγε εσύ»
Το ΠΑΣΟΚ παραμένει ένα επαρχιώτικο πολιτικό σύστημα... Δεν λεει να εκσυγχρονιστεί στο σημείο της αντιπαράθεσης προγραμμάτων...
Αντιπαρατίθεται με ύβρεις. Αντιπαρατίθεται με προσβολές...
Όσο ποιο «μάγκας και πολλά βαρύς» θεωρεί ο κάθε πολιτικός του ΠΑΣΟΚ ότι είναι, τόσο ποιο προσβλητικός γίνεται απέναντι στην αντιπολίτευση...
Όσο για τα άλλα κόμματα τι να πει κανείς; Καλύτερα τίποτα...
Όμως θα πρέπει να προσθέσω Περικλή οτι όσο και αν διαφωνώ σε μερικά θέματα με τον Μιμη Ανδρουλάκη, σε πολλά, πάρα πολλά άλλα συμφωνώ διότι είναι ένας γνήσιος εκσυγχρονιστής αν και πολυ θεωρητικός...
Απο τους σημερινούς πολιτικούς και τους καθηγητές που έχουν γίνει βεντέτες, ο Μίμης γνωρίζει πολύ καλύτερα τα αίτια και τους μηχανισμούς της κρίσης και έχει προτάσεις για την αντιμετώπισή της.
Σε συνέντευξη του ΓΑΠ στο Έθνος και στην ερώτηση του τι θα κάνει με την μονιμότητα των Δημοσίων υπαλλήλων, μεταξύ άλλων, είπε:
Σήμερα όμως, υπό το καθεστώς του ακραίου κομματισμού η δημόσια διοίκηση υπολειτουργεί, αδικεί τον υπάλληλο, ενώ η κατάργηση της μονιμότητας θα σήμαινε απολύσεις (όπως γίνονται σήμερα οι προσλήψεις) μετά από «μπιλιετάκι» του τοπικού βουλευτή ή κομματικού παράγοντα. Αυτό θέλουμε;
Συνήθως αυτοί που προσλαμβάνονται με το "μπιλιετάκι" είναι άτομα με όνομα και επώνυμο, δηλαδή συγκεκριμένα πρόσωπα και για συγκεκριμένους λόγους (που επιδιώκουν ωφέλεια) και όχι ανώνυμοι με... κλήρο. Αν ήταν έτσι θα είχα προσληφθεί και εγώ στο δημόσιο όταν πριν από 20 χρόνια το επιδίωκα.
Αναρωτιέμαι λοιπόν πως θα μπορούσε να απολυθεί κάποιος με μπιλιετάκι. Με κλήρο και πάλι ή κάποιος που είχε προσωπικά με τον "κομματικό"; Γιατί δεν μπορείς να κάνεις ανώνυμες απολύσεις με το μπιλιετάκι και άλλωστε κάποιος έτσι απολυθείς θα μπορούσε και να διαμαρτυρηθεί. Δημοκρατία έχουμε και όχι την "δικτατορία με το μπιλιετάκι". Υπάρχουν νόμοι. Μια απόλυση μπορεί πάντα να είναι παράνομη. Αλλά καταλαβαίνουμε που εμμένει με τα ψευτοεπιχειρήματά του ο ΓΑΠ. Σε ποιους κλείνει το μάτι.
Εδώ κάποιοι για διάφορους λόγους... κλείσανε για βδομάδες την ακρόπολη, πρόσφατα, ως νυν ή πρώην συμβασιούχοι.
Ακριβώς. 'Αλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε.
Όπως λέει:
Απαιτείται όμως ορθολογική και χρηστή διαχείριση.
Και ο Καραμανλής αυτά έλεγε το 2004. Η ιστορία σε επανάλληψη.
Παναγιώτη δεν θέλω να ανοίξω συζήτηση για το πρόσωπο του Μίμη τον οποίο τον παρακολουθώ χρόνια και ενδιαφέρομαι παντα να τον ακούω. Κυρίως γιατί είναι μελετηρός, έχει καλή μνήμη και πολύ καλή ενημέρωση.
Ο στόχος μου δεν ήταν να του επιτεθώ αλλά να "περάσω" ένα μήνυμα.
Αλλά βεβαίως θεωρώ ότι έχει σοβαρούς περιορισμούς ως πολιτικός.
Προσωπικά προτιμώ ένα λόγο που είναι ευθέως αποτέλεσμα μιας προσπάθειας να εντοπισεις τα προβλήματα, να τα αναλύσεις και να καθορίσεις λύσεις. Ο Μάνος και ο Πάγκαλος π.χ. είναι προς αυτήν την κατεύθυνση. Για τον Μίμη η πραγματικότητα είναι απλώς ένα μέσο για να οδηγείται πάντα στον εαυτό του. Αυτήν είναι η εκτίμησή μου. Και αυτό, στην αληθινή πολιτική, είναι τελικά αδιέξοδο.
