Ο Μίμης Ανδρουλάκης στα Χάνια το Σάββατο 18 Μαϊου

Ο Μίμης Ανδρουλάκης στα Χάνια το Σάββατο 18 Μαϊου στις 19:30 στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων παρουσιάζει με αφορμή την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα το μυθιστόρημα για τον Ελευθέριο Βενιζέλο “Όταν ήταν ευτυχισμένος” του Πολυχρόνη Κουτσάκη.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Περιφέρεια Κρήτης-Περιφερειακή Ενότητα Χανίων,

το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος»,

η Ένωση Πνευματικών Δημιουργών Χανίων

και οι EKΔOΣEIΣ ΠATAKH

έχουν την τιμή να σας προσκαλέσουν στην παρουσίαση

του καινούριου μυθιστoρήματος του Χανιώτη συγγραφέα Πολυχρόνη Κουτσάκη,

βασισμένου στη ζωή του Ελευθερίου Βενιζέλου, με τίτλο:

Όταν ήταν ευτυχισμένος

Η εκδήλωση εντάσσεται στο πλαίσιο του εορτασμού

των 100 χρόνων από την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα

και θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 18 Μαΐου 2013, στις 19:30,

στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων.

Παρουσίαση βιβλίου:

Μίμης Ανδρουλάκης – συγγραφέας, βουλευτής

Διαβάζει ο Μιχάλης Αεράκης – Καλλιτεχνικός Διευθυντής ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης.

Ο Αντιπεριφερειάρχης Χανίων Απόστολος Βουλγαράκης

Ο Διευθυντής του Ιδρύματος Νίκος Παπαδάκης

Ο Πρόεδρος της Ε.Π.Δ. Δημήτρης Νικολακάκης

Κρητικά μαθήματα του Ελευθερίου Βενιζέλου

 Κρητικά μαθήματα του Ελευθέριου Βενιζέλου (mp3)

Τελική απόφαση για το “ελληνικό ζήτημα” το φθινόπωρο

{συνέντευξη στην Ημερησία και στον Ευτύχη Παλλίκαρη}

Μπορεί να “σπάσει” αυτή η ατέρμονη βασανιστική διαδικασία κυβέρνησης - τρόικας; Υπάρχει μια λυτρωτική κίνηση και συνεπώς μήπως έχει τελικά δίκιο η αντιπολίτευση για ολική ανατροπή ή επαναδιαπραγμάτευση ή αναστολή, αν και δεν είναι σαφές τι ζητά;

Το τελευταίο λυτρωτικό “ντου” μετά το Κυπριακό βατερλώ το επιχείρησαν οι φίλαθλοι της ΑΕΚ. Μονόδρομοι δεν υπάρχουν αλλά η αλφαβήτα μας υπενθυμίζει ότι πολιτική είναι η επιστήμη και τέχνη των δυνητικών εναλλακτικών λύσεων σε συγκεκριμένο βέλος χρόνου, με συγκεκριμένες συμμαχίες και εφεδρείες και βέβαια στα όρια, οπωσδήποτε κινητά, που βάζει ο συσχετισμός των δυνάμεων και κυρίως η πολυπλοκότητα και η αλληλεξάρτηση στο σημερινό επίπεδο ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και παγκοσμιοποίησης. Υπάρχουν όρια στο βολονταρισμό μας και βαθμοί ελευθερίας στις κινήσεις μας που μπορεί να διευρύνονται αν έχουμε λίγο μυαλό και πολύ τύχη.

Εναλλακτικές συμμαχίες δεν βλέπετε; Μια στήριξη σε Ρωσία - Κίνα ή σ’ ένα αντιγερμανικό μέτωπο του Νότου;

Η πολιτική γεωμετρία των συγκλίσεων - αντιθέσεων στην εποχή μας μοιάζει περισσότερο με τη διαφορική τοπολογία, την ελεύθερη πλαστική μεταβλητή γεωμετρία παρά με την ευκλείδεια με τις διακριτές γραμμές, τα τρίγωνα και τα παραλληλόγραμμα. Με κάποιον συγκλίνεις σε κάτι και αποκλίνεις σε κάτι άλλο. Οι Αμερικανοί σωστά λένε στους Γερμανούς αυξήστε τη ζήτηση αλλά δεν δίνουν λεφτά όπως οι Γερμανοί και βέβαια δε θέλουν με τίποτα να γίνει το ευρώ ισοδύναμο αποθεματικό νόμισμα με το δολάριο για να συνεχίσουν να δανείζονται ελεύθερα από τη σημαία. Η Ρωσία λόγω πετρελαίου, η Κίνα, η Βραζιλία είναι όπως και η Γερμανία εξαγωγικές πλεονασματικές χώρες και βλέπουν τον κόσμο με το βλέμμα των πιστωτών ενώ εμείς είμαστε ελλειμματικοί οφειλέτες. Ασφαλώς πρέπει να αναζητήσουμε συμμάχους στο Νότο της Ευρωζώνης και ταυτόχρονα συνομιλητές στο Βορρά γιατί δεν μπορεί να υπάρξει ένας “πόλεμος” δύο διακριτών μπλοκ με Σινικό Τείχος ανάμεσά τους. Ξεχάστε τα διακριτά πολεμικά μέτωπα των δύο παγκόσμιων πολέμων και του ψυχρού πολέμου τα οποία ακόμα επηρεάζουν υποσυνείδητα τη σκέψη μας αλλά αγνοούν το βάθος και το πλάτος της αλληλεξάρτησης.

