Τετάρτη, Ιούλιος 02, 2008
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναγνώστες
mimis.gr
ΛΕΥΚΟ ΚΟΤΣΥΦΙ blue tree ΜΑΥΡΟ ΚΑΡΑΒΙ
Ενημερώσεις στο FriendFeed
Πολιτικοί & Πολίτες συνεργάζονται
Alpha 98.9 κάθε Παρασκευή πρωί 11 με 12
Το ιστολογιο μεσω email
Vidcasts
Το Χαμένο Μπλουζ
Ιδεες & Μουσικες του Κοσμου
REC (on)
Σταχυολόγοι
adeligia.net
πηγή Βουλής
re-public: re.imagining democracy
Σκοτεινή Πόλη
e-rooster.gr
Συνδεσεις
Εγγραφή στο
Αναρτήσεις
Σχόλια
Feeds
Όλα μαζί στο friendfeedΠαλαιoτερα Θεματα
-
►
2008
(70)
- ► Δεκέμβριος (8)
- ► Σεπτέμβριος (4)
- ► Φεβρουάριος (6)
- ► Ιανουάριος (8)
-
►
2007
(53)
- ► Δεκέμβριος (4)
- ► Σεπτέμβριος (7)
- ► Φεβρουάριος (1)
- ► Ιανουάριος (3)
Για Μένα
Κείμενα με άδεια:
Creative Commons BY NC SA 3.0 (GR)
12 σχόλια:
επιτρεψτε μου να αναφωνησω:
Α! ρε Μιμη πεστα!
καλο καλοκαιρι...
Μιας και πολες φορες σας εχω ζαλισει με την διαφθορα και τις μιζες στην Ελλαδα θα ηθελα να μοιραστω μερικες σκορπιες σκεψεις μαζι σας, ελπιζω λιγο διαφορετικες.
1. η πληρωμη μιζας για την αναληψη ενος διαγωνισμου δεν ειναι το μεγαλυτερο προβλημα της διαφθορας. Κατ' αρχην γιατι υπαρχουν καποιες δικλιδες ασφαλειας σε ολους τους διαγωνισμους του δημοσιου οι οποιες σε καποιο βαθμο εξασφαλιζουν το ελαχιστο της ποιοτητας του αντικειμενου του διαγωνισμου. Κατα δευτερον διοτι μεχρι ενα σημειο ειναι κατι που δεν μπορει να αποφευχθει. Ακομα και στις ιδιωτικες επιχειρησεις (παγκοσμιως) οι υπευθυνοι προμηθειων πολλες φορες παιρνουν μιζα για να προτιμησουν την μια ή την αλλη εταιρεια, οποιο συστημα ποιοτητας και ελεγχου και αν εφαρμοζουν οι εταιρειες.
Και κατα τριτον γιατι ειναι πολυ ευκολο, αν παρουμε την αποφαση, να ελαχιστοποιησουμε τις επιπτωσεις αυτου του φαινομενου, περιοριζοντας στα απολυτως απραιτητα τα ποσα που διαχειριζεται το κρατος. (ιδιωτικοποιησεις κλπ)
2. Δεν ειμαι σιγουρος οτι αυτο καθεαυτο το φαινομενο (της μιζας) περιοριζει την δυνατοτητα αναδειξης νεων επιχειρησεων. Απλως, οι εξελικτικες πιεσεις που δεχονται οι επιχειρησεις στην ελληνικη οικονομια τις αναγκαζει να αναπτυξουν δεξιοτητες που απαντανε στις ιδιαιτεροτητες του περιβαλλοντος - δηλαδη να μαθουν ουσιαστικα να λαδωνουν για να κανουν την δουλεια τους, ειτε την εφορια, ειτε τη πολεοδομια ειτε καποιον υπαλληλο δημοσιου οργανισμου για να κερδισουν καποιον διαγωνισμο κλπ. Οπως δειχνει και η περιπτωση της Siemens αυτες οι δεξιοτητες μπορουν να φανουν χρησιμες σε παγκοσμια κλιμακα. ( π.χ πως ακριβως νομιζετε οτι παιρνουν εργα οι ελληνικες κατασκευαστικες εταιρειες στην Μεση Ανατολη;)
Βεβαια το να εχεις αναπτυξει ως βασικη επιχειρηματικη ικανοτητα το να λαδωνεις, δεν αρκει για να ανταγωνιστεις σε παγκοσμιο επιπεδο. Πρεπει να εχεις και αλλες ικανοτητες. Οι οποιες κατα βαση λειπουν απο τις ελληνικες επιχειρησεις.
3. Το μεγαλυτερο προβλημα διαφθορας, συμφωνα και με τον L. Lessig, ειναι οταν η πολιτικη εξουσια νομοθετει ή υπογραφει συμβασεις, με ανταλαγματα, με σκοπο να προστατευσει ή να προωθησει συγκεκριμενα επιχειρηματικα συμφεροντα. (π.χ νομος Κουτσογιωργα) Με τετοιου ειδους ρυθμισεις δυστυχως ειναι γεματη η νομοθεσια μας. Για παραδειγμα οι ρυθμισεις που ισχυουν για το φρεσκο γαλα καθως και η συμβαση που υπεγραψε προσφατα το ελληνικο δημοσιο με την Microsoft.
Αυτου του ειδους η διαφθορα νιωθω οτι ειναι και η πιο επικυνδυνη και εκει θα επρεπε να επικεντρωθουμε ωστε να την εξαλειψουμε. Αλλωστε για αυτο χρηματοδοτουν τα πολιτικα κοματα οι επιχειρησεις. Οχι για να κερδιζουν διαγωνισμους (κατι που μπορεις να το κανεις λαδωνοντας απλως τον καταληλο ανθρωπο στην καταλληλη θεση) αλλα για να εξαγορασουν νομοθετικες ρυθμισεις και κυρωσεις συμβασεων απο την βουλη.
4. Φαινομενα εκτεταμενης και γενικευμενης διαφθορας, οπως αυτα που εμφανιζονται στην ελληνικη κοινωνια, ειναι συνηθως συνδεδεμενα με την διακυβερνηση απολυταρχικων καθεστωτων. Μου προκαλει μεγαλη απορια που 35 χρονια μετα την μεταπολιτευση (και την εφαρμογη, για πρωτη φορα απο την ιδρυση του, πραγματικης δημοκρατιας στο ελληνικο κρατος) η ελληνικη κοινωνια δεν εχει καταφερει να - πως να το πω;- να θεραπευσει την ψυχη της απο τα τραυματα του παρελθοντος. Τι πηγε στραβα; Χρειαζεται περισοτερος χρονος; Πως μπορουμε σημερα, ως κοινωνια, να κανουμε μια καινουργια αρχη με το βλεμα στο μελλον; Δεν ξερω. Εσυ Μιμη;
Πολύς ο λόγος για τις μίζες-χρηματοδοτήσεις πολιτικών και κομμάτων. Τελικά, αφού δεν αποδίδονται και ευθύνες από τους αρμόδιους θεσμούς (οι ποινικές ευθύνες άλλωστε σε πρόσωπα δίχως άμεση εμπλοκή στην εξουσία-όπως αυτά που συνήθως φαίνονται προς τα έξω- δύσκολα μπορούν να υποστηριχθούν και αποδοθούν) αυτό που μένει για τον πολύ κόσμο (δηλητήριο και ωρολογιακός μηχανισμός στα θεμέλια του συστήματος) είναι ο γνωστός αφορισμός "όλοι τα παίρνουνε" υποννοώντας δημόσια χρήματα.