Άλλωστε ο ίδιος το έχει παραδεχθεί ότι είναι "θεωρητικός" και δεν κάνει για "επιχειρηματίας". Θα προσέθετα δεν κάνει και ως πολιτικός που πραγματικά πρέπει να πάρει αποφάσεις και να δώσει λύσεις.
Δεν μπορείς να έχεις ειρήνη με όλον τον κόσμο όταν πρέπει να οδηγηθείς σε λύσεις και αποφασιστικές παρεμβάσεις. Η πραγματικότητα δεν είναι παιδική χαρά. Και οι εξισώσεις δεν λύνονται με "συναισθηματικά μαθηματικά". Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα.
Περικλή,
στο τελευταίο σου σχόλιο βρίσκω μια συνταύτηση...
Προτείνω όμως να κάνουμε κάτι ποιο παραγωγικό...
Να πείσουμε τον Μιμη να γίνει ο νέος Πάγκαλος..
Μικρός στο μέγεθος αλλά καθόλου μικρός στο μυαλό... θα είναι ποιο ευέλικτος και θα έχει επιτυχία...
Perastikh k pali...
8a h8ela na rwthsw poia h 8esh tou
PASOK gia thn pshfo ths omogeneias.
Eimai ligo mperdemenh(idiaitera
h epistolikh).
Παναγιώτη,
Για τον Μίμη είναι σαφές ότι έχω άποψη. Είτε το θέλει είτε όχι, μετά από τόσα χρόνια που τον παρακολουθώ, μου είναι ένα πρόσωπο οικείο. Παρόλα αυτά δεν είναι δυνατόν να κάνω αυτήν την συζήτηση εδώ έτσι εύκολα.
Θα έδινα, όμως, μερικές συμβουλές στον Μίμη αλλά και στον οποιονδήποτε, και στον εαυτό μου φυσικά.
Κατ’αρχήν γνωρίζω ότι είναι ένας άνθρωπος ευφυής και έχει αυτογνωσία. Γνωρίζει τα όριά του. Αλλά είτε επειδή τον ωθεί το «κοινό» είτε επειδή το επιλέγει ο ίδιος γιατί «συναισθάνεται» ότι δεν θα γίνει αντιληπτό, τα ξεπερνά αυτά τα όρια συνεχώς. Αυτό σημαίνει ότι περνάει πλέον στη σφαίρα του μεταφυσικού ή του φαντασιακού. Ο λόγος του γεμίζει με ισχυρισμούς και «μεταφυσικές αναφορές» (πεισματικά επαναλαμβανόμενες) και καταντά μια περιττή φλυαρία που μπορεί να γεμίζει ένα χρόνο αλλά δεν προσφέρει τίποτα.
Όταν απευθύνεσαι σε κάποιον, κατά την γνώμη μου, πρέπει να είσαι όσο το δυνατόν πιο ακριβής και να εξασφαλίζεις, όσο γίνεται καλύτερα, ότι ο άλλος θα καταλάβει ακριβώς αυτό που εννοείς. Πρέπει να αναφέρεσαι σε κάτι ακόμη και με το «ονοματεπώνυμό» του αν χρειαστεί. Έτσι μπορεί να υπάρξει συνεννόηση που εμπεριέχει την δυνατότητα να πάει κάτι κάπου.
Εκφράσεις όπως «status quo» (με την οποία μας είχε πρήξει κάποτε), «τεκτονικές πλάκες του καπιταλισμού», οι «εσωτερικές αντιφάσεις του καπιταλισμού» (το τελευταίο μπορεί να έχει κάποια σχέση με αναφορές στις θεωρίες του Μάρξ αλλά πόσοι πραγματικά τις ξέρουν;) πρέπει να αποφεύγονται. Έχουν κάτι το μεταφυσικό με την έννοια ότι κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς εννοεί «ο ποιητής» και ο καθένας φαντάζεται ότι του καπνίσει, κάτι πάρα πολύ θολό φυσικά. Το ίδιο συμβαίνει όταν αναφέρει κανείς και την άλλη μεταφυσική έννοια, αυτή του θεού. Ο καθένας τον φαντάζεται όπως του καπνίσει και μπορεί να γίνει μια πολύ… ωραία συζήτηση με όλα αυτά. ‘Όλες αυτές οι εκφράσεις ανήκουν στην ίδια κατηγορία και μένα μου φαίνονται ότι φέρουν την αξία της απλής… ανοησίας.
Πρέπει να περιορίσει το φαντασιακό στον λόγο του και βασικά να μην το μπερδεύει με την πραγματικότητα. Διαφορετικά ο χώρος της ψυχαγωγίας θα του ταίριαζε καλύτερα. Εκεί το μεταφυσικό (και το φαντασιακό που παριστάνει την πραγματικότητα) έχει ευεργετικές ιδιότητες και ξεκουράζει.
Μπορεί να τα κάνει αυτά; Να επιβάλει στον εαυτό του μια αντίστοιχη πειθαρχία; Θα είναι μετά, όμως, ο Μίμης που γνωρίζουμε, ο οποίος και έτσι όπως είναι έχει ήδη γίνει βουλευτής με πολλές χιλιάδες ψήφους;
Ανάρτηση Σχολίου