Πού πάει όμως η Ευρώπη; Οι αλλαγές που προοιωνίζονται για τη νομισματική πολιτική μόνο σε περαιτέρω ύφεση οδηγούν με ισχυρότερες φυγόκεντρες τάσεις για τη συνοχή της...

Ασφαλώς εμφανίζονται φαινόμενα που θυμίζουν μέρες του 1918, τις παραμονές της διάλυσης της νομισματικής ένωσης της κορόνας, της Αυστροουγγαρίας. Και τότε είχαμε κορόνες διαφορετικών εθνικών ταχυτήτων. Ντε φάκτο συναλλαγματικές ισοτιμίες μεταξύ κορονών διαφορετικών χωρών. Χάσμα στο κόστος δανεισμού των επιχειρήσεων από χώρα σε χώρα της κορόνας. Και τότε φυγή του κοινού νομίσματος από χώρες όπου πρόκειται να χάσει αξία όταν διαλυθεί η νομισματική ένωση προς χώρες που σίγουρα θα ανατιμηθεί και θα υπάρχει ο χαμηλότερος πληθωρισμός. Τώρα το ελληνικό ευρώ με την κουκουβάγια και το κυπριακό με τον πωμό σπρώχνονται να μετακινηθούν και να γίνουν ευρώ με γεράκι, δηλαδή γερμανικά. Αν δεν αναθεωρηθεί το υπάρχον status quo είναι αμφίβολο αν παραμείνει η Ευρωζώνη με τη σημερινή της σύνθεση.

Έχετε υπογραμμίσει ότι υπάρχει ένα νέο σημείο ισορροπίας Βορρά - Νότου, ένα σημείο αμοιβαίας προσαρμογής και νέου ιστορικού συμβιβασμού. Το ερώτημα είναι αν θα καμφθεί τελικά η Γερμανία.

Αν αποφάσιζε στην πολιτική μόνο ο ορθολογισμός θα σας απαντούσα μ’ ένα ναι έστω μισό. Δεν ζητάμε όμως από τη Γερμανία ή από καμιά χώρα να γίνει κάτι ριζικά διαφορετικό απ’ ό,τι είναι. Αναγνωρίζουμε τα ιστορικά, “θρησκευτικά” και ψυχοπαθολογικά όριά της στον πληθωρισμό. Ξέρουμε ότι θα προτιμήσει να φύγει από το ευρώ αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και έμμεσα κυρίως η Βundesbank επιβαρυνθεί με δυνητικές μη πληθωριστικές απώλειες που ξεπερνούν ένα όριο ας πούμε των τριών τρις ευρώ. Όμως αυτά που προτείνουμε είναι πολύ μακριά από τα όρια συναγερμού της Γερμανίας. Δεν υπάρχουν πληθωριστικές προσδοκίες πράγμα που αφήνει μεγαλύτερα περιθώρια για έναν ενεργό μη συμβατικό ρόλο της ΕΚΤ στην αντιμετώπιση της ύφεσης. Ακόμα και η ενδεχόμενη αύξηση του κόστους δανεισμού της από την έκδοση ευρωομολόγου που αποτελεί ένα μάξιμουμ στόχο υπολείπεται από το κόστος των προβληματικών προγραμμάτων διάσωσης και από τη μείωση των εξαγωγών της λόγω ύφεσης στην Ευρωζώνη και σκληρού ευρώ στις παγκόσμιες αγορές καθώς βρίσκονται σε εξέλιξη ανταγωνιστικές υποτιμήσεις από άλλες εξαγωγικές χώρες όπως η Ιαπωνία.

Έχεις προτείνει με ερώτησή σου στον Υπουργό Οικονομικών τη δημιουργία “νέου χρήματος” από την ΕΚΤ αποκλειστικά δεσμευμένο στην αγορά “αναπτυξιακών ομολόγων” ειδικού σκοπού. Σε τι θα ωφελούσε μια τέτοια κίνηση;

Είναι μια νομισματική και επενδυτική αντιστάθμιση στη δημοσιονομική προσαρμογή. Θα χρηματοδοτήσει επενδύσεις σε ευρωπαϊκά δίκτυα - υποδομές - καινοτομία και στην ανακεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών οι οποίες έχουν πολύ μεγαλύτερη μόχλευση από τις ελληνικές. Έχουμε παγιδευτεί στο “ασανσέρ”, ούτε οι εθνικές κυβερνήσεις μπορούν να μας βγάλουν ούτε οι αγορές, κάποιος τρίτος πρέπει να παρέμβει έκτακτα. Ένας ανάλογος ενεργός ρόλος της ΕΚΤ μπορεί να ντυθεί τεχνικά με τέτοιο τρόπο ώστε να υπερβαίνει τα νομιμοφανή εμπόδια της απαγόρευσης της “νομισματικής χρηματοδότησης του κυβερνητικού χρέους”. Το ίδιο επείγουσα είναι η αλλαγή της νομισματικής πολιτικής με βασικό επιτόκιο της ΕΚΤ κοντά στο μηδέν και ειδικό δεσμευμένο κανάλι ρευστότητας από την ΕΚΤ προς τις τράπεζες με χαλάρωση των εγγυήσεων για χαμηλότοκα δάνεια στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις του Νότου.