Οι επιλογές πολύ συνοπτικά, κάτω από τη γενική ανάγκη για ύπαρξη κανόνων και απόλυτο σεβασμό τους από όλους με εγγυητές θεσμούς με κύρος, είναι οι εξής. Είτε νομιμοποιείται πλήρως αυτή η ιδιωτική χρηματοδότηση κατά τα αμερικανικά πρότυπα, με απόλυτη διαφάνεια (να φορολογείται και να ξέρουμε ποιος έδωσε πόσα και σε ποιον) είτε αλλάζουμε επιτέλους αυτό το εκλογικό σύστημα (αυτό αφορά κυρίως τους μεμονωμένους πολιτικούς-υποψηφίους) και το απεγκλωβίζουμε από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό και τις απαιτήσεις των μέσων ενημέρωσης. Αλλά αυτά απαιτούν αποφάσεις και ρήξεις.
Κι όσο για τα λεγόμενα στην εκπομπή για τον κόντρα καιρό, να πω και γω μια μαντινάδα:
Πάντα μ αρέσει να πετώ
με κόντρα τον αέρα
δεν τα διπλώνω τα φτερά
κι ας με πετάξει πέρα
Ν. Κασκαβέλης
κ Ανδρουλακη
παει καιρος τωρα
Ο δρομος με ειχε οδηγησει στη Λαχματζουλα ,ενα μικρο χολυ βιλατζ , χτισμενο σε ενα χολυ λοφο ,διπλα σε μια χολυ πηγη του γαγγη .
Εκει μια μερα , στη διαρκεια μιας βολτας συναντησα ενα γιογκι μισοθαμενο στην παχια αμμο διπλα στο ποταμι .
Τον χαζευα αρκετη ωρα ,μεχρις που βγηκε , οποτε και τον ρωτησα ;
- δασκαλε γιατι το κανεις αυτο ;
ειναι θεραπευτικο το θαψιμο;
- οχι , με αποκριθηκε, δεν εχει τιποτα το θεραπευτικο ,απλως σε βοηθαει να συνηθιζεις στην ιδεα.
Ηταν γιογκι ,αμα ηταν κομισαριος ισως να εξυμνουσε τις θεραπευτικες αρετες της αμμου , να οργανωνε αμμολουτρα , να διαχειριζοτανε θεραπειες .
Δεν ξερω γιατι , αλλα αυτα μου ερχονται καθε που σας "συναντω", για αλλους παλι δεν μου ρχεται τιποτα
Σας γνωρισα πριν καμμια 34χρονια , σε καποια σκοτεινα κομματικα γραφεια , που ελαμπαν ομως απ την προδοκια του σημερα , απ ευτυχια , φρεσκαδα και τη δροσια της νιοτης μας , εγω παιδι τοτε , απεναντι στο ινδαλμα του ... μυαλα και αυτα !
Σας μιλησα τρεμμαμενος και αβεβαιος , μ απαντησατε με σιγουρια ... το κομμα ,ο αγωνας , τα προτσες, η επανασταση, το αυριο , το ονειρο, η ουτοπια ... βεβαιοτητες , βεβαιοτητες , βεβαιοτητες .
Παει καιρος απο τοτε , πολυ νερο περασε απ το ποταμι και αυτο εκει και ας ξεχειλυσε,ας αλλαξε κοιτες και εκβολες , ακομη γιογκι θαβονται στην αμμουδια και κομισαριοι διαχειριζονται τις θεραπειες .
Αναρωτιεμαι γιατι πρεπει ολοι να επιλεγετε ρολους σε κλειστα διπολα , γιατι η κομισαρος η γιογκι ... γιατι οχι περαστικος βαρκαρης , ταξιδευτης των αστρων , ψαρας η κατι αλλο .
Παρατατηστε τα κ Ανδρουλακη ... χεστα ρε μιμη γαμω το κερατο μου
Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΜΟΥ ΕΧΘΡΟΣ
Πριν μερικά χρόνια αποφάσισα να κάνω μια εκδρομή στον Μυστρά. Ξόδεψα λοιπόν την βενζίνη μου, ευτυχώς δεν ήταν στα σημερινά επίπεδα τότε, και έφθασα. Και τι ανακάλυψα; Πρώτον ότι δεν είχα ξεκινήσει από τα άγρια μεσάνυχτα για να φθάσω εκεί νωρίς-νωρίς, αν θυμάμαι καλά είχα φθάσει γύρο στις 2μμ και δεν θα ήταν ανοιχτός ο χώρος, αλλά επιπλέον βρέθηκα αντιμέτωπος με μια ταμπέλα που έλεγε ότι οι υπάλληλοι απεργούσαν. Δεν θυμάμαι ποια ήταν τα αιτήματα. Όμως σίγουρα θα ήταν από αυτά που μόνο η συγκεκριμένη συνομοταξία θα σκεφτόταν ποτέ για να απεργήσει - ως συνήθως. Ακόμη και απλά για επίδειξη δύναμης.
Θυμάμαι μόνο ότι είδα τον Μυστρά απέξω.
Προφανώς για να ξεκινήσουμε μια επίσκεψη σε αρχαιολογικό χώρο πρέπει να φθάσουμε νωρίς-νωρίς και επίσης να έχουμε διαβάσει στο δελτίο απεργιών της συγκεκριμένης ημέρας τις αποφάσεις των «συνδικαλιστικών» (και τζάμπα μάγκες) μαφιών.
Μιλάμε για τους ίδιους ανθρώπους που εισπράττουν εκατομμύρια, όπως κανείς άλλος Έλληνας φυσικά δεν διανοείται ούτε ονειρεύεται κάτι τέτοιο, για να κόβουν την πίτα τους κάθε Χριστούγεννα, και να κάνουν δικαιωματικά δωρεάν διακοπές. Αλλά τα αιτήματα τέλος δεν έχουν. Είναι άλλωστε ο αυτοσκοπός. Ο κύριος λόγος που έχει… εφευρεθεί το συγκεκριμένο κράτος.
Και φυσικά μας ήρθε καπέλο και η νέα αποκάλυψη-σκάνδαλο στο ΥΠΠΟ για τα επιδόματα που λαμβάνουν με διάφορους πλάγιους και εξωφρενικούς τρόπους. Αλλά βέβαια όταν θέλουμε «εργασιακή ειρήνη» και αφού δίνουν λεφτά «σε εργαζόμενους», γιατί να είναι σκάνδαλο; αναρωτιέται ο προηγούμενος υπουργός ΥΠΠΟ. Καλά υπουργός ήτανε εκεί μέσα ή η... συμβασιούχος γραμματέας τους; Μήπως είχε τίποτα περίεργες σχέσεις μαζί τους; Μήπως θα κυκλοφορήσει και DVD ανάλογων «προσωπικών δεδομένων»; Δυστυχώς, όπως γνωρίζουμε, δεν κατόρθωσε… να μονιμοποιηθεί στο υπουργείο!