Πώς εξηγείται τότε την αντίσταση της Γερμανίας σε αυτές τις σκέψεις;

Πρώτο, ο πιστωτής λατρεύει το σκληρό χρήμα. Πρέπει όμως να γνωρίζετε ότι η ιστορία δεν ήταν πάντα υπέρ των πιστωτών. Δεύτερο, ο Γερμανός αρνιέται να βάλουμε λίγο πληθωριστικό γράσο στη μηχανή της ανάπτυξης γιατί βολεύεται μ’ ένα παράδοξο αυτής της κρίσης σε σχέση με το μεσοπόλεμο. Παρά την ύφεση και τη μεγάλη ανεργία δεν υπάρχει αντιπληθωριστικό σπιράλ στην Ευρωζώνη. Τρίτο, νιώθει ανασφάλεια για τις τράπεζές του, μαζεύει το χρήμα με αρνητικά επιτόκια να τους δημιουργήσει “μαξιλάρι” καθώς η τραπεζοκεντρική βιομηχανία της θα έχει απώλειες από τη φυσιολογική κάμψη του ρυθμού της Κίνας και την ύφεση στην Ευρωζώνη. Αντιδρά με το σύνδρομο του τσιγκούνη για πάρτη της αντί να παίξει το ρόλο λοκομοτίβας στην Ευρώπη. Και τέλος οι Γερμανοί παραδοσιακά σου βγάζουν την ψυχή με τα “όχι”, “όχι” μέχρι να πουν ένα μισό ναι.

Υπάρχει περιθώριο πολιτικών και κοινωνικών συναινέσεων στη χώρα μας για τη στήριξη μιας τέτοιας πρωτοβουλίας;

Είναι εφικτή η μέγιστη δυνατή συναίνεση. Ο Σύριζα όταν δεν πελαγοδρομεί με φαντασιώσεις μιας μεγάλης ηρωικής στιγμής που στοιχειώνει και τις δικές μου νύχτες θέτει εύλογα δύο θεμελιώδη ζητήματα. Το πρώτο είναι ένα ευρωπαϊκό New Deal που καλύπτεται από την αναθεωρητική και αναπτυξιακή ατζέντα που περιγράψαμε και το δεύτερο είναι η μερική διαγραφή και του επίσημου χρέους (OSI) για την οποία υπάρχει καθολική συναίνεση και πρέπει έγκαιρα να την προετοιμάσουμε πολιτικά και τεχνικά αντί να προσαρμοζόμαστε την τελευταία στιγμή στις βιαστικές υπό πίεση αποφάσεις των εταίρων. Η Κυβέρνηση έπρεπε χθες να έχει ετοιμάσει ας πούμε το ελληνικό “μνημόνιο” ανάπτυξης με το οποίο τα δισεκατομμύρια που θα εξοικονομούμε κάθε χρόνο από τη διαγραφή χρέους θα δεσμεύονται σε αναπτυξιακούς στόχους υψηλής προτεραιότητας. Με το ατού των πρωτογενών πλεονασμάτων και του ελληνικού αναπτυξιακού σχεδίου θεωρώ πολύ πιθανή μια ειδική τελική απόφαση της Ευρωζώνης για το “ελληνικό ζήτημα” το φθινόπωρο. Η διαγραφή του επίσημου χρέους για να υπερνικήσει νομικά εμπόδια και αντιστάσεις κοινοβουλίων μπορεί ενδεχόμενα να “μεταμφιεστεί” σε τριαντάχρονη επιμήκυνσή του με χαμηλό επιτόκιο. Δυστυχώς ούτε τα πολιτικά κόμματα -κυβερνητικά και αντιπολιτευόμενα- ούτε η διοίκηση είναι σε θέση να επεξεργαστούν ένα συνεκτικό και χρηματοοικονομικά έγκυρο ελληνικό φάκελο διεκδίκησης βασισμένο σε Εθνικό Πρόγραμμα Ανασυγκρότησης. Κάτι άλλο πρέπει να γίνει επειγόντως έστω και με συνδρομή υψηλής ποιότητας διεθνούς συμβούλου στα αναπτυξιακά.

H “τραπεζική ένωση “ δεν ανήκει στην αναθεωρητική ατζέντα;

Ναι, αλλά κινδυνεύει κι αυτή να εξελιχθεί σε φιάσκο με την τσαπατσοδουλειά και το groupthink των θεσμών της ευρωκρατίας. Έχω παρουσιάσει αναλυτικά στο Υπουργείο Οικονομικών τα σημεία υψηλού κινδύνου. Μια υπερσυγκεντρωτική εποπτεία με ισοπεδωτική ομοιομορφία των πιστωτικών ιδρυμάτων όχι μόνο στερείται νομιμοποίησης για ζητήματα ζωής και θανάτου αλλά μπορεί να ενισχύσει τον συγχρονισμό των πιστωτικών κρίσεων διαφορετικών τραπεζών και κρατών και να κάνει εντονότερα τα “πάνω” και “κάτω” του αναπόφευκτου πιστωτικού κύκλου (bigger booms - bigger crashes). Άλλωστε οι ίδιες οι καθιερωμένες ρυθμίσεις όχι μόνο δε δρουν αντικυκλικά αλλά ρίχνουν “λάδι” στη “φωτιά” στη μέθη του boom και “πάγο” στη φάση του bust, του ξεφουσκώματος και της ύφεσης. Αφήστε που είναι έσχατη πολιτική αφέλεια να πιστεύει το Eurogroup ότι είχε συναινέσει πέρυσι το καλοκαίρι η Γερμανία να υπογράψει υποχρεώσεις τραπεζών που ξεπερνούν τρεις φορές και πάνω το ΑΕΠ της.

Έχετε εκφράσει με αφορμή την κυπριακή περιπέτεια την ανησυχία σας γιατί εν μέσω κρίσης προικίζονται με υπερεξουσίες μη εκλεγμένοι τεχνοκράτες. Τελικά ο ELA είναι ευλογία ή κατάρα;

Η κρίση αλλάζει βίαια τις ισορροπίες μεταξύ των οργάνων της Ευρωζώνης. Έτσι ο ELA από αναγκαίος “αναπνευστήρας” έκτακτης ανάγκης για ρευστότητα στις τράπεζες μπορεί σε οριακές στιγμές να μεταλλαχθεί σε μηχανισμό “αιφνίδιου θανάτου” για την έξοδο κακήν κακώς μιας χώρας από το ευρώ. Αυτό θα συμβεί αν δεν σχηματιστεί μια μειοψηφία αρνησικυρίας στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ. Πρόκειται για κατάχρηση της ανεξαρτησίας της ΕΚΤ και δημοκρατική εκτροπή.

Σας ανησυχεί ο κίνδυνος αφελληνισμού των τραπεζών μας;

Χρειαζόμαστε τράπεζες με διαφοροποιημένο προφίλ και ποικίλη μετοχική σύνθεση. Πρώτα απ’ όλα όπως είπε ο Προβόπουλος χρειαζόμαστε καλές τράπεζες και αυτές απαιτούν πολλά κεφάλαια που δυστυχώς δεν διαθέτουμε  και πρέπει να τα βρούμε στη διεθνή αγορά αλλά αυτό δεν πρέπει να σημαίνει τράπεζες αποσυνδεδεμένες από την εσωτερική συσσώρευση του κεφαλαίου ή που αγνοούν με κοσμοπολίτικη έλλειψη ιθαγένειας τα έντονα εθνικά χαρακτηριστικά της συνάρτησης: αποταμίευση - κατανάλωση - στεγαστική πίστη - επένδυση - δανεισμός.

Δεν λέτε τίποτα για το πολιτικό σκηνικό. 

Πώς ερμηνεύετε τη “δημοσκοπική στασιμότητα” παρά το βάθος της κρίσης; Βλέπετε ενδείξεις ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού;

Προς το παρόν La Nada, η φρόνηση του τίποτα, δημιουργική αναμονή αλλά κάποια στιγμή ιδίως όταν περάσει ο μεγάλος φόβος θα δράσει ο νόμος της επιτάχυνσης των πολιτικών εξελίξεων.

Ο εθνικός φάκελος επαναδιαπραγμάτευσης

O εθνικός φάκελος επαναδιαπραγμάτευσης (video)

Στο Σκαϊ 100.3 με Σία Κοσιώνη και Άρη Πορτοσάλτε

Η κόρη του μπακάλη και το κρύο πιάτο στην ιστορία
{υπότιτλος από το Ζητούνται Αλχημιστές}

Αποχαιρετισμός στο συναγωνιστή στα χρόνια της δικτατορίας και φίλο ναύαρχο Νίκο Παππά κυβερνήτη του "Βέλους"

Skai 100.3 | 2/4/13

Skai 02/04/13 | mp3

Έξι λάθη και δύο προτάσεις για τη συζητούμενη “Τραπεζική Ένωση”

{Το κείμενο που ακολουθεί έχει κατατεθεί ως ερώτηση στον Υπουργό Οικονομικών κ. Γιάννη Στουρνάρα}

H Κυπριακή περιπέτεια αποκάλυψε το “εγκεφαλικό” στην οικονομική σκέψη της ευρωκρατίας και τον πολιτικό ερασιτεχνισμό της με αποτέλεσμα κάθε κυβέρνηση να ερμηνεύει όπως θέλει την “Τραπεζική Ένωση” και να αποκοιμίζεται με γλυκά όνειρα εν μέσω κρίσης τα οποία σχεδόν πάντα καταλήγουν σε εφιάλτες. Η μέχρι στιγμής συζήτηση για “τραπεζική ένωση”

Πρώτο, δεν υπολογίζει ότι η υπερσυγκεντρωτική εποπτεία με ισοπεδωτική ομοιομορφία των πιστωτικών ιδρυμάτων, στο βαθμό που αγνοεί την ενότητα των κανόνων μέσα στη διαφορετικότητα, θα ενισχύσει τον συγχρονισμό των πιστωτικών κρίσεων μεταξύ διαφορετικών τραπεζών και διαφορετικών χωρών, θα κάνει εντονότερα τα “πάνω” και “κάτω” του πιστωτικού κύκλου (bigger booms - bigger crashes), θα αναπαράγει σε μεγαλύτερη κλίμακα τις γενετικές ατέλειες του κοινού νομίσματος - “όλα τα πόδια σ’ ένα καλαπόδι”- θα τροφοδοτήσει νέα ασύμμετρα σοκ και συνεπώς θα υπονομεύσει το κοινό νόμισμα. Κλασική περίπτωση του Νόμου Αντιστροφής του Νοήματος.