Προφανώς το ΥΠΠΟ έχει να κάνει με έναν πολύ ευαίσθητο τομέα, των διαφόρων αρχαιολογικών μνημείων της χώρας και την σύνδεσή τους με τον τουρισμό. Μια από τις ελάχιστες τόσο καθαρές πηγές εσόδων που έχει αυτό το κράτος για να καθυστερήσει την αναγγελία κατάρρευσης του. Εξ’ ου και οι χιλιάδες εργαζόμενοι-εκβιαστές του Ελληνικού λαού ο οποίος βρίσκει τόσο ακατανόητα και παράλογα τα προνόμια τους που δεν μπορεί καν να τα πιστέψει. Αυτά δηλαδή που κατακτήθηκαν με καθημερινό αγώνα από τους... "αγωνιστές της εργατικής τάξης" που διακινούν δημόσιο χρήμα μέσω των δικών τους τραπεζικών λογαριασμών.
Ο Ελληνικός λαός, δηλαδή όλοι οι άλλοι, οι «φουκαράδες», όπως τους χαρακτήρισε κάποιος συνδικαλιστής της ΔΕΗ πρόσφατα, μόνο ένα «προνόμιο» έχουν, αντιμέτωποι με το «δικαίωμα στην απεργία» των εκβιαστών τους. Μια αγωνία δηλαδή που κάνει τη ζωή τους ενδιαφέρουσα (και εκεί είναι όλη η ουσία) να ανοίξουν ένα πρωί την πόρτα και να μην είναι ο… γαλατάς. Να είναι ο λογαριασμός που θα πρέπει να πληρώσουν. Γιατί βέβαια, ως πολίτες ενός καταχρεωμένου κράτους, χρωστάνε χιλιάδες ευρώ περισσότερα και δεν το ξέρουν. Και κάθε μέρα περισσότερα.
Ολη την νύχτα, κάθε νύχτα, ονειρεύονται ότι είναι και αυτοί συνδικαλιστές δημοσίου ή ημι-δημοσίου και θεωρούν ότι το κράτος κάπως θα πληρώσει και θα την σκαπουλάρουν. Μέχρι σήμερα τα έχει καταφέρει, έτσι δεν είναι; Ή μήπως όχι και απλά έχουμε ψευδαισθήσεις; Γιατί πιστεύουμε ότι πάντα «έχει» αυτό το κράτος. Από κάπου κάτι θα βρει να ξεθάψει.
Και μετά ξυπνούν στον εφιάλτη. Αναρωτιούνται αν έχει έρθει η ώρα, μετά από τόσα μηνύματα που εισπράττουν καθημερινά, για να εκδοθεί το φιρμάνι κάποιου υπουργού Οικονομίας, ώστε να πληρώσουν τα σπασμένα. Μήπως αυτό δεν κάνει αυτή την στιγμή ο Υπουργός Οικονομίας; Τι τέλη κυκλοφορίας θα πληρώσω γιαυτό το έρμο μου αμάξι πάλι σε λίγους μήνες;
Τα σπασμένα θα πληρώσουν οι «φουκαράδες» μεταξύ των οποίων συγκαταλέγομαι και εγώ φυσικά. Όχι φυσικά οι "άλλοι", οι τυχεροί, π.χ. οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ που θεωρούν ότι το κράτος (κατ’εξαίρεση γιαυτούς) τους χρωστάει… και 12δις από πάνω. Αυτοί ποτέ δεν χρωστάνε.
Έτσι, έτσι, σε αυτούς πάντα χρωστάνε. Όλοι οι άλλοι, οι «φουκαράδες», χρωστάνε. Και τους χρωστάνε. Έτσι είναι πάντα με τους φουκαράδες. Το βασικό τους χαρακτηριστικό είναι ότι ποτέ δεν εκβιάζουν (με υπευθυνότητα βεβαίως). Και το μόνο τους προνόμιο είναι… η ελπίδα. Ότι θα καθυστερήσει να τους έρθει ο αναπόφευκτος λογαριασμός πληρωμής. Δεν ελπίζουν ποτέ ότι ο αγώνας τους θα δικαιωθεί. Γιατί, φυσικά, δεν εργάζονται στην εταιρία που «ποτέ δεν πτωχεύει» και όπου πάντα πληρώνουν οι άλλοι.
Πριν λίγο καιρό ο κύριος «θα τρίβουνε τα μάτια τους, θα κάνουμε πάλι απεργία», της ΔΕΗ, ένας από τους επίδοξους μη εκλεγμένους συγκυβερνήτες της χώρας μας, έλεγε για τις δίκαιες αυξήσεις που έπρεπε να λάβουν. «Κοιτάξτε, νοιαζόμαστε για τον Ελληνικό λαό και δεν θέλουμε να ταλαιπωρηθεί στο μεσοκαλόκαιρο αν απεργήσουμε. Δώστε μας ότι σας ζητάμε και όλα θα πάνε καλά. Όλοι θα βγούμε… κερδισμένοι». Και τελικά δεν κάναν απεργία. Θα το είχαμε καταλάβει. Μας λυπήθηκαν εμάς τους φουκαράδες ή τα δίκαια αιτήματά τους ικανοποιήθηκαν για... χάρη του λαού; Ακριβώς όπως είπε και ο υπουργός, για την διαφύλαξη της εργασιακής ειρήνης και για να μην κλείσουν οι αρχαιολογικοί χώροι; Για το εθνικό συμφέρον; Μάλλον θα το πήραν το φιρμάνι που ήθελαν αλλά φυσικά δεν θα είχαν λόγο να το πανηγυρίσουν (ούτως ή άλλως η θρασσύτητα των δηλωσεων παραμένει). Είναι "υπεύθυνοι" και δεν τους χαρακτηρίζει η χωρίς λόγο πρόκληση του δημόσιου αισθήματος. Άλλωστε και για το ΥΠΠΟ έπρεπε να μεσολαβήσει μια πεολειξία (μεταξύ άλλων) για να μάθουμε τα «ειδικά προνόμια».
Και αναρωτιέμαι, λοιπόν, ποιος είναι ο σκοπός του ΥΠΠΟ. Τι το χρειαζόμαστε. Για να μπορούν κάποιοι άχρηστοι να βάζουν χέρι σε συμβασιούχες; Για να εκτρέφεται ένα πλήθος εκβιαστών προς όφελος της «εργασιακής ειρήνης»; Να τον χέσω ρε τον «πολιτισμό» σας. Αυτό που εμένα με ενδιαφέρει είναι να μην ξυπνήσω ένα πρωί από ένα κτύπημα στην πόρτα για να μου πουν ότι αυτό το Οθωμανικό κράτος, με τα «σοσιαλιστικά του ιδεώδη», που διοικείται φυσικά με φιρμάνια υπέρ των εργαζομένων (των γενίτσαρων ειδικότερα) και από κάθε είδους κυβέρνηση και υπουργούς, έχει πτωχεύσει.