Δεύτερο, παραβλέπει τα προβλήματα ρευστότητας των χωρών οφειλετών στην περιφέρεια αλλά και τα όρια των πιστωτριών χωρών αφού η Γερμανία ούτε θέλει αλλά ούτε και μπορεί με τη δεδομένη αντιπληθωριστική πολιτική της ΕΚΤ να εγγυηθεί υποχρεώσεις των τραπεζών του Νότου της Ευρωζώνης τρεις φορές και πάνω από το ΑΕΠ της όπως και γενικότερα καταθέσεις της Ευρωζώνης διπλάσιες των ετήσιων εσόδων των κυβερνήσεων.

Tρίτο, η γαλλογερμανική συμπαιγνία στο ζήτημα της “τραπεζικής ένωσης” φροντίζει κυρίως για τις τράπεζες πρωταθλητές τους και τη δορυφοροποίηση - απορρόφηση των τραπεζών των μικρότερων χωρών πέρα από το ότι εύλογα επιχειρεί να περιορίσει το ρόλο του City του Λονδίνου ως κυρίαρχου χρηματοπιστωτικού κέντρου στην Ευρώπη. Είναι χαρακτηριστική η συμπεριφορά της Τρόικα στην Ελλάδα που δυσχεραίνει την ομαλή ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με μη ομολογημένο στόχο τον αφελληνισμό των τραπεζών μέσω ένταξής τους και πώλησής τους από το ΤΧΣ.

Τέταρτο, η αναγκαία αλλά μέχρι στιγμής αβέβαιη αποσύνδεση του τραπεζικού χρέους από το δημόσιο στην περίπτωση αυτή συνοδεύεται αντικειμενικά από την απώλεια “ιθαγένειας” και την αποσύνδεση του μανάτζμεντ των τραπεζών των αδύναμων χωρών από τις συνθήκες εσωτερικής συσσώρευσης του κεφαλαίου και παραγνωρίζει τα έντονα για το προβλέψιμο μέλλον εθνικά χαρακτηριστικά της συνάρτησης: αποταμίευση - κατανάλωση - επένδυση - απασχόληση - αγορά κατοικίας - δανεισμός.

Πέμπτο, καμία δέσμευση δεν μπορεί να παρθεί τοις μετρητοίς ότι οι Κυβερνήσεις ειδικά των ισχυρών χωρών θα αντικαταστήσουν γενικά τη διάσωση των τραπεζών μέσω των φορολογουμένων (bailout) με εκείνη της εσωτερικής κατανομής των βαρών με σειρά προτεραιότητας: μέτοχοι - junior (ανασφάλιστοι) ομολογιούχοι - senior (ασφαλισμένοι) ομολογιούχοι - ανασφάλιστοι καταθέτες.

Έκτο, η λεγόμενη “τραπεζική ένωση” αγνοεί τις ενδογενείς αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος που παράγουν τις περιοδικές πιστωτικές κρίσεις(boom-bust cycles), υπερτιμά το ρόλο των αναγκαίων και μη ρυθμίσεων και παραβλέπει ότι οι ίδιες οι καθιερωμένες ρυθμίσεις εντείνουν τον πιστωτικό κύκλο, δεν δρουν αντικυκλικά καθώς ρίχνουν “λάδι” στη “φωτιά” και “πάγο” στην “παγωνιά”, με πιστωτική υπερεπέκταση στη μέθη του boom και συρρίκνωση της πίστης στον πανικό του bust, τους ξεφουσκώματος και της ύφεσης.

Στη συγκεκριμένη φάση του φαύλου κύκλου ύφεσης - ανεργίας - υπερχρέωσης η θωράκιση του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος περνά κύρια από τη γρήγορη επιστροφή στην ανάπτυξη μ’ ένα νέο διευρυμένο ρόλο της ΕΚΤ και ένα νέο ιστορικό συμβιβασμό Βορρά - Νότου με μεγαλύτερη αμοιβαιότητα πιστωτών - οφειλετών. Διαφορετικά αν συνεχιστούν οι τάσεις προς “χαμένη δεκαετία” όσο κι αν σφίγγουν οι κεντρικές ρυθμίσεις εκ των άνω, η Ευρωζώνη από τα “κάτω” θα αποδιαρθρώνεται, θα μειώνεται η έλξη του ευρώ ως διεθνούς αποθεματικού νομίσματος όπως σφόδρα επιθυμεί ο αγγλοσαξονικός άξονας(δολάριο - αγγλική λίρα) και θα επανεμφανιστεί η επικίνδυνη φυγή του ευρώ από χώρες όπου πρόκειται να υποτιμηθεί αν διαλυθεί η Ευρωζώνη προς χώρες όπου πρόκειται να ανατιμηθεί με ολέθριες συνέπειες και για τις τελευταίες.

Προτίθεται κ. Υπουργός να φέρει στη Βουλή για συζήτηση το πλαίσιο και τους όρους της σχεδιαζόμενης “τραπεζικής ενοποίησης” καθώς και τις προτάσεις για την “Ευρωπαϊκή Εγγύηση Καταθέσεων” και τους τρόπους χρηματοοικονομικής της κάλυψης έστω με προσαρμογή στα ευρωπαϊκά δεδομένα της αμερικανικής FDIC (Federal Deposit Insurance Corporation) με ανάλογη αύξηση του ορίου εγγύησης (250.000 δολάρια στις ΗΠΑ) και έξι διακριτές κατ’ άτομο δυνατότητες ασφαλιστικής εξασφάλισης των καταθέσεων (6×250,000=1,500,000 δολάρια); Θα υπάρξει σαφής διάκριση αποταμιευτικών και συνταξιοδοτικών λογαριασμών ανεξαρτήτως μεγέθους από τις κερδοσκοπικές επενδύσεις και θα δοθούν πρόσθετες εγγυήσεις στις εξαιρετικές περιπτώσεις μετατροπής ανασφάλιστων “καταθέσεων - επενδύσεων” σε ειδικές μετοχές με καθορισμό “δαπέδου” στην ενδεχόμενη πτώση τους;

- Υποστηρίζει τη μετεξέλιξη του ESM (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας) σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο (EMF) με ανοιχτή γραμμή ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σε συνδυασμό με τη δυνατότητά της να δημιουργεί “νέο” χρήμα δεσμευμένο αποκλειστικά στην αγορά “αναπτυξιακών ομολόγων ειδικού σκοπού” για διαρθρωτικές επενδύσεις σε υποδομές - δίκτυα - καινοτομία και για την αναδιάρθρωση - ανακεφαλαιοποίηση των συστημικών τραπεζών στα όρια του ελεγχόμενου ανεκτού πληθωρισμού ώστε να καθησυχαστούν οι ανησυχίες των πιστωτριών χωρών;

Mega Σαββατοκύριακο - 31/3/13

Mega Savvatokyriako | 31/3/13 | video

Ήρωες της μιας μέρας;

Από τις ψευδαισθήσεις στη γεωμετρία των συμφερόντων

{Συνέντευξη του Μίμη Ανδρουλάκη στον Τραϊανό Χατζηδημητρίου για την εφημερίδα ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ}

Κατέθεσες πριν λίγες μέρες μια ερώτηση προς την κυβέρνηση για τον "απαραίτητο, όπως υποστηρίζεις, ανασχεδιασμό της εξωτερικής και ενεργειακής πολιτικής της Ελλάδας πέρα από ψευδαισθήσεις - παγίδες μετά την τραγική περιπέτεια της Κύπρου". Σε ποιες κατευθύνσεις πρέπει να γίνει μια τέτοια νέα χάραξη εθνικής στρατηγικής;

Σ’ έναν κόσμο ακραίας αλληλεξάρτησης μην εγκλωβίζεσαι σε απλοϊκές διχοτομίες. Να συνδέεις το φάσμα των δυνητικών εναλλακτικών λύσεων με τη μεταβαλλόμενη, ανοιχτή γεωμετρία των συγκλίσεων - αποκλίσεων. Ας πούμε αν υπάρχει μια εφήμερη κρίση Τουρκίας-Ισραήλ να φαντασιώνεσαι ότι έχεις ασφαλιστεί και δέσει το γάιδαρό σου με μια αδιευκρίνιστη “συμμαχία” με τους Ισραηλινούς. Ή να πιστεύεις ότι θα βρεις εναλλακτικούς σταθερούς συμμάχους έναντι του πυρήνα της Ευρωζώνης τους Ρώσους. Μα αυτοί έχουν πάνω από το 40% των αποθεμάτων τους σε ευρώ και προς έκπληξη ορισμένων αφελών δεν κούνησαν το δάκτυλάκι τους να σώσουν μια τράπεζα στην Κύπρο κι έβαλαν την Τουρκία στο παιχνίδι του κυπριακού φυσικού αερίου.

Υπονοείτε ότι υπάρχει και απόκλιση συμφερόντων με τους Ρώσους στο φυσικό αέριο;

Η Ρωσία πρέπει να είναι στρατηγικός εταίρος μας αλλά είναι φυσικό και αυτονόητο ο παλαιός και κυρίαρχος παραγωγός φυσικού αερίου να θέλει να καθορίζει εκείνος τους χρόνους, τους όγκους και βέβαια τις τιμές του φυσικού αερίου όταν μάλιστα πιέζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση να τις χαμηλώσει. Πρόσφατα η Gazprom της Ρωσίας, η Total της Γαλλίας και η Statoil της Νορβηγίας πάγωσαν την εξόρυξη στη θάλασσα Μπάρεντς για να κρατήσουν ψηλά τις τιμές του φυσικού αερίου καθώς οι ΗΠΑ αποκτούν αυτάρκεια με το σχιστολιθικό αέριο.

Η Τουρκία με τις κινήσεις Ομπάμα και Μεντβέντεφ φαίνεται να είναι ο παίκτης της περιοχής που χωρίς αυτόν δεν θα γίνεται τίποτε. Αυτό σημαίνει κάτι και για τις εκτός Αιγαίου ΑΟΖ; Στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης.

Φοβάμαι ότι οι κινήσεις αυτές απλώς ενισχύουν την δια ξηράς διοχέτευση του φυσικού αερίου δηλαδή δια της Τουρκίας κι όχι το θαλάσσιο δρόμο. Δεν αμφισβητούν όμως την ελληνική ΑΟΖ.