Θα προσέχω για να μαθαίνω σε ποιο πολιτικό κόμμα ανήκουν αυτοί οι κοινοί εκβιαστές. Το κόμμα που περισσότερο τους αγκαλιάζει, θα το θεωρώ ότι εκφράζει τον ταξικό μου εχθρό!
Εξυπναδούλες και παπαρολογίες...
Απογοήτευση...
Η ΜΙΖΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΑΓΟΡΑΣ "ΓΕΡΜΑΝΟΣ"
Όταν είχε εξαγγελθεί η εξαγορά της Γερμανός, είχα μείνει με την απορία. Ποιος ο λόγος; Η κριτική που είχε ασκηθεί εκείνη την περίοδο μου φαινόταν σωστή. Μια σειρά από καταστήματα που πρόσφεραν ποικιλία επιλογών, ειδικά στην κινητή τηλεφωνία, θα εύρισκαν ξαφνικά τον εαυτό τους περιορισμένο στο ένα τρίτο των επιλογών.
Και όχι μόνο. Παίρνω ως παράδειγμα τον εαυτό μου. Η εντύπωση που είχα για την Γερμανός ήταν ότι επρόκειτο για μια δυναμική ιδιωτική εταιρία. Μετά την εξαγορά μου φαινόταν ότι δεν ήταν τίποτα πια. Μια σειρά καταστημάτων χωρίς νόημα, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς έπνευση, ανόρεχτα, που δεν είχαν κάτι ενδιαφέρον να πουλήσουν.
Και έβλεπα το τοπικό κατάστημα. Γενικά, στο παρελθόν, απέφευγα να επισκέπτομαι το συγκεκριμένο κατάστημα γιατί είχε πάντα τόσο πολύ κόσμο, τόση πολύ δουλειά που αργούσαν να με εξυπηρετήσουν. Δεν μου έδιναν καμιά σημασία σε εμένα τον βιαστικό. Σαν να μου έλεγαν, «κι αν είσαι και παπάς, με την αράδα σου θα πας».
Οι εργαζόμενοι στο κατάστημα είχα μια αυτοπεποίθηση, μια ελαφρά αλαζόνα θα έλεγα, εκείνου του ανθρώπου που θεωρεί βέβαιο ότι και την επόμενη ημέρα θα έχει ένα εξασφαλισμένο εισόδημα. Που ήταν επιτυχημένος ή ότι δούλευε σε κάτι εμφανώς επιτυχημένο και ισχυρό.
Σήμερα αυτό το κατάστημα έχει μαραζώσει, μετά από πάνω από 15 χρόνια πορείας - αν δεν κάνω λάθος. Πολύ παλιό, εν πάσει περιπτώσει. Έτσι ξαφνικά και με συνοπτικές διαδικασίες. Όποτε έχω περάσει απέξω το έχω δει άδειο. Οι παλιές μέρες της δόξας έχουν περάσει. Πριν μερικούς μήνες που το επισκέφθηκα ήταν φυσικά άδειο και οι εργαζόμενοι δεν είχαν τίποτα από την παλιά τους αυτοπεποίθηση. Παρέπεμπαν πλέον σε ανθρώπους που ήξεραν ότι τα ψωμιά τους εκεί μέσα ήταν πολύ λίγα.
Μετά από τότε δεν έχω ξαναπεράσει έξω από αυτό το κατάστημα. Γενικά δεν πιστεύω στον λόγο ύπαρξης των καταστημάτων «Γερμανός». Υπάρχουν πολύ καλύτερα καταστήματα για να κάνω την ίδια δουλειά, π.χ. τα Πλαίσιο που είναι μια δυναμική ανερχόμενη ιδιωτική επιχείρηση. Γιατί να απευθυνθώ στην «δημόσια μιζέρια» των καταστημάτων Γερμανός που πλέον μου φαίνεται ότι είναι καταδικασμένα να πηγαίνουν μόνο προς τα κάτω;
Ποιοι ηλίθιοι συμφώνησαν σε αυτήν την εξαγορά; Ποιοι ήταν αυτοί που αγνόησαν ότι ο οποιοσδήποτε άλλος έβλεπε να χωροπηδάει προς στα μάτια του; Και μάλιστα με αυτό το τίμημα λες και ήταν θέμα ζωής και θανάτου.
Αλλά το ξανάκουσα αυτό το επιχείρημα. Αν δεν είχε εξαγοραστεί η Γερμανός έμπαινε σε κίνδυνο η επιβίωση της CosmOTE!!! Ε, πάει πολύ οι άχρηστοι να επικαλούνται αυτό το επιχείρημα και για δεύτερη φορά. Η πρώτη ήταν με τον OTE και την DT.
Την δεύτερη φορά καίγεσαι!!!
http://www.youtube.com/watch?v=CqHzx7aPfJ8
ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΑΝΙΣΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΚΑΤΑΜΕΤΡΑ Η ΟΚΕ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΩΝ
Μύθος το «υπερτροφικό κράτος»
Του ΣΠ. ΣΤΑΜΟΥ
Σε βάρος των μισθωτών και με πάγωμα των δαπανών για υγεία, κοινωνική αλληλεγγύη, κοινωνική ασφάλιση και παιδεία, αλλά και με μείωση των δημόσιων επενδύσεων προχωρεί η δημοσιονομική εξυγίανση.
Ταυτόχρονα, με αργά βήματα προχωρούν οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και σε κάποιους τομείς, όπως στο περιβάλλον, αντί προόδου σημειώνεται οπισθοχώρηση.
Τα περί διογκωμένου κράτους στην Ελλάδα σε σχέση με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης αποδεικνύονται μύθος, αφού και οι δαπάνες και τα έσοδα του Ελληνικού Δημοσίου ως ποσοστό του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος υστερούν κατά πολύ των αντίστοιχων ευρωπαϊκών. Επίσης, ο δείκτης διαφθοράς της International Transparency από 4,3 το 2005 ανέβηκε στο 4,6 το 2007.
Τα παραπάνω προκύπτουν από χθεσινή έκθεση της ΟΚΕ (Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή) με θέμα: «Δείκτες Παρακολούθησης του Εθνικού Προγράμματος Μεταρρυθμίσεων 2005-2008».
Στη φετινή αποτίμηση των εξελίξεων και σε σχέση με την περσινή έκθεσή της, η ΟΚΕ διαπιστώνει ότι παρά τη συνέχιση ενός υψηλού ρυθμού αύξησης του ΑΕΠ:
Πτώση ανταγωνιστικότητας
* Συνεχίζεται η τάση επιδείνωσης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.
* η ερευνητική δραστηριότητα παραμένει σε πολύ χαμηλά επίπεδα, καθώς και η καινοτομική δραστηριότητα των επιχειρήσεων. Η ακαθάριστη εθνική δαπάνη παραμένει στο 0,58% του ΑΕΠ, έναντι στόχου 1,5% που είχε τεθεί αρχικά.
* Η κοινωνική συνοχή δεν βελτιώνεται.
* Διευρύνονται οι εισοδηματικές ανισότητες.