Ποιος είναι ο δρόμος της ενεργειακής αναβάθμισης της χώρας; Η παλιά ιδέα της συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο;

Το Αιγαίο αντιπροσωπεύει τουριστικά έναν πλούτο πολλαπλάσιο του υποθετικού πετρελαίου. Σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να παίξουν ενεργό ρόλο στον ανασχεδιασμό του πολιτικού και ενεργειακού χάρτη της ευρύτερης περιοχής δίχως a priori αγκυλώσεις έναντι της Τουρκίας. Η Κύπρος δεν πρέπει να λησμονά ότι μπορεί μέχρι στιγμής να υπερβαίνει με επιτυχία τις ενστάσεις των Τούρκων στην αξιοποίηση του οικοπέδου Αφροδίτη χάρις στη στήριξη της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Διαφορετικά θα μείνει στον αέρα με τις γνωστές από το ΄74 εθνικοπατριωτικές κορόνες.

Στις ψευδαισθήσεις μας αναφέρεστε και στη Γαλλία;

Ο μεταθανάτιος Μιτεράν στο δικό μου “Οπλων κρίσις” προειδοποιεί ότι ο Ολάντ θα κάνει μικροσυνδικαλισμό έναντι της Γερμανίας. Τώρα στο ζήτημα της “τραπεζικής ένωσης” υπάρχει γαλλο-γερμανική συμπαιγνία που σφίγγει τη θηλιά στο City του Λονδίνου ως χρηματοπιστωτικού κέντρου της Ευρώπης και των παραφυάδων του. Αυτό πλήρωσε η Κυπριακή φούσκα. Αλλά είναι λάθος να ξεφουσκώνεις, να απομοχλεύεις όπως λέμε, με την καρφίτσα. Είναι επίσης ψευδαίσθηση και ασύλληπτη ευρωπαϊκή αφέλεια να φαντασιώνεσαι μια “τραπεζική ένωση” στην οποία η Γερμανία θα εγγυάται υποχρεώσεις των τραπεζών του Νότου τριπλάσιες και τετραπλάσιες του ΑΕΠ της. Δεν το μπορεί. Δεν είναι μόνο ότι δεν το θέλει. Σ’ άλλο σημείο πρέπει ένας ευρύτερος συνασπισμός χωρών να “σπάσει” τη Γερμανία και να επιτύχει μια διαχείριση της κρίσης με μεγαλύτερη αμοιβαιότητα πιστωτών - οφειλετών δίχως την οποία δεν μπορεί να επιζήσει το ευρώ.

Σε ποιο σημείο είναι προτιμότερη η ρήξη με την Γερμανία;

Στο σημείο ύφεση - ανεργία. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πρέπει να κάνει το επόμενο βήμα μετά τη δήλωση ότι θα αγοράζει ομόλογα των χωρών που πιέζονται από τις αγορές. Δηλαδή να “κόψει” νέο χρήμα αποκλειστικά μέσω της αγοράς “αναπτυξιακών ομολόγων” για ένα ευρωπαϊκό New Deal με επενδύσεις σε δίκτυα-υποδομές-καινοτομία και την συντεταγμένη ανακεφαλαιοποίηση των συστημικών τραπεζών. Στην περίπτωση αυτή η δυναμική της παραγωγής και η δυνατότητα να ανοιγοκλείνεις τη στρόφιγγα της ΕΚΤ μπορεί να εξαλείψει τον κίνδυνο ενός μη ελεγχόμενου πληθωρισμού που αποτελεί το απαράβατο, το “θρησκευτικό” όριο της Γερμανίας

Διαφορετικά;

Διαφορετικά θα παγιωθούν τα ευρώ διαφορετικών ταχυτήτων και θα ενισχυθεί η φυγή των κεφαλαίων από χώρες όπου το ευρώ θα υποτιμηθεί αν διαλυθεί η Ευρωζώνη όπως στην Ελλάδα σε χώρες όπου πρόκειται να ανατιμηθεί όπως στη Γερμανία. Δηλαδή θα ζούμε επώδυνα τα προκαταρκτικά φαινόμενα μιας διάλυσης της Ευρωζώνης που δεν πρόκειται το πιθανότερο να πραγματωθεί. Ωστόσο, αν η γερμανική πολιτική δε μετακινηθεί από τα σημερινά της όρια όπως έχουμε περιγράψει παραπάνω, ακούσια θα οδηγήσει στο σπάσιμο την Ευρωζώνη προς μια στενότερη ομάδα του ευρωμάρκου.

Άρα να συμπεράνουμε ότι η λύση που προώθησε η ΕΕ στην Κύπρο είναι συμπτωματική ή όντως υπάρχει μια νέα ΕΕ του Βορρά που ακολουθεί τα "καλβινιστικά" προτάγματα της Μέρκελ;

Είναι σε σύγχυση. Υπάρχει ερασιτεχνισμός και ασυναρτησία. Βιάστηκαν να εξαγγείλουν το καλοκαίρι το “banking union” ενώ ο καθένας εννοεί διαφορετικά πράγματα. Δεν υπάρχει συμφωνία αντικατάστασης του “bail out” δηλαδή της διάσωσης των τραπεζών μέσω των φορολογουμένων με το “bail in” δηλαδή με επιβάρυνση κατά σειρά προτεραιότητας μετόχων, ομολογιούχων και σε έκτακτη περίπτωση όπως στην Κύπρο και των ανασφάλιστων καταθετών. Σας διαβεβαιώνω ότι αν χρεοκοπήσει η Deutsche Bank θα σπεύσει η Γερμανία να ρίξει το βάρος της διάσωσης στον φορολογούμενο ανεξάρτητα αν αυτός μεσοπρόθεσμα θα κερδίσει ή θα χάσει. Σε κάθε περίπτωση χρειαζόμαστε έναν ευρωπαϊκό μηχανισμό εγγύησης καταθέσεων έστω ανάλογο του αμερικανικού FDIC.

Το "όχι" της κυπριακής Βουλής βοήθησε ή οδήγησε σε ακόμη χειρότερη λύση;

Καθένας μπορεί να γίνει ήρωας μιας ημέρας ή μιας ώρας. Τα όχι ή τα ναι δικαιώνονται αν έγκαιρα διαθέτεις εναλλακτική λύση, συμμαχίες και λίγη τύχη. Βάσανό σου, είτε πεις ναι είτε όχι, αν δεν τις διαθέτεις. Στην ελληνική ιστορία υπήρξαν και “όχι” που οδήγησαν σε εθνικές ταπεινώσεις, πανωλεθρίες και καταστροφές όπως οι “ένδοξες” ημέρες του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897. Μην ξεχνάτε εκατό χρόνια πριν την πολιτική μεγαλοφυΐα του Βενιζέλου. Πάντως η Κύπρος για λόγους ιδεοληπτικούς και άλλους ανομολόγητους δεν ζήτησε πριν ένα χρόνο την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της από την τρόικα που η ίδια προσκάλεσε ενώ ήταν προβλέψιμη η “τρύπα” τους.

Και κάτι για τα εδώ: Πριν 20 χρόνια έγραψες το ΜΕΤΑ. Βλέπεις πρόσφορο έδαφος ώστε πριν τις ερχόμενες εκλογές -ιδιαίτερα αν γίνουν προς το τέλος της θητείας- να έχει επιτευχθεί συνεργασία των δυνάμεων της κεντροαριστεράς;

Η ανάκτηση της εμπιστοσύνης και η νέα κοινωνική αντιστοίχηση απαιτεί μια ριζική ανασύνθεση, μια νέα ιδρυτική πράξη κι όχι μια απλή εκλογική συμπαράταξη στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Υπάρχει ακόμα φοβία να υπερβεί κανείς τα όρια του σχηματισμού του ή του “μαγαζιού” του. Όπως η Κυπριακή περιπέτεια αποκάλυψε με τις υποτροπές ανωριμότητας και φούριας πόσο δύσκολος είναι ο δρόμος αυτομετασχηματισμού του Συριζα σε μια δύναμη πειστικής εναλλακτικής λύσης στα πλαίσια ευρύτερων συμμαχιών. Ας ελπίσουμε ότι ο νόμος της επιτάχυνσης του πολιτικού χρόνου θα κάνει τη δουλειά του και στον πόλο της Κεντροαριστεράς και στον πιο “ριζοσπαστικό” πόλο που καλείται να αποδείξει ότι δεν αποτελεί μια ευκαιριακή φούσκα διαμαρτυρίας, μια “τράπεζα οργής”.

Για τον συμπατριώτη μου ποιητή Μανόλη Πρατικάκη

“Βγάλετέ μου το χαράκι που με πλακώνει.
 Ανάθεμα, γιατί να μετακινήσω τα σύνορα”
(Κιβωτός)
 
Ο Μίμης Ανδρουλάκης για τον συμπατριώτη του ποιητή Μανόλη Πρατικάκη.
 
Οι εκδόσεις Gutenberg σας προσκαλούν την Παρασκευή 15 Μαρτίου στις 19.30
στη Στοά του Βιβλίου στη παρουσίαση βιβλίου
του Μανόλη Πρατικάκη
 
θα μιλήσουν
Ευριπίδης Γαραντούδης, τακτ. Καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών,
Κατερίνα Κώστιου, αν. Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών,
Μίμης Ανδρουλάκης, Συγγραφέας, πολιτικός, 
Δήμητρα Χριστοδούλου, Ποιήτρια

Ποιήματα διαβάζουν
Κάτια Γέρου, Ηθοποιός
Μάκης Πανώριος, Ηθοποιός, Συγγραφέας

Συντονίζει η Ειρήνη Δάγλα

“Μαθήματα” Ηγεσίας από τον Ελευθέριο Βενιζέλο

Ο Μίμης Ανδρουλάκης και ο Γιώργος Ρωμαίος για τα 100 χρόνια από τους Βαλκανικούς Πολέμους και την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Κυριακή 10 Μαρτίου στις 11.00 π.μ. στο Κλειστό Γυμναστήριο του Δήμου Πετρούπολης, Κ. Βάρναλη και Ελαιών.

Οργανωτές: Σύλλογος Κρητών Πετρούπολης “Η Μεγαλόνησος” και ο Δήμος Πετρούπολης.

Σύντομος Χαιρετισμός: Πρόεδρος του Συλλόγου Κρητών Πετρούπολης κα Φρόσω Μπαϊλού Μουρτζάνου, Δήμαρχος Πετρούπολης κ. Θωμάς Κοτσαμπάς.

Παρουσίαση: Φωφώ Ζουλάκη.

Μουσική: Μανώλης Κονταρός, Σύλλογος Ριζιτών Αμαριωτών

Χορευτικά συγκροτήματα: Σύλλογος Κρητών Πετρούπολης, Σύλλογος Ηπειρωτών Πετρούπολης, τμήματα του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου Πετρούπολης.

Ελεύθερη είσοδος με κρητικό κέρασμα.