* Στη δημόσια διοίκηση δεν διαφαίνονται αλλαγές σε ζητήματα βάθους όπως η αναβάθμιση του ανθρώπινου δυναμικού (αξιοκρατία, επιμόρφωση, συστήματα αμοιβών), η διαδικασία αξιολόγησης των κανονιστικών ρυθμίσεων, η διαφθορά και η αποτελεσματική οργανωτική της διοίκησης.
* Ενα σημαντικό μέρος από τη μείωση του ποσοστού ανεργίας οφείλεται στην επέκταση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης κ.ά.
Φουντώνει το «θερμοκήπιο»
Στο κεφάλαιο για το περιβάλλον και τη βιώσιμη ανάπτυξη, η ΟΚΕ επισημαίνει ότι «το γεγονός των ελλιπών στατιστικών στοιχείων έχει οδηγήσει στην αποβολή της χώρας από τη Συνθήκη του Κιότο μέχρι να συμμορφωθεί», και προσθέτει ότι «ήδη η Ελλλάδα έχει υπερβεί την τεθείσα οροφή όσον αφορά τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, ενώ αν συνεχίσει με τις ίδιες τάσεις, το 2010 προβλέπεται ότι οι εκπομπές αυτές θα είναι αυξημένες κατά περισσότερο από 35% σε σύγκριση με το έτος βάσης, που είναι το 1995».
Οσον αφορά τους διαρθρωτικούς δείκτες της Στρατηγικής της Λισαβόνας, η έκθεση διατυπώνει τα ακόλουθα βασικά συμπεράσματα:
* Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας, σε σύγκριση με την Ε.Ε. των «27», δηλαδή μετά τη διεύρυνση, έχει αυξηθεί αισθητά και αναμένεται να φτάσει το 2008 το 98%. Σε σχέση όμως με την Ε.Ε. των «15» βρίσκεται στην προτελευταία θέση.
**Η παραγωγικότητα της εργασίας ανά εργαζόμενο αυξάνεται διαχρονικά και από το 2002 και μετά έχει πλέον ξεπεράσει τον μέσο όρο της Ε.Ε. των «27», ενώ οι αμοιβές εξακολουθούν να βρίσκονται σε πολύ χαμηλό επίπεδο.
**Τα ποσοστά συνολικής απασχόλησης και τα ποσοστά απασχόλησης ανά φύλο αυξάνονται με αργό ρυθμό, αν και υπολείπονται αισθητά του στόχου του 70% της Λισαβόνας.
**Η συμμετοχή των μεγαλύτερων ηλικιών στην αγορά εργασίας συνεχίζει το 2006 και το 2007 να βρίσκεται στο χαμηλό ποσοστό του 42,4%.
**Το ποσοστό των νέων 20-24 ετών που έχουν τελειώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι και παραμένει ιδιαίτερα υψηλό.
Πίστευε και μη ερεύνα
**Η ακαθάριστη εθνική δαπάνη για έρευνα παραμένει στην πραγματικότητα στάσιμη, γύρω στο πολύ χαμηλό ποσοστό του 0,58% του ΑΕΠ και απέχει σε σημαντικό βαθμό από τον στόχο του 1,5% που είχε αρχικά τεθεί.
**Τα επίπεδα τιμών σε σύγκριση με την Ε.Ε. των «27» παρουσιάζουν αύξηση διαχρονικά, παρατηρείται δηλαδή μια δυσμενής εξέλιξη για την ελληνική οικονομία, που αυξάνει το κόστος ζωής και επιδεινώνει την ανταγωνιστικότητα.
**Οι επενδύσεις του επιχειρηματικού τομέα αυξάνονται σημαντικά κατά την περίοδο 2000-2007, ως ποσοστό του ΑΕΠ, από 18% σε 22,7% του ΑΕΠ, χωρίς να έχει επηρεάσει αυτή η εξέλιξη την ανταγωνιστικότητα της χώρας.
**Ο λόγος του ορίου φτώχειας εξακολουθεί να βρίσκεται στο υψηλό ποσοστό του 21%.
**Συνεχίζεται και το 2007 η τάση μείωσης του ποσοστού των μακροχρόνια ανέργων.
**Οι περιφερειακές ανισότητες στην απασχόληση συνεχίζουν να βρίσκονται σε χαμηλά επίπεδα.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 22/07/200
34η επέτειος από την αποκατάσταση της δημοκρατίας.
Κάθε κοινωνία όταν έχει ορισμένες προϋποθέσεις εξελίσσεται, στη χώρα μας οι δυνατότητες, οι προοπτικές, οι ανάγκες έχουν μεγαλώσει, όμως παρά τις μεγάλες αλλαγές που έχουν γίνει σε σχέση με το παρελθόν τα ωφελήματα δεν έχουν διαχυθεί ως ένα ενιαίο σύνολο στο σύνολο των πολιτών
Η οικονομική τακτική που ακολουθείται μέχρι σήμερα έχει ως αποτέλεσμα «να καρπώνονται οι λίγοι και ισχυροί» τα θετικά αποτελέσματα της διεθνοποίησης της χώρας, μερικοί λίγοι «τρέφονται» με τα υπολείμματα , ενώ το σύνολο της κοινωνίας είναι εκτός «τροφής» και καθημερινά αγωνιά για το μέλλον. Σε αυτό το «στημένο σκηνικό» η επανάληψη, η πόλωση και ο διχασμός εξασφαλίζουν την πλουσιοπάροχη μακροημέρευση των λίγων.
Παράλληλα, οι όποιες γενικές πολιτικές πρωτοβουλίες φιλανθρωπικού χαρακτήρα λαμβάνονται δεν μπορούν να προσφέρουν πολλά σε πολλούς στην σημερινή πραγματικότητα της εξειδίκευσης, έτσι, χιλιάδες νέοι πολίτες της χώρας χάνουν στόχους και ευκαιρίες. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα στις μέρες μας να αμφισβητούνται έντονα η αποτελεσματικότητα και η αξιοπιστία των θεσμικών οργάνων.
Μια πρώτη αποτίμηση των μέχρι σήμερα καταστάσεων οδηγεί στο συμπέρασμα, όσο και αν φαίνεται παράδοξο, ότι τα γεγονότα και οι πολιτικές είναι κατά κανόνα προβλέψιμα, αυτό καθίσταται εμφανές αν σταθουμε στα πολιτικά γεγονότα των τελευταίων 34 χρόνων.
Και το ερώτημα που τίθεται είναι: γιατί να λειτουργεί έτσι η δημοκρατική κοινωνία μας;
Σήμερα και παρατηρώντας την πολιτική συμπεριφορά αρκετών σημερινών πολιτικών βλέπουμε ότι η «οπτική» τους στις περισσότερες περιπτώσεις συμπίπτει με την οπτική των μεσαίων τάξεων και άνω, οι τάξεις αυτές είναι πιο κοντά στα κέντρα των αποφάσεων και τα κέντρα των αποφάσεων κοντά σε αυτές τις κοινωνικές τάξεις, έτσι όσοι κατέχουν στα δρώμενα θέση κατώτερη από τα κορυφαία σκαλοπάτια δεν έχουν ελπίδες προόδου. Συγχρώνος μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που υποτιμάτε είναι ότι πρακτικά το σύνολο του πληθυσμού δεν εκπροσωπείται.
Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται και το δημοσιογραφικό κατεστημένο της χώρας, η οπτική τους αντικατροπτίζει τα δικά τους θέλω και τη δική τους θέση.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα στις περισσότερες περιπτώσεις και όταν οι ειδήσεις απειλούν τους πρώτους να τις αποσιωπούν από το σύνολο του πληθυσμού, έτσι ο πολιτικός έλεγχος της κοινωνίας γίνεται εύκολη υπόθεση, για να είναι ομαλή η συμπεριφορά της κοινωνίας πρέπει να προσαρμοστεί στα «κοινωνικά θέλω» των πολιτικοοικονομικά ισχυρών.
Βέβαια, το «ακροατήριο» έχει πάντα τη δυνατότητα να ασκεί επιρροή επηρεάζοντας έτσι την παραγωγή πολιτικών, δεν το κάνει όμως επειδή δεν ξέρει να το κάνει, το σύνολο της κοινωνίας είναι λειτουργικά αναλφάβητο.
Ανακεφαλαιώνοντας μπορούμε να πούμε ότι ανεξάρτητα από αυτές τις αντιξοότητες και αδυναμίες η σύγχρονη δημοκρατία μας προσφέρει πάντα νέες δυνατότητες για την αντιμετώπιση του αύριο, βασική όμως προϋπόθεση για να επιτευχθεί κοινή επιτυχία και πρόοδος είναι να αλλάξει ο προσανατολισμός των πολιτικών, συσχετίζοντας παράλληλα τη θεωρία με την πράξη, αλλά και παρέχοντας ίσες ευκαιρίες για όλους τους πολίτες.
t.v.
Διαβάστε περισσότερα
http://neoinileias.blogspot.com/
ΙΣΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.
ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.
Το λέω ευθέως και χωρίς δισταγμό. Συγχαίρω την κυβέρνηση για τις αποφάσεις που πήρε σχετικά με τις μισθολογικές αυξήσεις στις ΔΕΚΟ. Θεωρώ απαράδεκτες τις δηλώσεις του προέδρου της ΓΣΕΕ που αναφέρεται στους εργαζομένους στις ΔΕΚΟ και στα συνδικάτα τους λες και πρόκειται για το σύνολο των εργαζομένων. Όπως πάντα, οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα ΥΠΟ-ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΝΤΑΙ και η δική τους πραγματικότητα επιμελώς αγνοείται. Την ίδια στιγμή οι εργαζόμενοι του δημοσίου/ημιδημοσίου μέσω των λαλίστατων συνδικαλιστών τους εμφανίζονται ως τα υποδείγματα-παραδείγματα εργαζομένων πράγμα που από μόνο του αποτελεί διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Πρέπει να γίνεται σαφής διάκριση.
Η κοινωνία της εργασίας στην χώρα μας είναι χωρισμένη σε δυο "στρατόπεδα". Σε αυτά των προνομιούχων στο Δημόσιο και ημι-Δημόσιο τομέα που απολαμβάνουν προνομίων που με διάφορους γνωστούς τρόπους με τα χρόνια κατακτούν, όπως επίσης και το δικαίωμα της «προστατευμένης εργασίας», δηλαδή της μη-απόλυσης, είτε κάνουν την δουλειά τους καλά είτε όχι, είτε λουφάρουν είτε όχι. Είτε έχουν αντικείμενο εργασίας είτε όχι.
Από την άλλη είναι οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα οι οποίοι κατά κύριο λόγο πληρώνουν για την διατήρηση των προνομίων των εργαζομένων του πρώτου «στρατόπεδου» τα οποία στους ίδιους θα θεωρούσε κανείς παράλογη ακόμη και την ιδέα να τους αναγνωρισθούν. Η οικονομία θα παρέλυε εντελώς.
Τίποτα δεν είναι τζάμπα σε αυτόν τον κόσμο. Τα προνόμια και η εργασιακή ασφάλεια των μεν έχει μεγάλο οικονομικό κόστος που κάποιος θα φορτωθεί στην πλάτη του. Το «κράτος», έχουμε συνηθίσει να λέμε. Αλλά το κράτος δεν είναι μια οντότητα ξέχωρη από εμάς. Το κράτος είμαστε εμείς οι ίδιοι, εμείς που το χρηματοδοτούμε και εκλέγουμε αυτούς που θέλουμε χρηστά και αποτελεσματικά να το διαχειριστούν και να το διοικήσουν. Και οι οποίοι πρέπει να είναι σε θέση να κυβερνήσουν και να πάρουν αποφάσεις.
Ως ενεργοί πολίτες αυτές τις αποφάσεις πρέπει να τις κρίνουμε αλλά με κριτήριο το συνολικό συμφέρον της χώρας και την πάντα δίκαιη κατανομή των βαρών και όχι με την λογική των συντεχνιών που κατορθώνουν να επιβάλλουν με όποιο τρόπο μπορούν την δική τους θέληση λες και αντιπροσωπεύουν, η καθεμία, όλη την χώρα - ή μια άλλη ανταγωνιστική χώρα.
Όπως ο συνδικαλιστής της ΔΕΗ που θεωρούσε ότι επαφίεται στην «υπευθυνότητα» και την καλή του θέληση το αν θα βυθίσει την χώρα στο σκοτάδι και απευθυνόταν στο κράτος λες και αυτό δεν είμαστε όλοι, ο «Ελληνικός λαός», αλλά ο ανταγωνιστής, ο εχθρός και ο αντίπαλος του. Σαν κάποιο που είναι τόσο πολύ αφιονισμένος ώστε να θεωρεί ότι θα μπορούσε να βυθίσει την χώρα στο σκοτάδι και να την καταστρέψει, ως αναφαίρετο δικαίωμά του, και μετά δεν θα αντιμετώπιζε βαριές ποινικές ευθύνες για ανήκεστο βλάβη της, ακόμη και επιπέδου ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ!!!
Το σημερινό κράτος όλοι ξέρουμε ότι είναι σπάταλο, διεφθαρμένο και αναποτελεσματικό. Όλοι το καταριόμαστε αλλά αρνούμαστε να δούμε και να κατανοήσουμε τις αιτίες που του επιτρέπουν να αναπαράγεται κατ’αυτόν τον άθλιο τρόπο εσαεί. Και αυτός ο παράλογος, άδικος διαχωρισμός των εργαζομένων βρίσκεται στη πηγή της διαρκώς αναπαραγόμενης στρεβλής κατάστασης που παγιδεύει τα μυαλά μας και τις αντιλήψεις μας, ειδικά των νεότερων ανθρώπων που βγαίνουν στην αγορά εργασίας.
Μιλάμε για την χειρίστη των νοοτροπιών, αυτή που επέτρεπε, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, μεγάλη κοινωνική στήριξη από όλους μας σε μια παράλογη, στρεβλή και άδικη κατάσταση ή οποία πάντα λειτουργεί σε βάρος μας. Όλοι έχουμε μάθει να είμαστε στραμμένοι προς αυτό το διεφθαρμένο, σπάταλο, λουφαδόρικο και αναποτελεσματικό Δημόσιο και δεν θέλουμε να αλλάξει γιατί έτσι ακριβώς μας αρέσει, γιατί αυτός είναι ο λόγος που μας γίνεται ελκυστικό ώστε με τα «συνδικάτα μας» και την δομική αναξιοκρατία του να μπορέσουμε να βολευτούμε και να αρχίσουμε να στήνουμε τα προνόμιά μας βήμα προς βήμα - κατά του ευρύτερου κοινωνικου συνόλου.
Αυτό το δημόσιο μας βολεύει και γιαυτό δεν θέλουμε να το αλλάξουμε, αυτόν τον λαχταριστό «εργασιακό παράδεισο» της ελάχιστης προσπάθειας, που μας επιτρέπει να φορτώσουμε τον λογαριασμό της βόλης μας σε όσους θα μείνουν απέξω και οι οποίοι μπορούν να πάνε να κόψουν τον λαιμό τους αφού δεν κατάφεραν να κάνουν το ίδιο με μας ή μέχρι τουλάχιστον να το καταφέρουν.
Αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι μια νοοτροπία στην οποία «όλοι μας» είμαστε μαθημένοι από μικρά παιδιά της οποίας και εγώ για πολλά χρόνια ήμουν φορέας και τώρα απλώς την περιγράφω όπως την έχω βιώσει. Από μικρό παιδί άκουγα «ιστορίες επιτυχίας» σχετικά με το βόλεμα στο Δημόσιο, από τους γονείς και άλλους ενήλικες. Και μετά από συμφοιτητές, φίλους και… πρώην συναδέλφους.
Τώρα ας σκεφθούμε την περίπτωση των εργαζομένων της Ολυμπιακής οι οποίοι δυσανασχετούν ακόμη και με την υπόσχεση μετάταξης κάπου αλλού. Και «δικαίως». Γιατί να χάσουν την βόλη τους και τα προνόμια που έκτισαν στον συγκεκριμένο χώρο όλα αυτά τα χρόνια; Το πιο πιθανό είναι ότι με οποιονδήποτε μετάταξη θα τα έχαναν, έστω μερικώς, σε ένα νέο και άγνωστο περιβάλλον, ακόμη και του δημοσίου.
Μέχρι αυτή τη στιγμή μια εταιρία που είναι βραχνάς στην πλάτη του φορολογουμένου εξακολουθεί να υπάρχει μόνο για χάρη των προνομίων και του δικαιώματος της «εργασιακής ασφάλειας» των εργαζομένων της. Κάποιοι αυτό το θεωρούν φυσιολογικό και φωνασκούν με ευκολία λαϊκίζοντας, αλλά αντίστοιχες περιπτώσεις καταδεικνύουν το υπόβαθρο στο οποίο στηρίζεται η αναπαραγωγή μιας στρεβλής κατάστασης, της διαφθοράς και της παραλυσίας που αντιμετωπίζουμε ως χώρα και ως πολιτικό σύστημα το οποίο είναι ανίκανο να πάρει μια απόφαση και όλο αναβάλλει.
Θεωρώ ότι η διατήρηση της Ολυμπιακής, οι συνεχείς αναβολές του κλεισίματός της, είναι μια πράξη διαφθοράς κατ’εξακολούθηση καθώς κάποιοι πρέπει να πληρώνουν για την συντήρηση των προνομίων μιας ομάδας εργαζομένων τα οποία ουδέποτε δεν πρόκειται να αναγνωρισθούν στους ίδιους. Είναι μια πράξη βάναυσης ανισότητας και αδικίας. Μια απόλυτα στρεβλή και παράλογη κατάσταση.
Αυτό το ιδιότυπο απαρτχάιντ πρέπει επιτέλους να τελειώσει. Όλοι οι εργαζόμενοι πρέπει να είναι ίσοι. Όλοι έχουμε έναν εργοδότη (αν δεν είμαστε οι ίδιοι) και μέσα στα πλαίσια μιας οικονομικής δραστηριότητας και με βάση τα οικονομικά της αποτελέσματα και την συμβολή μας σε αυτά, πρέπει να κρινόμαστε και να αμειβόμαστε. Έτσι δουλεύει ο κόσμος και έτσι πρέπει να δουλεύει για όλους. Οι δε εργαζόμενοι στο δημόσιο έχουν τον πιο απαιτητικό εργοδότη από όλους. Όχι κάποιο γενικό και αόριστο «κράτος» στο οποίο προαιρετικά κάποιος λογοδοτεί ή διεκδικεί το δικαίωμα να λογοδοτεί προαιρετικά, αλλά τους ίδιους τους 'Ελληνες φορολογουμένους οι οποίοι τους προσφέρουν εργασία την οποία απαιτούν να γίνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και συνακόλουθα το οτιδήποτε λιγότερο θα πρέπει να καταγγέλλεται αμέσως ως απαράδεκτο. Ο ιδιώτης εργοδότης μπορεί να συγχωρεί, ο Έλληνας φορολογούμενος… ποτέ!
Οι εργαζόμενοι πρέπει να προστατεύονται από την νομοθεσία και να συνδικαλίζονται, αλλά με τρόπο που ποτέ δεν θα μπορούν να υπερβαίνουν τα οικονομικά αποτελέσματα της ίδια της παραγωγικότητάς τους. Αυτό είναι ένας φυσικός νόμος που δεν μπορεί να παραβιασθεί και όπου αυτό τελικά συμβαίνει, καταλήγουμε σε στρεβλές καταστάσεις, παράλογες αντιλήψεις, στην ανισότητα, την εκμετάλλευση, την αδικία, την σπατάλη, την διαφθορά, την κυβερνητική παραλυσία, την έλλειψη λογοδοσίας και τα «γενικευμένα» λαδώματα ως απαραίτητα συστατικά του δημόσιου βίου.
Η κυβέρνηση πρέπει να δόσει λύση σε Ολυμπιακή και ΟΣΕ όσο γίνεται πιο γρήγορα και να απαλλάξει τον Έλληνα φορολογούμενο από αυτούς τους αφόρητους βραχνάδες. Μια ευνομούμενη πολιτεία το απαιτεί.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 21/08/08
Ιστορικές αδικίες και περιφερειακή σταθερότητα
Του ΧΡΙΣΤΟΥ Κ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Την εβδομάδα που μας πέρασε οι επείγουσες επισκέψεις του Τούρκου πρωθυπουργού κ. Ερντογάν στη Μόσχα και την Τιφλίδα, που συνέπεσαν με την επίσημη βίζιτα του Ιρανού προέδρου κ. Αχμαντινετζάντ στην Αγκυρα, προκάλεσαν πολλά ερωτήματα, παρ' ότι υπήρξαν ελάχιστα προβεβλημένες.
Ταυτόχρονα, η περαιτέρω προώθηση της προσέγγισης Τουρκίας-Αρμενίας, η μέσω Αγκυρας προσέγγιση Λίβανου-Συρίας και Συρίας-Ισραήλ έδωσαν λαβή σε νέες συνωμοτικές θεωρίες σχετικά με τα απόκρυφα πολιτικά μυστήρια που, υπό τη σκιά των δραματικών εξελίξεων, λαμβάνουν χώρα μεταξύ Καυκάσου και Μ. Ανατολής. Το θέμα όμως είναι απλό:
Για την Τουρκία η εμπλοκή της στην προσπάθεια κατευνασμού της όξυνσης Μόσχας-Τιφλίδας συναρτάται με τη σταθερότητα και την ασφάλεια ολόκληρης της περιοχής, κάτι που, σε συνδυασμό με την κατάσταση στη Μ. Ανατολή, αποτελεί για την ίδια μείζον εθνικό υπαρξιακό ζήτημα.
Υπόμνηση: Το 1922 ο Κεμάλ, προκειμένου να διασώσει πάση θυσία τα ιστορικά όρια της μετα-οθωμανικής Τουρκίας που κινδύνευαν, αγνόησε σκόπιμα τα 20.000.000 των τουρκόφωνων μουσουλμανικών λαών της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η πολιτική διορατικότητά του δοκιμάστηκε τότε επικίνδυνα απέναντι στον τυφλό φυλετικό -και θρησκευτικό- συναισθηματισμό των τουρκικών εθνικιστικών μαζών.
Καθώς τα σύνορα παραμένουν έκτοτε αδιατάραχτα, προτεραιότητα για την Τουρκία αποτελεί σήμερα η εξασφάλιση των ενεργειακών της αναγκών, οι οποίες αυξάνονται με τους ίδιους ταχείς ρυθμούς που αναπτύσσεται παράλληλα η οικονομία της. Υπολογίζεται ότι το 2015 οι ανάγκες της χώρας σε πετρελαϊκά προϊόντα θα δεκαπλασιαστούν. Το ίδιο και το εμπόριό της, προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Συνεπώς, οτιδήποτε απειλεί την απρόσκοπτη ροή πετρελαίου και φυσικού αερίου προς την Τουρκία, από ή διαμέσου της περιοχής του Καυκάσου και της Μ. Ανατολής, συνιστά ταυτόχρονη απειλή για τα εθνικά συμφέροντα της χώρας.
Στη «Λευκή Βίβλο», που εκδίδει το τουρκικό υπουργείο Εθνικής Αμυνας με τη συμμετοχή της πολιτικής και στρατιωτικής του ηγεσίας, ο Καύκασος ειδικά χαρακτηρίζεται μια διαρκής και επικίνδυνη εστία απειλής για τη χώρα. Η περιοχή του κρίνεται «ασταθής και ρευστή» από τους κινδύνους που προκαλούν «οι περιφερειακές συγκρούσεις εξ αφορμής εθνοτικών διαφορών».
Πράγματι, οι εθνοτικές αυτές διαφορές, που υπήρχαν και επί τσάρων, επιτάθηκαν σκόπιμα κατά τη διάρκεια του σοβιετικού μοντέλου. Δημιουργήθηκαν τότε κράτη και εθνότητες που δεν βασίστηκαν σε εθνοτικά και γλωσσικά σύνορα, ενώ περιείχαν και μη αυτόχθονες μειονότητες μέσα στο πληθυσμιακό τους σύνολο. Τα συστατικά στοιχεία των νέων κρατών διέφεραν, έτσι, όχι μόνο πολιτισμικά αλλά και θρησκευτικά. Λ.χ.:
* Το 30% του πληθυσμού του Τατζικιστάν είναι από -εθνοτικής άποψης- Ουζμπέκοι.
* Στη μουσουλμανική δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν ενσωματώθηκε η αρμενική - χριστιανική περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
* Η Οσετία χωρίστηκε στα δύο. Οι Ινδο-ιρανοί κάτοικοί της μοιράστηκαν σε βόρειους και νότιους, ενώ το νότιο τμήμα της περιοχής δόθηκε στη Γεωργία.
* Στην ίδια χώρα δόθηκε και η ισλαμική περιοχή της Αμπχαζίας, όταν ο Στάλιν εκτόπισε έναν μεγάλο αριθμό ντόπιων και τους αντικατέστησε με εθνοτικούς Γεωργιανούς... Ας σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι πολλοί Αμπχάζιοι ζουν σήμερα στην Τουρκία και ασκούν πιέσεις για στρατιωτική δράση στο πλευρό των ομοεθνών τους.
Αυτές οι πράξεις «ιστορικής αδικίας», οι οποίες διαδραματίστηκαν κάμποσες δεκαετίες πριν στον Καύκασο και την Κεντρασία, είναι που τώρα δίνουν δραματική συνέχεια στη μεγάλη αυθαιρεσία του Κοσόβου, η οποία εκτυλίχθηκε πρόσφατα στη Σερβία. Μόνο που στην αυθαιρεσία αυτή, της οποίας δεν γράφτηκε ακόμα ο επίλογος, η Δύση χρησιμοποίησε άλλα μέτρα και άλλα σταθμά.
Σε μια προσπάθεια να διασφαλίσει τα συμφέροντα της χώρας του, αλλά και να επανεγράψει τον ρόλο της Τουρκίας στην πολιτική και οικονομική περιφερειακή σταθερότητα που αυτή προωθεί, ο κ. Ερντογάν πέρασε από τη Μόσχα και την Τιφλίδα. Θεωρείται τώρα περισσότερο βέβαιο παρά ποτέ ότι η ροή ρωσικού φυσικού αερίου και πετρελαίου της Κασπίας θα συνεχιστεί απρόσκοπτη μέσω Γεωργίας προς τη χώρα του.
Από την άλλη, ο Ιρανός πρόεδρος επισκέφτηκε την Αγκυρα αποφεύγοντας να αποτίσει φόρο τιμής στο μαυσωλείο του Κεμάλ Ατατούρκ. Η Δύση δυσαρεστήθηκε όχι από την έλλειψη σεβασμού του κ. Αχμαντινετζάντ προς τον ιδρυτή της πρώτης κοσμικής μουσουλμανικής δημοκρατίας, αλλά από τη συνεχή άρνησή του να περιορίσει τα πυρηνικά επιτεύγματα της χώρας του και να αναγνωρίσει το δικαίωμα ύπαρξης του εβραϊκού κράτους.
Για την Τουρκία, και την ισλαμική της κυβέρνηση, ήταν μια καλή αφορμή προσέγγισης με έναν «ανερχόμενο» και πολύ χρήσιμο για τα συμφέροντά της μουσουλμάνο γείτονα, με τον οποίο οι διαφορές ήταν στην πραγματικότητα ελάσσονες ακόμα και σε περιόδους φαινομενικής όξυνσης.
Επιπροσθέτως, ήταν άλλη μία ευκαιρία για την Αγκυρα να επιδείξει τις διπλωματικές της αρετές ως παράγοντα περιφερειακής σταθερότητας. Αλλωστε το Ιράν, απασχολημένο με τις πυρηνικές του φιλοδοξίες, έχει κάθε λόγο να επιθυμεί συμβιβασμό και διευθέτηση των διαφορών με τους γείτονές του, πράγμα το οποίο εδώ και χρόνια εφαρμόζει, έστω και σιωπηρά.
Ανάρτηση Σχολίου